Thursday, September 9, 2010

အသက္ဉာဏ္ေစာင့္၊ ဥစၥာကံေစာင့္…

“အရွင္ဘုရား… အရွင္ဘုရားတပည့္ေတာ့ ဆုံးသြားၿပီ ဘုရား”ဆုိတဲ့ သတင္းနဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ ရဟန္းဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္ဆီက ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။ ဒီသတင္း နားေထာင္ၿပီး အစကတည္းက ဒီတပည့္တစ္ေယာက္ အေႏွးနဲ႔အျမန္ သြားေတာ့မယ္ဆုိတာ သိထားေတာ့ သိပ္မအံ့ၾသမိပါဘူး။ အံ့ၾသမိတာက အေျပာင္းအလဲျမန္တဲ့ ေသျခင္းတရားနဲ႔ အေပ်ာက္အပ်က္ျမန္တဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြရဲ႕ အခ်ိန္မေရြး ေသဆုံးေပ်ာက္ပ်က္တတ္တဲ့ သေဘာကုိပါပဲ။ ဒီတပည့္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းမွာရဟန္းခဏ လာ၀တ္ကတည္းက ဆုံးမျပဳျပင္ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကုိယ္တုိင္က ျပဳျပင္မႈ မလုပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ခုလုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ တစ္ဘ၀ အဆုံးသတ္သြားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီတပည့္ေလး ေသသြားရတာဟာ ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသသြားတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ ဒီပစၥဳပၸန္မွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထိန္းအကြပ္မရွိဘဲ အေသာက္အစား အေပ်ာ္အပါးေတြမွာ လြန္လြန္ကၽြံကၽြံ လုိက္စားခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ခုလုိအေသေစာတာလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ သူဟာ ၀င္ေငြအရမ္းေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံျခား သေဘၤာကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အရာရွိတစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ႔ သေဘၤာလုိက္ေနတဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္။ ၀င္ေငြေကာင္းေတာ့ အေပ်ာ္အပါး အေသာက္အစား အေပါင္းအသင္းကလည္း ေပါပါတယ္။ သေဘၤာလုိက္ရင္း ေသာက္ရင္းစားရင္းနဲ႔ အေသာက္အစားအေပၚမွာ အလြန္အကၽြံ ျဖစ္လာတဲ့အျပင္ မိန္းမကိစၥပါ လုိက္စားမိေတာ့ ခုခံအား က်ဆင္းတဲ့ ေရာဂါပါရၿပီး ၾကာေတာ့ အေသာက္အစားလည္း မေလ်ာ့ႏုိင္၊ ေရာဂါကလည္း တျဖည္းျဖည္း ႀကီးႀကီးလာနဲ႔ သူရွာထားတာ သူ႔အတြက္ျဖစ္ကာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အသက္လည္းဆုံး စည္းစိမ္ဥစၥာလည္း ကုန္သြားေတာ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အျဖစ္ဟာ ခုနေျပာခဲ့သလုိ ေသခ်ိန္က်လုိ႔ ေသရတာထက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထိန္းအကြပ္ မရွိလုိ႔ ျမန္ျမန္ေသသြားရတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ပုိမွန္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကံမကုန္ေသးေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕အလုပ္ေတြက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကံကုန္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီတပည့္ဟာ သူရွာေဖြစုေဆာင္းထားတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ သူကုိယ္တုိင္ သုံးျဖဳံးလုိက္တဲ့အျပင္ သူ႔ေရာဂါ သူျပန္ကုေနရတာနဲ႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလည္း မျပဳႏုိင္ျဖစ္ကာ ပ်က္စီးေပ်ာက္ပ်က္ ကုန္ေစခဲ့ပါတယ္။ အရင္းစစ္ေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျမန္ျမန္ေသေအာင္ လုပ္လုိက္သလုိ ျဖစ္ေနၿပီး ကုိယ္ရွာေဖြ ထားတာေတြဟာလည္း ကုိယ့္လုပ္ရပ္ ကံၾကမၼာေတြေၾကာင့္ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ဆုံးကုန္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ဉာဏ္ေစာင့္၊ ဥစၥာကံေစာင့္ဆုိသလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ အတူ ေကာင္းတဲ့ကံေတြနဲ႔ အၿမဲထုံးလႊမ္း ေနထုိင္ၾကဖုိ႔၊ အဲဒီလုိ ေနထုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ အတိတ္အကုသုိလ္ကံ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးႀကီး မရွိတဲ့သူေတြအေနနဲ႔ သက္တမ္းကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ ရွည္ေစတတ္ၿပီး စည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာလည္း ကုသုိလ္ကံအရွိန္ေၾကာင့္ အက်ိဳးတရား ျဖစ္ထြန္းလာတတ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သတၱ၀ါတုိင္းဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့အတြက္ ေမြးလာၿပီးရင္ ေသရမွာ အမွန္ပါပဲ။ ႐ုပ္တရားရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ နာမ္တရားရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ႔လည္း အၿမဲႀကဳံေတြ႕ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေဖာက္ျပန္မႈေတြဟာ ဉာဏ္နဲ႔ဆင္ျခင္ၿပီး ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အထုိက္အေလ်ာက္ သက္သာတတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ကုိလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္မယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္လည္းသက္သာ စိတ္လည္းသက္သာ တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္သက္သာရင္ ႐ုပ္သက္ရွည္မွာျဖစ္ၿပီး စိတ္သက္သာရင္လည္း စိတ္သက္ရွည္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ သတၱ၀ါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရွည္ေစဖုိ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရာမွာ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကဖုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပမွာ ႐ုပ္တရား ေဖာက္ျပန္မႈဟာ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းတရား ေလးပါးမွာ တစ္ပါးပါးေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္တတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သတၱ၀ါတစ္ဦးခ်င္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကံ ပစၥဳပၸန္ကံေတြေၾကာင့္ ႐ုပ္တရား ေဖာက္ျပန္တတ္သလုိ စိတ္ေၾကာင့္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္သလုိ၊ အစားအစာေတြေၾကာင့္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္ၿပီး စားၾကမယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ေဖာက္ျပန္မႈကုိ သိသိသာ ကာကြယ္ႏုိင္ပါတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေရာဂါရၿပီး ႐ုပ္ေဖာက္ျပန္ၾကတာလည္း ဒီအစားအေသာက္ေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားမေတာ္တစ္လုပ္ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္းလုိ႔ ဆုိၾကသလုိ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာလုိ႔ ဆုိၾကျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရဆုိတဲ့ ဒီတရားေလးပါးကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ကုိယ့္႐ုပ္နဲ႔အဆင္ေျပမယ့္ အရာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္လုိက္နာ က်င့္သုံး ေနထုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္တရား ေဖာက္ျပန္မႈကုိ အလြယ္တကူ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈကေတာ့ သတၱ၀ါ အသီးသီးမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန စတဲ့ ကိေလသာ တရားေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစိတ္ေဖာက္ျပန္မႈကုိလည္း သမထဘာ၀နာ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ တရားမ်ားကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေပးျခင္းျဖင့္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ ေပးလုိ႔ရပါတယ္။ တရားအားထုတ္တဲ့ အလုပ္ဟာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္ရင္ အားထုတ္ႏုိင္သေလာက္ စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈကုိ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေပးႏုိင္ၿပီး ေနာက္ဆုံး ဉာဏ္စဥ္အျမင့္ဆုံးျဖစ္တဲ့ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္အထိ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေဖာက္ျပန္ျခင္း မရွိေတာ့တဲ့ သႏၲိသုခကုိ ရရွိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အဆုံးပန္းတုိင္အထိ မေရာက္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ဒီဘ၀မွာလည္း စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈ သက္သာေအာင္ လုပ္ႏုိင္သလုိ သံသရာမွာလည္း ခ်မ္းသာသုခကုိ ျဖစ္ေစႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ဆုိတဲ့ အသက္ကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ကာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ေစဖုိ႔ အသက္ဉာဏ္ေစာင့္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဥစၥာကံေစာင့္ဆုိတဲ့ စကားလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြရဲ႕ သေဘာက ေရ၊ မီး၊ မင္း၊ ခုိးသူ၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူ ဆုိတဲ့ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးနဲ႔ အၿမဲမျပတ္ ဆက္ဆံေနတဲ့အတြက္ အခ်ိန္မေရြး ဆုံး႐ႈံး ေပ်ာက္ပ်က္တတ္ပါတယ္။ ကံမရွိဉာဏ္ရွိတုိင္းမဲြ ဆုိသလုိ အတိတ္ကံ မပါလာရင္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ရရွိလာဖုိ႔ ခက္သလုိ ရလာတာေတြကုိလည္း မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔လည္း ခက္ျပန္ပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာဆုိတာကလည္း ကုိယ္နဲ႔ထုိက္မွ ရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပ်က္စီးခ်ိန္တန္ၿပီ၊ ေပ်ာက္ပ်က္ခ်ိန္တန္ၿပီဆုိရင္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိပဲထားထား ေပ်ာက္ပ်က္သြားတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အခ်ိန္မေရြး ေပ်ာက္ပ်က္ဆုံး႐ႈံးတတ္တဲ့အတြက္ ဒီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြမွာ ကံအကူအညီက အမ်ားႀကီးလုိတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကံဆုိတဲ့ေနရာမွာ အတိတ္က လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းကံေတြလုိသလုိ အခုဘ၀မွာ လုပ္တဲ့ ေကာင္းကံေတြလည္း ရွိဖုိ႔လုိပါတယ္။

ဒီဘ၀မွာ ရွာေဖြစုေဆာင္း ထားတာေလးေတြကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ကာ ထိန္းသိမ္းေပးဖုိ႔ လုိသလုိ ရွာေဖြထားတာေလးေတြကုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားမွာ လွဴဒါန္းေပးျခင္းနဲ႔လည္း ကံအကူအညီနဲ႔ ထိန္းေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေကာင္းကံေတြလုပ္ၿပီး သမၼာေဒ၀ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားကုိ အမွ်အတမ္းေပးေ၀ကာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈကုိလည္း ရယူေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အေရးႀကီးဆုံးက စည္းစိမ္ဥစၥာရဲ႕ အႏွစ္သာရေတြကုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ၿပီး ထုတ္ယူသြားႏုိင္ဖုိ႔က ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးႏုိင္မယ့္ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွာေဖြထားသမွ်ကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ လုပ္ေပးျခင္းနဲ႔ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒါဟာ ဥစၥာကုိ ကံအကူအညီနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ကံေတြရယ္ ပစၥဳပၸန္ကံေတြရယ္ဟာ ပစၥည္းဥစၥာကုိ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးေစႏုိင္တဲ့အတြက္ ဥစၥာကံေစာင့္လုိ႔ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက အသက္နဲ႔ ဥစၥာေတြဟာ ဉာဏ္နဲ႔ကံေတြရဲ႕ ပံ့ပုိးေစာင့္ေရွာက္ ေပးမႈေၾကာင့္ အထုိက္အေလ်ာက္ အရွည္တည္တံ့ႏုိင္ေၾကာင္း ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးကတည္းက ေသျခင္းတရားဟာ ပါလာတယ္ဆုိေပမယ့္ အသက္ရွင္ေနတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈကုိ လုိက္ၿပီး သက္တမ္းေစ့ ေနႏုိင္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္သလုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ အျပဳအမူ အေနအထုိင္ အစားအေသာက္ ေတြေၾကာင့္လည္း သက္တမ္းမေစ့ခင္ ေသသြားတတ္တာလည္း ရွိတယ္ဆုိတာ သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွာေဖြစုေစာင္းထားတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာလည္း အခ်ိန္မေရြး ပ်က္စီးျခင္းတရားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနေပမယ့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကံေတြရယ္၊ ဒီဘ၀မွာ လုပ္ေနတဲ့ ပစၥဳပၸန္ကံေတြရယ္ေၾကာင့္ အရွည္တည္တံ့ႏုိင္သလုိ လုပ္သမွ်မျဖစ္ဘဲ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈေတြနဲ႔လည္း ႀကဳံႏုိင္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ေစတနာပါတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကာင္းကံေလးေတြကုိလုပ္ၿပီး စည္းစိမ္ဥစၥာေတြရဲ႕ အရွည္တည္တံ့မႈ၊ တုိးတက္မ်ားျပားမႈကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကည့္ဖုိ႔ အႀကံျပဳလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိသာ ဉာဏ္ေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ကံေလးေတြ ဆင့္ေပးၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အသက္ကုိလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္သလုိ ဥစၥာကုိလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ေသဆုံးသြားၿပီး ရွာေဖြထားတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြပါ ပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့ရတဲ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ တပည့္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေတြးၾကည့္မိတဲ့ အသက္ဉာဏ္ေစာင့္တဲ့ သေဘာ၊ ဥစၥာကံေစာင့္တဲ့ သေဘာေလးေတြကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ကာ စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား အေနနဲ႔လည္း က်န္ရွိေနတဲ့ အသက္နဲ႔ ရရွိထားတဲ့ ဥစၥာေလးေတြကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ကာ ကံနဲ႔ျပင္ၿပီး သက္တမ္းေစ့ ေနႏုိင္ဖုိ႔နဲ႔ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏုိင္ဖုိ႔ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရေတြကုိ မွ်တေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း သမထဘာ၀နာ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ တစ္ခုခုကုိ အားျပဳကာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ “အသက္ဉာဏ္ေစာင့္၊ ဥစၥာကံေစာင့္” ႏုိင္ေအာင္ သတိတရား လက္ကုိင္ထားၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။

READ MORE......

Wednesday, September 8, 2010

စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၉)….

မနာပဒါယီ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ေတြးမိသမွ် စာစုမ်ားထဲက စာဖတ္သူမ်ားကုိ အားျဖစ္ေစမယ့္ သတိေပးစကား ႏွလုံးသား အာဟာရေလးမ်ားကုိ ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး ျပန္လည္တင္ျပ ေပးလုိက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ စာတစ္ပုဒ္လုံးကုိ ဖတ္ရတာထက္ စာတစ္ပုိဒ္ေလာက္၊ စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္၊ စကားလုံးတစ္လုံးေလာက္က စိတ္အားအင္ကုိ ပုိၿပီးျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အင္အား အသိတရားေလးမ်ား တုိးပြားေစဖုိ႔ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေကာက္ခ်က္ေလးမ်ားကုိ ထပ္မံတင္ျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္မွတ္က်င့္ႀကံၿပီး တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ႏုိင္ၾကပါေစ…

ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမွာ အသက္အရြယ္မရွိ…
ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အႏွစ္သာရဆုိတာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မဆုိင္ဘဲ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ သဒၶါတရားနဲ႔ ရယူလုိမႈ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္လုိမႈ၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြနဲ႔ပဲ ရရွိႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတဲ့ အရာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငယ္တဲ့သူေတြလည္း ငယ္တဲ့အေလ်ာက္ ႀကိဳးစားရယူႏုိင္ၾကသလုိ ႀကီးတဲ့သူေတြလည္း ႀကီးတဲ့အေလ်ာက္ ႀကိဳးစားရယူႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ငယ္ေပမယ့္ အသိရွိၿပီး ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ႏုိင္မယ္ ဆုိရင္ အႏွစ္ရွိတဲ့ ဘ၀ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး အသက္ႀကီးေပမယ့္ အသိမရွိ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈလည္း မရွိဘဲ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အာ႐ုံေတြမွာ ေပ်ာ္ေကာင္းတုန္း၊ မုိက္ေကာင္းတုန္းဆုိရင္ေတာ့ ႀကီးၿပီးအႏွစ္မရွိ၊ အနံ႔မေကာင္းတဲ့ ၾကက္သြန္နီလုိ ဘ၀မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လမ္းညြန္သူနဲ႔ က်င့္ႀကံသူ…
မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေကာင္းေန၊ အသက္အရြယ္ ရလာေပမယ့္ ကုသုိလ္တရားေတြမွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖုိ႔ သတိမရ ျဖစ္ေနသူေတြကုိ အမ်ားႀကီး ႀကဳံဖူးေနပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႀကဳံႀကိဳက္တဲ့အခါမွာ အသိေပးစကား၊ တုိက္တြန္းစကား ေျပာၾကားေပးေနေပမယ့္ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္က သံေ၀ဂမရ၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္က ကုသုိလ္တရားေတြအေပၚမွာ ရယူလုိစိတ္မရွိ၊ အားထုတ္လုိစိတ္ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔လည္း ရသမွ်ေလာက္ပဲ ေဟာေျပာျပဳျပင္ ေပးေနရေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာက လမ္းညႊန္ေပးသူနဲ႔ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္ႀကံသူဆုိတာ သူ႔အလုပ္ပဲ သူလုပ္ႏုိင္တာ ျဖစ္လုိ႔ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ အေနနဲ႔ကေတာ့ လမ္းညြန္ေပး႐ုံ၊ ေဟာေျပာေပး႐ုံ၊ တုိက္တြန္းေပး႐ုံေလာက္ပဲ လုပ္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္ၿပီး လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမႈ အပုိင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔တစ္ဦးခ်င္း အေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေကာင္းဆုံးနည္း...
လူတုိင္းလူတုိင္း တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ္က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ဘယ္လုိပဲ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ ျပဳျပင္ေပမယ့္ ျပဳျပင္လုိ႔ မရသူမ်ား၊ လုိက္ေလ်ာလုိ႔ မရသူမ်ား၊ အဆင္ေျပေအာင္ ဆက္ဆံလုိ႔ မရသူမ်ား ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီသူေတြေၾကာင့္ ကုိယ့္မွာ စိတ္ပန္းလူပန္း ျဖစ္ၾကရၿပီး ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် သူတုိ႔ကုိ အေၾကာင္းျပဳကာ အကုသုိလ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ႀကဳံဖူးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀အရ အဆင္မေျပ ျဖစ္ၾကၿပီဆုိရင္ တဘက္သူ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ ဘာပဲေျပာေျပာ အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့ သေဘာမရွိဘဲ မေကာင္းဘက္ကပဲ ေတြးေနမိတတ္ပါတယ္။ မေကာင္းအျမင္နဲ႔ မေကာင္းေတြးထင္ေနရင္ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္ပဲ ျဖစ္ေနၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူ၊ အဆင္မေျပသူမ်ားနဲ႔ ေရွာင္လဲြမရ အတူတကြ ေနထုိင္ရသူမ်ား အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အကုသုိလ္ ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ မ်ားေနၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ တဘက္သူကုိ ကုိယ့္အလုိက်၊ ကုိယ့္စိတ္တုိင္းက် ျဖစ္ေစဖုိ႔ ႀကိဳးစားမေနဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ အကုသုိလ္မျဖစ္ဘဲ ေနႏုိင္ေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အဆင္မေျပသူ၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူ၊ ဆုံးမျပဳျပင္လုိ႔ မရသူမ်ားကုိ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရာမွာ အေကာင္းဆုံးနည္းကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ မွန္သမွ် ဘယ္လုိအေၾကာင္းအရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုိက္ၿပီး ခံစားမေနဘဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာလုိ႔ ႏွလုံးသြင္း ေနလုိက္ျခင္းကသာ ကုသုိလ္မရေပမယ့္ အကုသုိလ္မျဖစ္တဲ့ အမွန္ကန္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး နည္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အေကာင္းျမင္တတ္ပါေစ...
တကယ္ေတာ့ အေကာင္းျမင္တတ္ျခင္းဟာ အျပစ္အျဖစ္သက္သာတယ္ဆုိတာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ္စီအားနည္းခ်က္မ်ား ရွိတတ္ၾကတဲ့အတြက္ အဲဒီအားနည္းခ်က္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ဆက္ဆံၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပဖုိ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ အဆုိးျမင္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးေတြ ရွိေနျပန္တဲ့အခါ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအျမင္က အရင္ဆုံး ေနရာယူထားတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကုိၾကည့္ၾကည့္ မေကာင္းတဲ့အခ်က္၊ အားနည္းတဲ့ အခ်က္ကုိပဲ ေတြ႕ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အားနည္းခ်က္နဲ႔ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ကုိ ၾကည့္မိမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္အေနနဲ႔ တဘက္သူအေပၚ အေကာင္းျမင္ေပးဖုိ႔ မလြယ္လွဘဲ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအျမင္မ်ားနဲ႔ အကုသုိလ္ အျပစ္မ်ားပဲ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့ အက်င့္မရွိဘဲ အဆုိးကုိသာ ၾကည့္တတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္တတ္ရင္ အျပစ္အျဖစ္ သက္သာတဲ့အတြက္ အေကာင္းျမင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္စစ္ပါ…
လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြ အေပၚမွာ အျပစ္ျဖစ္မျဖစ္ စိစစ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္အတြက္ေရာ သူတပါးအတြက္ပါ အျပစ္ကင္းတယ္၊ အက်ိဳးရွိတယ္ဆုိရင္ ဒီအလုပ္ဟာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ျဖစ္ၿပီး ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ၊ သူမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိတဲ့အျပင္ လုပ္သမွ် အျပစ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုဟာ ေကာင္းရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္ၿပီး မေကာင္းရင္ အကုသုိလ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းလုပ္ရင္ အျပစ္ကင္းၿပီး မေကာင္းလုပ္ရင္ အျပစ္တြင္း ျဖစ္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပစ္မကင္းဘဲ မေကာင္းက်ိဳးေပးတတ္တဲ့ အကုသုိလ္ အလုပ္ေတြကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး အျပစ္ကင္းကာ ေကာင္းက်ိဳးျဖာေစမယ့္ ကုသုိလ္အလုပ္ေတြမွာ တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အက်ိဳးေပးေကာင္းတာ မဟုတ္…
တစ္ခ်ိဳ႕က အကုသုိလ္နဲ႔ အက်ိဳးေပးတယ္၊ ေလာင္းကစားနဲ႔ အက်ိဳးေပးတယ္လုိ႔ ဆုိကာ အကုသုိလ္အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္ေနတတ္တာ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အက်ိဳးေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အက်ိဳးယုတ္ေနေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္ေတြ ျဖစ္ေနေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္မတန္ေသးတဲ့အတြက္ ဒီအျပစ္ေတြကုိ မခံရေသးေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ ဘုရားလည္း မကယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အျပစ္နဲ႔အတူ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

မရွိတာထက္ မသိတာခက္…
“မရွိတာထက္ မသိတာခက္”ဆုိတဲ့ ဆုိ႐ုိးစကား တစ္ခုရွိပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာ မရွိတာထက္ အသိဉာဏ္မရွိတာက ပုိခက္တယ္လို႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာတရား ႐ႈေဒါင့္က ေျပာမယ္ဆုိရင္ မရွိတာဟာ ဒါနေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး မသိတာဟာ ပညာေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါနမပါေတာ့ မရွိျဖစ္ေနၿပီး ပညာမပါေတာ့ မသိျဖစ္ေနတတ္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနမပါတဲ့သူေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀ေတြမွာ မဲြေနတတ္ၿပီး ပညာမပါတဲ့ သူေတြကေတာ့ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ အသိမရွိျဖစ္ကာ ေမာဟအေမွာင္ ဖုံးေနတတ္ပါတယ္။ အမွားကုိ အမွန္ထင္၊ အမွန္ကုိ အမွားထင္ၿပီး စိတ္ထင္ရာ လုပ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက ကုသုိလ္ကုိ ကုသုိလ္လုိ႔ မသိ၊ အကုသုိလ္ကုိ အကုသုိလ္လုိ႔ မသိတာက ပုိဆုိးပါတယ္။ တစ္ျခားအရာေတြမွာ မသိတာထက္ ကုသုိလ္အကုသုိလ္ကုိ မသိတာက အဆုိးဆုံးျဖစ္ၿပီး အျပစ္ပုိႀကီးေၾကာင္း ဗုဒၶအဘိဓမၼာ သေဘာအရ ေလ့လာ စမ္းစစ္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။

မေကာင္းတဲ့အလုပ္ရဲ႕ သေဘာ…
မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ရဲ႕ သေဘာက အဲဒီမေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ပါမ်ားလာတဲ့အခါ မေကာင္းမႈကုိ မေကာင္းမႈလုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ သာမန္ေန႔စဥ္ ထမင္းစား ေရေသာက္အလုပ္တစ္ခု အျဖစ္ ထင္လာတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ဟာ အေသးေလးဆုိၿပီး အထင္မေသးပါနဲ႔လုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အကုသုိလ္အားလုံးရဲ႕ တရားခံ…
မဟုတ္တာကုိ ေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အကုသုိလ္ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိသလုိ ပါးစပ္က မဟုတ္တာေတြ ေျပာလာတတ္ၿပီဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကုိလည္း အလြယ္တကူ လုပ္ျဖစ္တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က သားေတာ္ ရာဟုလာကုိ “ခ်စ္သား ရာဟုလာ မုသားဆုိလ်င္ ရယ္ဖြယ္မွ်ပင္ မေျပာနဲ႔” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႏႈတ္ကုိမေစာင့္စည္းဘဲ အလြယ္တကူ က်ဴးလြန္တတ္တဲ့သူေတြဟာ သူ႔စကားနဲ႔သူ႔ကုိျပန္ၿပီး ထိခုိက္ေစကာ စကားေနာက္ တရားပါကုန္တတ္တဲ့အတြက္ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့တရားေတြပါေအာင္ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လုိလူျဖစ္ခ်င္လဲ…
လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ့္ရဲ႕အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေတြးအႀကံေတြေၾကာင့္ လူဟာ လူငရဲသားလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူၿပိတၱာလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူတိရစၧာန္လည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူသားစင္စစ္လည္း ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒီလူေလးမ်ိဳးထဲက ကုိယ္ကဘယ္လုိ လူမ်ိဳးျဖစ္ခ်င္လဲဆုိတာ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံရတဲ့ ဘ၀မွာ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ရာ ကုိယ္စံရမွာျဖစ္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္မႈ မမွားၾကဖုိ႔ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္မႈမွားရင္ လူဟာလည္း အဆင့္နိမ့္သြားတတ္တဲ့အတြက္ အမွန္ေရြးခ်ယ္ၿပီး လူပီသတဲ့ အဆင့္ျမင့္လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာေတြေၾကာင့္ လူမပီသတဲ့လူ၊ လူတိရစၧာန္၊ လူၿပိတၱာစတဲ့ လူေတြဘ၀ကုိ မေရာက္ေစၾကဘဲ ကုိယ္က်င့္သီလနဲ႔ ကုသုိလ္သုစ႐ုိက္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ လူစင္စစ္မ်ား ျဖစ္ေအာင္ အသိသတိနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကဖုိ႔ အႀကံျပဳလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

READ MORE......

Monday, September 6, 2010

သင္… ဘယ္လုိလူလဲ…

“လူသားစင္စစ္ ျဖစ္ရဲ႕လား…”ဆုိတဲ့ အေမးကုိ ရဟန္းခံတဲ့အခါ ရဟန္းေလာင္းကုိ သံဃာ့အလယ္မွာ ေမးေလ့ေမးထ ရွိပါတယ္။ ဒီလုိေမးရတာကလည္း ဘုရားလက္ထပ္က လူသားစင္စစ္ မဟုတ္တဲ့ နဂါးစတဲ့ တန္ခုိးႀကီး သတၱ၀ါေတြက လူေယာင္ဖန္ဆင္းၿပီး ရဟန္း၀တ္ဖူးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေနာင္ဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ လူသားစင္စစ္ ျဖစ္ရဲ႕လားဆုိတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔အတူ လူသားစင္စစ္ ျဖစ္တဲ့သူကုိသာ ရဟန္းခံေပးရမယ္ဆုိတဲ့ ပညတ္ခ်က္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလး ေတြးမိေတာ့ လူသားစင္စစ္ ျဖစ္တုိင္း လူပီသတဲ့သူ၊ လူစင္စစ္ျဖစ္တဲ့သူလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါ့မလားဆုိတဲ့ အေတြးေတြ တစ္ခါတစ္ေလ ၀င္မိပါတယ္။ လူျဖစ္ေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ ေနထုိင္ေျပာဆုိ လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ အျပဳအမူ အလုပ္အကုိင္ေတြေၾကာင့္ လူသားမဆန္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ သူေတြကလည္း မနဲဘူးဆုိေတာ့ ဒီအထဲကမွ ကုိယ္ကကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့လူ၊ လူပီသတဲ့လူ ျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္က ဘယ္လုိလူျဖစ္ခ်င္လဲ ဆုိတာကုိ ကုိယ့္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ပုံေဖာ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြကုိျမင္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုဘယ္လုိလူလဲ ဆုိတာ အရင္သိေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔လုိပါတယ္။

ကုိယ္ဘယ္လုိလူလဲဆုိတာ တုိင္းတာဖုိ႔အတြက္ စာေပမွာလာတဲ့ လူအမ်ိဳးအစားမ်ားအေၾကာင္း သိထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ၀ိမာန၀တၳဳအ႒ကထာမွာ လူအမ်ိဳးအစားေလးမ်ိဳးရွိေၾကာင္း ခဲြျခားျပထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပတဲ့ လူေလးမ်ိဳးက
၁။ မႏုႆေနရယိက = လူငရဲသား
၂။ မႏုႆေပတ = လူၿပိတၱာ
၃။ မႏုႆတိရစၧာန = လူတိရစၧာန္
၄။ ပရမတၳမႏုႆ = လူစင္စစ္
ဆုိတဲ့ လူေလးမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူေလးမ်ိဳးရဲ႕ ဖြင့္ဆုိခ်က္ အက်ယ္ကုိလည္း အ႒ကထာမွာ ဆက္လက္ဖြင့္ဆုိ ရွင္းျပပါတယ္။

(၁) မႏုႆေနရယိကေခၚ လူငရဲသားဆုိတာ “လူသားစင္စစ္ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာခုိးယူျခင္း၊ သူ႔သားမယား ဖ်က္စီးျခင္း စတဲ့ မျပဳသင့္ မျပဳထုိက္တဲ့ အမႈေတြကုိ ျပဳလုပ္တဲ့အတြက္ မင္းအစုိးရ စသည္တုိ႔က အျပစ္နဲ႔အညီ လက္ေျချဖတ္ျခင္း စတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြနဲ႔ အျပစ္ေပးခံရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡ ႀကီးစြာခံစားေနရတဲ့ သူမ်ိဳး” ကုိ ဆုိေၾကာင္း၊

(၂) မႏုႆေပတေခၚ လူၿပိတၱာဆုိတာ “လူသားစင္စစ္ျဖစ္ေပမယ့္ အတိတ္ဘ၀က ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈေၾကာင့္ အစားအစာ အ၀တ္အထည္ မရွိဘဲ ရွားရွားပါးပါး ျဖစ္ေနရတဲ့အျပင္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း ႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈနဲ႔အတူ ရပ္တည္ရာမရျဖစ္ကာ ကတိမ္းကပါး ေျပးလႊားရွာေဖြ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ သူမ်ိဳး”ကုိ ဆုိေၾကာင္း၊

(၃) မႏုႆတိရစၧာနေခၚ လူတိရစၧာန္ဆုိတာ “လူလူခ်င္း အတူတူ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတပါးကုိ အမွီျပဳကာ အသက္ေမြးေနရၿပီး သူတပါးရဲ႕ တာ၀န္၀တၱရားေတြကုိ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ေပးရင္း မေနမနား သြားလာလႈပ္ရွား ေနရတဲ့သူနဲ႔ ေလာကဥပေဒေတြကုိ ခ်ိဳးေဖာက္တဲ့အတြက္ အစုိးရဥပေဒေတြနဲ႔အညီ အျပစ္ေပးခံရမွာကုိ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္နဲ႔ ဟုိဟုိဒီဒီ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ကာ အသက္ရွင္ေန႐ုံ ေနထုိင္စားေသာက္႐ုံကလဲြၿပီး အျခားအရာေတြ အေပၚမွာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဟုတ္မဟုတ္ မစဥ္းစားႏုိင္ဘဲ ဒုကၡႀကီးႀကီးနဲ႔ လွည့္လည္ေျပးလႊားေနရတဲ့ သူမ်ိဳး”တုိ႔ကုိ ဆုိေၾကာင္း၊

(၄) ပရမတၳမႏုႆေခၚ လူစင္စစ္ဆုိတာ “ကုိယ့္အက်ိဳးစီးပြားကုိသိၿပီး ကံကံရဲ႕အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္ကာ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရမွာ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းဆုိတဲ့ ဟိရိၾသတၱပၸနဲ႔ ျပည့္စုံလ်က္ သတၱ၀ါေတြအေပၚမွာ သနားျခင္းရွိတဲ့အျပင္ သံေ၀ဂနဲ႔အညီ မေကာင္းမႈမွေရွာင္ကာ ေကာင္းမႈကုိေဆာင္ရင္း ကုသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေတြနဲ႔ ျပည့္စုံေနတဲ့ သူမ်ိဳး”ကုိ ဆုိေၾကာင္း စသျဖင့္ လူေလးမ်ိဳးရဲ႕ အဖြင့္ကုိ အ႒ကထာမွာ ရွင္းလင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါက စာေပမွာလာတဲ့ လူေလးမ်ိဳးအေၾကာင္း ခဲြျခားမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေပအဖြင့္ေတြနဲ႔အညီ ဒီေန႔ေခတ္ လူေတြရဲ႕ အေျခအေနကုိ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္တဲ့အခါ လူစင္စစ္ျဖစ္ဖုိ႔ အေတာ္ မလြယ္လွတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြဟာ လက္ေတြ႕သူတုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြေၾကာင့္ လူ႔ဘ၀ကုိရကာ လူျဖစ္ေနေပမယ့္ လူမစစ္ဘဲ ျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ေတြ၊ ရဲဘက္စခန္းေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဒီလုိလူမ်ိဳးေတြကုိ အမ်ားအျပား ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ လူျဖစ္ေနေပမယ့္ ကုိယ့္လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ခံစားေနရတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြက ငရဲျပည္မွာ ငရဲဒဏ္ခံရသလုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေထာင္က်ဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ ေျပာစကားအရ ေထာင္ထဲမွာ စစ္ေဆးေမးျမန္း ေျပာဆုိျပဳမႈတာေတြဟာ လူသားတစ္ေယာက္ကုိ ဆက္ဆံျပဳမႈတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ညႇင္းပန္း ခံေနရတာေတြဟာ ငရဲျပည္ထက္ေတာင္ ဆုိးေနသလုိ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ၾကားသိရပါတယ္။ တစ္ဘက္က ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈဆုိသလုိ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကပဲ ကုိယ္ကုိ ဒီလုိ ျဖစ္ေစခဲ့တာဆုိေတာ့ ဒါဟာ လူျဖစ္ေပမယ့္ လူလုိမေနရဘဲ လူငရဲသားလုိ ျဖစ္ေနရတဲ့ အျဖစ္ရဲ႕ တန္ျပန္မႈပါပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ အတိတ္က အကုသုိလ္ကံႀကီးေလေတာ့ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျဖစ္ကာ ေနစရာ၊ ၀တ္စရာမရွိတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ခံစားေနရတတ္ပါတယ္။ ၿပိတၱာေတြရဲ႕ ဘ၀လုိ ျမင္ေနရေပမယ့္ မဆင္ရတဲ့ ဘ၀၊ သိေနရေပမယ့္ မရွိတဲ့ဘ၀၊ မ်ားေနေပမယ့္ မစားရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ စားရျပန္ေတာ့လည္း မ၀တ၀၊ ၀တ္ရျပန္ေတာ့လည္း မလုံ႔တလု႔ံ ျဖစ္ေနတာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဟုိေရွာင္ဒီေရွာင္ရတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုခုသာ ရထားလုိက္ၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ရွိေပမယ့္လည္း မစားႏုိင္၊ မေသာက္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀လုိ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခါက ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါနဲ႔အတူ ကင္ဆာေရာဂါပါ ခံစားၿပီး ေနာက္ဆုံး ဒီေရာဂါေတြေၾကာင့္ပဲ ေသဆုံးသြားတဲ့ ရဟန္းဒကာႀကီး တစ္ဦးက မေသခင္ ေရာဂါေတြ ခံစားေနရတဲ့ သူ႔ဘ၀ကုိ ၿငီးျငဴရင္း “အရွင္ဘုရားေရ… တပည့္ေတာ္မွာလည္း ေရာဂါေတြက စုံလွေတာ့ စားခ်င္တုိင္း မစားရဘဲ ဟုိဟာေရွာင္ရ၊ ဒါေရွာင္ရနဲ႔ အရွင္လတ္လတ္ ၿပိတၱာျဖစ္ေနရသလုိပါပဲ ဘုရား…” လုိ႔ ေလွ်ာက္ဖူးတာကုိ သတိရမိပါတယ္္။ ဒကာႀကီးေျပာသလုိဘဲ ဘ၀ဟာ တစ္ခါတစ္ေလ လူသားစင္စစ္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ၿပိတၱာဆန္ဆန္ ျဖစ္ေနရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရာဂါထူေျပာတာကုိက အကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ပဲ ျဖစ္ေနတာဆုိေတာ့ ဒီလုိေရာဂါေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ လူ႔ဘ၀ဟာလည္း ၿပိတၱာဆန္ဆန္လုိ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ကုိယ့္အတြက္ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ဘဲ သူမ်ားအတြက္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွား ေပးရင္း ကုသုိလ္လည္း မလုပ္ႏုိင္၊ ေၾကာင္းက်ိဳးဆင္ျခင္မႈလည္း မျပဳႏုိင္ျဖစ္ကာ ပင္ပင္ပန္းပန္း သူမ်ားရဲ႕ အလုပ္အေၾကြးဘ၀နဲ႔ပဲ ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္ သြားရတာေတြလည္း ရွိျပန္ပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက အသိဉာဏ္မရွိ၊ ကုသုိလ္အကုသုိလ္ကုိ မသိဘဲ သူမ်ားခုိင္းသမွ် လုပ္၊ သူမ်ားေျပာသမွ် နားေထာင္၊ သူမ်ားေကၽြးသမွ် စားၿပီး ဘ၀တစ္ခုလုံး သူမ်ားအတြက္ ကုန္ဆုံးေနၾကရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳးဟာလည္း လူျဖစ္လာေပမယ့္ အသိဉာဏ္မရွိ၊ ကုသုိလ္အကုသုိလ္ကုိ မသိေလေတာ့ စားလုိက္၊ အိမ္လုိက္၊ ကာမဂုဏ္မွီ၀ုိက္၊ သူမ်ားအတြက္ ေပးဆပ္လုိက္နဲ႔ တကယ့္ကုိပဲ တိရစၧာန္လုိ ျဖစ္ေနရတဲ့ ဘ၀ပါ။ ဒီလုိသူေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ေပမယ့္ လူတိရစၧာန္လုိ ျဖစ္ေနတဲ့ဘ၀လုိ႔ ေျပာရမလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ရခဲတဲ့ လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာၿပီးမွေတာ့ အျမင့္ဆုံး ပန္းတုိင္အေနနဲ႔ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္နန္းအထိ တက္လွမ္းႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွပါတယ္။ အဲဒီလုိမွ မလုပ္ႏုိင္ေသးရင္လည္း လူသားစင္စစ္ တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာေကာင္းစားေရးအတြက္ ေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ လုပ္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ မေကာင္းမႈကုိေရွာင္ၿပီး ေကာင္းမႈေဆာင္ကာ ကုိယ္က်င့္သီလကုိ လုံေအာင္ထိန္းၿပီး ရတနာသုံးပါးနဲ႔ ကံကံရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္တဲ့ သဒၶါတရားနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္အမႈေတြကုိ ေရွာင္ၿပီး ေကာင္းတဲ့သုစ႐ုိက္ အမႈေတြနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္နဲ႔ အေၾကာင္းအက်ိဳးကုိ သိတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ဘ၀ကုိ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။ ဒီလုိ ေနႏုိင္မွလည္း လူဟာလူပီသတဲ့လူ၊ ပရမတၳလူ ျဖစ္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ့္ရဲ႕အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေတြးအႀကံေတြေၾကာင့္ လူဟာ လူငရဲသားလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူၿပိတၱာလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူတိရစၧာန္လည္း ျဖစ္သြားႏုိင္၊ လူသားစင္စစ္လည္း ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒီလူေလးမ်ိဳးထဲက ကုိယ္ကဘယ္လုိ လူမ်ိဳးျဖစ္ခ်င္လဲဆုိတာ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံရတဲ့ ဘ၀မွာ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ရာ ကုိယ္စံရမွာျဖစ္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္မႈ မမွားၾကဖုိ႔ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္မႈမွားရင္ လူဟာလည္း အဆင့္နိမ့္သြားတတ္တဲ့အတြက္ အမွန္ေရြးခ်ယ္ၿပီး လူပီသတဲ့ အဆင့္ျမင့္လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာေတြေၾကာင့္ လူမပီသတဲ့လူ၊ လူတိရစၧာန္၊ လူၿပိတၱာစတဲ့ လူေတြဘ၀ကုိ မေရာက္ေစၾကဘဲ ကုိယ္က်င့္သီလနဲ႔ ကုသုိလ္သုစ႐ုိက္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ လူစင္စစ္မ်ား ျဖစ္ေအာင္ အသိသတိနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကဖုိ႔ အႀကံျပဳလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူ႔ဘ၀ဆုိတာ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဘ၀ျဖစ္တဲ့အျပင္ လူ႔ဘုံဟာလည္း (၃၁)ဘုံမွာ အေကာင္းဆုံ သုဂတိဘုံ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းဆုံးဘုံနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ဆုံး ဘ၀ကုိ ရရွိထားၾကတဲ့ လူသားမ်ားအေနနဲ႔ ရရွိထားတဲ့ ဘ၀ကုိ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ ငရဲသားနဲ႔ တူတဲ့လူ၊ ၿပိတၱာနဲ႔ တူတဲ့လူ၊ တိရစၧာန္နဲ႔ တူတဲ့လူမ်ားအျဖစ္ မေရာက္သြားေစဖုိ႔နဲ႔ ခဲခဲရင္းရင္း ရလာတဲ့ ဘ၀ကုိ တန္ဘုိးရွိေအာင္ အသုံးခ်ကာ မေကာင္းမႈေရွာင္ၿပီး ေကာင္းမႈေဆာင္တဲ့ လူပီသတဲ့ လူစင္စစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း ကုိယ္ကုိယ္ကုိ “သင္… ဘယ္လုိလူလဲ”ဆုိတဲ့ အေမးတစ္ပုဒ္ ေမးစမ္းထုတ္ၿပီး လူမပီသေသးရင္လည္း လူပီသေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ေမတၱာေရွ႕ထား အႀကံေကာင္း ပါးလုိက္ရေတာ့ပါတယ္…။ အားလုံး… လူစင္စစ္ ျဖစ္ႏုိင္ၾကပါေစ…။

READ MORE......

Saturday, September 4, 2010

သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား…

“သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား” ဤစကားေလးမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ၏ သစၥာေလးပါးကုိ အထိမိဆုံး ေဖာ္ညြန္းေပးသည့္ စကားေလးမ်ားျဖစ္၏။ “သိ”ဟူသည္ ဒုကၡသစၥာကုိ ရည္ညြန္းၿပီး “ပယ္”ဟူသည္ သမုဒယသစၥာကုိ ရည္ညြန္းကာ “ဆုိက္”ဟူသည္ နိေရာဓသစၥာကုိ ရည္ညြန္းလ်က္ “ပြား”ဟူသည္ကား မဂၢသစၥာကုိ ရည္ညြန္းထား၏။ ဒုကၡသစၥာသည္ သိထားရမည့္ အမွန္သစၥာျဖစ္ၿပီး သမုဒယသစၥာသည္ကား ပယ္ရမည့္ အမွန္သစၥာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ နိေရာဓသစၥာသည္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ဆုိက္ေရာက္ရမည့္ အမွန္သစၥာျဖစ္ကာ မဂၢသစၥာသည္ကား ပြားမ်ားရမည့္ အမွန္သစၥာျဖစ္ေၾကာင္း ရည္ညႊန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။

ျမတ္ဗုဒၶက တရားဦး ဓမၼစၾကာ ေဒသနာေတာ္တြင္ သစၥာေလးပါးကုိ အတိအလင္း ရွင္းေတာ္မူထား၏။ တရားဦး ေဒသတနာေတာ္တြင္ ရွင္ေတာ္ျမတ္က “ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား ဆင္းရဲျဖစ္ေသာ အရိယာတုိ႔၏ အမွန္တရားတည္း။ ပဋိသေႏၶ တည္ေနရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ အုိရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ နာရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ ေသရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ မခ်စ္ေသာ သူတုိ႔ႏွင့္ အတူေနရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ ခ်စ္ေသာသူတုိ႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ လုိခ်င္ရာကုိ မရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏၊ အက်ဥ္းအားျဖင့္ စြဲလန္းရာ အာ႐ုံျဖစ္ေသာ ခႏၶာငါးပါးတုိ႔သည္လည္း ဆင္းရဲ၏” ဟူ၍ ဆင္းရဲေၾကာင္း အမွန္တရား ဒုကၡသစၥာကုိ လည္းေကာင္း၊

“ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား ဆင္းရဲျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ အရိယာတုိ႔၏ အမွန္တရားတည္း။ အၾကင္တဏွာသည္ ဘ၀သစ္၌ ျဖစ္ေစတတ္၏၊ ႏွစ္သက္ျခင္း၊ တပ္မက္ျခင္းႏွင့္တကြ ျဖစ္၏၊ ထုိထုိအာ႐ုံ၌ လြန္စြာ ႏွစ္သက္တတ္၏။ ထုိတပ္မက္မႈ တဏွာဟူသည္ အဘယ္နည္း.. ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ တပ္မက္မႈ ကာမတဏွာ၊ သႆတဒိ႒ိႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ တပ္မက္မႈ ဘ၀တဏွာ၊ ဥေစၧဒဒိ႒ိႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ တပ္မက္မႈ ၀ိဘ၀တဏွာတုိ႔တည္း” ဟူ၍ ဆင္းရဲျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္း အမွန္တရား သမုဒယသစၥာကုိ လည္းေကာင္း၊

“ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား ဆင္းရဲ၏ ခ်ဳပ္ရာျဖစ္ေသာ အရိယာတုိ႔၏ အမွန္တရားတည္း။ ယင္းဆင္းရဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ ဟူသည္ ထုိတပ္မက္မႈ တဏွာ၏သာလွ်င္ အၾကြင္းမဲ့ စဲြမက္မႈ ကင္းေပ်ာက္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ၊ စြန္႔လႊတ္ရာ၊ တစ္ဖန္စြန္႔ပယ္ရာ၊ လြတ္ေျမာက္ရာ၊ မကပ္ၿငိရာ (နိဗၺာန္)ပင္ ျဖစ္၏” ဟူ၍ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ အမွန္တရား နိေရာဓသစၥာကုိ လည္းေကာင္း၊

“ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား ဆင္းရဲ၏ခ်ဳပ္ရာ (နိဗၺာန္)သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ျဖစ္ေသာ အရိယာတုိ႔၏ အမွန္တရားတည္း။ ဤအရိယာမဂ္သည္ အဂၤါရွစ္ပါးရွိ၏။ အဂၤါရွစ္ပါးဟူေသာ္ကား မွန္ကန္ေသာ အျမင္၊ မွန္ကန္ေသာ္ ႀကံစည္မႈ၊ မွန္ကန္ေသာ စကား၊ မွန္ကန္ေသာ အလုပ္၊ မွန္ကန္ေသာ အသက္ေမြးမႈ၊ မွန္ကန္ေသာ အားထုတ္မႈ၊ မွန္ကန္ေသာ ေအာက္ေမ့မႈ၊ မွန္ကန္ေသာ တည္ၾကည္မႈ” ဟူ၍ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာသုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ အမွန္တရား မဂၢသစၥာကုိ လည္းေကာင္း ရွင္းလင္းေဟာၾကားေတာ္မူၿပီး

ထုိသစၥာတရား ေလးပါးတုိ႔တြင္ ဆင္းရဲေၾကာင္း အမွန္တရား ဒုကၡသစၥာသည္ ထုိးထြင္းပုိင္းျခား၍ သိရမည့္တရား (တံေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥံ ပရိေညယ်ံ)၊ ဆင္းရဲျခင္း၏ အေၾကာင္းအမွန္တရား သမုဒယသစၥာသည္ ပယ္ရမည့္တရား (တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟာတဗၺံ)၊ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ အမွန္တရား နိေရာဓသစၥာသည္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ဆုိက္ေရာက္ရမည့္တရား (တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၧိကာတဗၺံ)၊ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာသုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ အမွန္တရား မဂၢသစၥာသည္ ပြားမ်ားရမည့္တရား (တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာေ၀တဗၺံ) ဟူ၍လည္း သစၥာေလးပါတုိ႔၏ သိထားရမည့္တရား၊ ပယ္ရမည့္တရား၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳရမည့္ တရား၊ ပြားမ်ားရမည့္ တရားမ်ားကုိ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ထပ္ဆင့္ရွင္းျပေတာ္မူ၏။

ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ ဒုကၡသစၥာသည္ ပုိင္းျခားၿပီးသိရမည့္ အသိတရား၊ သမုဒယသစၥာသည္ ပယ္ရမည့္ အပယ္တရား၊ နိေရာဓသစၥာသည္ ဆုိက္ေရာက္ရမည့္ အဆုိက္တရားႏွင့္ မဂၢသစၥာသည္ ပြားမ်ားရမည့္ အပြားတရားမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ထားႏုိင္ေပ၏။ ဒုကၡကုိ ဒုကၡဟုသိကာ ဒုကၡျဖစ္ျခင္း အေၾကာင္းတရားကုိ ပယ္၍ ဒုကၡအားလုံးခ်ဳပ္ရာကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ဆုိက္ေရာက္ေစလ်က္ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ လမ္းစဥ္အက်င့္တရားကုိ ပြားမ်ားရမည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္ပါ၏။ အလြယ္ေျပာရလွ်င္ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားတုိ႔သည္ သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား က်င့္ႀကံထားရမည့္ တရားမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ဤကား ဗုဒၶအလုိေတာ္က် သစၥာတရားမ်ားအေပၚ က်င့္ႀကံအားထုတ္ ရမည့္ သေဘာမ်ား ျဖစ္ပါ၏။

သုိ႔ေသာ္ ပုထုဇင္မ်ားသည္ကား ထုိသေဘာတရားမ်ားႏွင့္ လဲြေခ်ာ္ကာ သိထားရမည့္ တရားမ်ားကုိ ပယ္ေနၾကၿပီး ပယ္ရမည့္ တရားမ်ားကုိကား တြယ္ေနၾက၏။ ဆုိက္ေရာက္ရမည့္ တရားမ်ားတြင္ မဆုိက္ေရာက္ႏုိင္ဘဲ ပြားမ်ားရမည့္ တရားမ်ားတြင္ အမွားမ်ားေနၾက၏။ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ဒုကၡကုိ ဒုကၡဟု မသိဘဲ တြယ္တာေနတတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း “ငါ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့ဇနီး၊ ငါ့ေရႊ၊ ငါ့ေငြ” စသည္ျဖင့္ ဒုကၡတရားမ်ားအေပၚ အတြယ္တာၾကီး တြယ္တာေနၾကကာ ထာ၀ရတည္တ့ံကာ မပ်က္စီးေတာ့မည့္ အရာမ်ားသဖြယ္ တပ္မက္ေနၾက၏။ စင္စစ္ ထုိအရာမ်ားသည္ အမွန္တည္သည့္ အရာမ်ား မဟုတ္ဘဲ ႐ုပ္နာခႏၶာ အစုႀကီးမွ်သာ ျဖစ္ေနေပ၏။ အေသအခ်ာ ေတြးၾကည့္လ်င္ ထုိ႐ုပ္အစု နာမ္အစုသည္လည္း ဒုကၡႀကီးပင္ ျဖစ္၏။ ဤ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ရွိေနသျဖင့္လည္း အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚေနၾကရ၏။ ထုိေၾကာင့္ ဒုကၡအစုျဖစ္သည့္ ဤ႐ုပ္နာမ္အစုကုိ ဒုကၡဟု အမွန္သိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ယင္းဒုကၡျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းကုိ ပယ္သတ္ၾကရမည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။

အခ်ိဳ႕က ဒုကၡ၏ သေဘာအမွန္ကုိ မသိသျဖင့္ ေလာကတြင္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ၾကသည့္အခါ ငါစဲြမ်ားျဖင့္ “ငါရွိေန၊ ငါအသက္ရွင္ေနသမွ် ဒီလုိဒုကၡေတြနဲ႔ ေတြ႕ေနဦးမွာပဲ၊ ငါမရွိရင္ေတာ့ ဒါေတြၿပီးသြားမွာပဲ”ဟု တစ္လဲြနားလည္ကာ မိမိကုိယ္ကုိ အဆုံးစီရင္သြားသူမ်ား ရွိ၏။ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသလုိက္ရင္ ဒုကၡၿငိမ္းၿပီဟု အထင္မွားၿပီး တစ္နည္းနည္းျဖင့္ ေသေၾကာင္းႀကံကာ ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္သြားတတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ထုိနည္းသည္ မွန္ကန္သည့္ နည္းလမ္းမဟုတ္ေပ။ ထုိသုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသျခင္းျဖင့္ ဒုကၡအမွန္ ၿငိမ္းႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ ယခုဘ၀ ခႏၶာကုိယ္ႀကီး ပ်က္သုဥ္းသြားေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္က ရွိေနျပန္သျဖင့္ တစ္ဖန္ျပန္၍ ပဋိသေႏၶေနျခင္း၊ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းတရားမ်ားကုိ ရရွိေနၾကဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ အမွန္တကယ္ ဒုကၡၿငိမ္းလုိပါက ထုိဒုကၡမ်ား ျဖစ္ေပၚရျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားျဖစ္သည့္ တရားခံကုိ ပယ္သတ္ရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ထုိအေၾကာင္းတရား တရားခံသည္ တြယ္တာမႈ သမုဒယပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ မိန္႔ေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ ဒုကၡျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားျဖစ္သည့္ တြယ္တာမႈ သမုဒယေခၚ တဏွာကုိ ပယ္သတ္ႏုိင္မွသာ ဒုကၡအမွန္ၿငိမ္းႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ားတြင္ တပ္မက္တတ္သည့္ တဏွာ၊ ငါငါ့ဥစၥာဟု စဲြလမ္းတတ္သည့္ တဏွာႏွင့္ ကုသုိလ္အကုသုိလ္ဟူသည္ မရွိ၊ အရာရာသည္ တစ္ဘ၀ၿပီးလွ်င္ အကုန္ၿပီးၿပီဟု ထင္မွတ္တတ္သည့္ တဏွာမ်ားကုိ အၾကြင္းမရွိ ပယ္သတ္ႏုိင္မွသာ ဒုကၡအမွန္ ၿငိမ္းႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ တဏွာကင္းလွ်င္ ဒုကၡကင္းမည္ျဖစ္သျဖင့္ တဏွာကုိ သတ္ႏုိင္မွသာ ဒုကၡအမွန္ ၿငိမ္းႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုကၡအားလုံး၏ ျဖစ္ေပၚျခင္း အေၾကာင္းအမွန္ျဖစ္သည့္ တဏွာကုိ ပယ္သတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရန္ တုိက္တြန္းေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

ထုိသုိ႔ တဏွာကုိ ပယ္သတ္ႏုိင္လွ်င္ကား ဒုကၡလည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကာ ေနာင္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္ ျဖစ္ေပၚျခင္းမရွိသည့္ နိဗၺာန္သုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ဆုိက္ေရာက္ႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ ယခုဘ၀ အသက္ရွင္စဲမွာပင္ ကိေလသာ တဏွာကုိ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏုိင္လ်င္ အသက္ရွင္စဲမွာပင္ ဒုကၡၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္မည္ ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ တဏွာကုန္ခမ္းၿပီး ယခုဘ၀ ဇာတ္သိမ္းသြားလွ်င္လည္း ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ပဋိသေႏၶေနျခင္း၊ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းမ်ားကင္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားၾကမည္ ျဖစ္၏။ နိဗၺာန္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားလ်င္ကား သံသရာ၀ဋ္မွ ထြက္ေျမာက္က ဘ၀ဇာတ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားသည္သာ ျဖစ္ေပေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း တဏွာကုိ ပယ္သတ္၍ တဏွာခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရန္လည္း လမ္းညြန္ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

သုိ႔ေသာ္ ထုိတဏွာခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္မွာ မလြယ္လွေပ။ နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ႏုိင္မွသာ ဆုိက္ေရာက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ေသာ္လည္း နည္းစနစ္ မမွန္ပါက အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းၿပီး လုိရာပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္ႏုိင္ဘဲ ျဖစ္တတ္၏။ ထုိသုိ႔ေသာ အလဲြအမွားမ်ား မျဖစ္ေပၚေစရန္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က က်င့္ႀကံပြားမ်ားရမည့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ကုိ ညြန္ျပေတာ္မူခဲ့၏။ ဒုကၡတရားမ်ား၏ ခ်ဳပ္ရာနိဗၺာန္သုိ႔ သြားႏုိင္မည့္ လမ္းစဥ္မ်ားကုိ အခ်က္ရွစ္ခ်က္ျဖင့္ ထင္ရွားျပသေတာ္မူခဲ့၏။ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း တဏွာကုိ ပယ္သတ္ကာ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳလုိသူမ်ား အေနျဖင့္ အျမင္မွန္၊ အေတြးမွန္၊ အေျပာမွန္၊ အလုပ္မွန္၊ အသက္ေမြးမႈမွန္၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမွန္၊ ေအာက္ေမ့မႈမွန္၊ တည္ၾကည္မႈမွန္ရန္ လုိအပ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဤအဂၤါရွစ္ပါးႏွင့္အညီ လုိက္နာက်င့္သုံးႏုိင္ပါလွ်င္ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ လမ္းစဥ္မွန္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုကၡအမွန္ၿငိမ္းရာ ျဖစ္သည့္ ဤမဂၢရွစ္ရပ္ လမ္းသြယ္ျမတ္သည္ မျပတ္ပြားမ်ားအပ္သည့္ မေဖာက္မျပန္ မွန္ကန္သည့္ သစၥာတရားပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား ဟူသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရား၏ က်င့္ပြားရမည့္ သေဘာတရားပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ဆင္းရဲေၾကာင္း တရားအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ထုိဆင္းရဲ ျဖစ္ေပၚျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္သည့္ တရားအမွန္ကုိ ပယ္ေစကာ ဆင္းရဲျဖစ္ရာအေၾကာင္း၏ ခ်ဳပ္ရာသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေစၿပီး ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေစမည့္ အက်င့္လမ္းစဥ္ကုိ ပြားမ်ားၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ စာစကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဒုကၡသစၥာကုိ သိေစလ်က္၊ သမုဒယသစၥာကုိ ပယ္ကာ၊ နိေရာဓသစၥာသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေစၿပီး မဂၢသစၥာကုိ ပြားမ်ားၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဤသစၥာေလးပါး သေဘာတရားကုိပင္ သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား ဟုဆုိေၾကာင္း သိရွိေစလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ သစၥာေလးပါး သေဘာတရားမ်ား ျဖစ္သည့္ သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား ျမတ္တရားကုိ အမွန္သိရွိကာ နိဗၺာန္စခန္း တက္လွမ္းလုိသူ မ်ားထုိသူတုိ႔သည္ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သုိ႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ လမ္းစဥ္မွန္ျဖစ္သည့္ မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားကုိ က်င့္ႀကံပြားမ်ားရာ တစ္ခုတည္းေသာ က်င့္စဥ္ျဖစ္သည့္ သတိကုိ အထူးျပဳထိန္းေပးေၾကာင္း တရားအားထုတ္မႈ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရင္း မိမိတုိ႔၏ က်င့္ႀကံမႈႏွင့္ အညီသာ သစၥာေလးပါးကုိ အမွန္သိ၊ အမွန္ပယ္၊ အမွန္ဆုိက္၊ အမွန္ပြားႏုိင္မည္ ျဖစ္ပါသျဖင့္ အခ်ိန္ရိွခုိက္ လု႔ံလစုိက္ကာ တရားအလုပ္ အားထုတ္ၾကဖုိ႔ သိ ပယ္ ဆုိက္ ပြား ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါေပေတာ့၏။

READ MORE......

Thursday, September 2, 2010

ဒု - သ - န - ေသာ…

ဒု - သ - န - ေသာ ဆုိတဲ့ ဒီစကား ေလးလုံးအေၾကာင္း မၾကာမၾကာ အေမးခံရဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ၾကားဖူးေနေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ တိတိက်က် မသိတဲ့အတြက္ ေမးၾကျခင္းျဖစ္သလုိ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း စာအုပ္စာေပေတြ ဖတ္ရင္းၾကားညပ္ပါလာလုိ႔ ဖတ္လုိက္ရေပမယ့္ အက်ယ္မရွင္းထားေတာ့ ဘာမွန္းမသိ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေမးၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအသံေတြဟာ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဘ၀ကေန ခံစားေနရတဲ့ မေကာင္းက်ိဳးေတြအေပၚ ေနာင္တရတဲ့ သူေတြရဲ႕ သံေ၀ဂနဲ႔အတူ အသိေပးတဲ့ သတိေပးသံံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ စကားေလးေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရျခင္း အေၾကာင္းရဲ႕ အတိတ္ကုိ ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ ေၾကာက္လန္႔စရာ တကယ့္ကုိပဲ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီအသံပုိင္ရွင္ေတြရဲ႕ အတိတ္က လုပ္ရပ္ေတြဟာ ေၾကာက္တတ္မယ္ဆုိရင္ တကယ္ပဲ ေၾကာက္စရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶအေနနဲ႔ ဒီ အေၾကာင္းတရားကုိ ေဟာၾကားျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ေကာသလဘုရင္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္၊ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူခ်ိန္က ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ သာ၀တၳိျပည္ရွင္ ေကာသလဘုရင္ဟာ တုိင္းခန္းလွည့္လည္ရင္း မထင္မရွား ဆင္းရဲသား အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကုိ ႏွစ္သက္သေဘာက်ခဲ့ပါတယ္။ နန္းေတာ္ျပန္ေရာက္ၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီး အေၾကာင္းကုိ စုံးစမ္းခုိင္းတဲ့အခါ အိမ္ေထာင္ရွိ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ဆုိတာ သိခဲ့ရေပမယ့္ ဘုရင္ေကာသလဟာ အမ်ိဳးသမီး အေပၚစဲြလန္းေနမိတဲ့ အတြက္ ဒီအမ်ိဳးသမီးကုိ အရယူဖုိ႔ သူမရဲ႕ ေယာက်္ားကုိေခၚၿပီး နန္းေတာ္မွာ အလုပ္ခန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ေကာသလမင္းႀကီးဟာ အမ်ိဳးသမီးဟာ လင္ရိွမယား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီလင္ေယာက်္ားကုိ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အျပစ္ရွာၿပီး အျပစ္အတုိင္း အဆုံးစီရင္ကာ က်န္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးကုိ သိမ္းပုိက္မယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သူဆင္းရဲသား လင္ေယာက်္ားကုိ နန္းေတာ္မွာ တာ၀န္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

လင္ရွိမယားကုိ သိမ္းပုိက္လုိတဲ့ ဘုရင္ဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္အတုိင္း တစ္ေန႔ေတာ့ သူဆင္းရဲသား ေယာက်္ားကုိ တာ၀န္တစ္ခုကုိ ေစခုိင္းခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးက “အခ်င္းေယာက်္ား… ငါ့ဘုရင္နန္းေတာ္ကေန တစ္ယူဇနာ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ရွိတဲ့ ျမစ္တစ္ခုကုိသြားၿပီး အဲဒီမွာရွိတဲ့ ကုမုျဒာၾကာပန္းနဲ႔ အ႐ုဏ၀တီေျမကုိ ငါဘုရင္ ေရးခ်ိဳးခ်ိန္အမီ ေဆာင္ယူကာ ဆက္သရမယ္၊ အခ်ိန္မီ ေရာက္မလာရင္ သင့္ကုိမင္းျပစ္မင္းဒဏ္ ေပးမယ္၊ အျမန္သြားၿပီး ေဆာင္ယူခဲ့ေလာ့”လုိ႔ မင္းအမိန္႔နဲ႔ ေစခုိင္းခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ မျဖစ္ႏုိင္တာကုိ တမင္အျပစ္ရွာၿပီး ခုိင္းတဲ့သေဘာ ျဖစ္ေပမယ့္ မင္းခေယာက်္ား သူဆင္းရဲသားကေတာ့ အမိန္႔အတုိင္း သြားေရာက္ ေဆာင္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ သူဆင္းရဲသားလည္း ဇနီးမယားကုိ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာကာ ထမင္းရိကၡာျပင္ေစၿပီး တစ္ယူဇနာခရီးကုိ အၿပီးႏွင္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းခရီးမွာ ထမင္းစာခ်ိန္ေရာက္လုိ႔ ထမင္းစားၿပီးတဲ့အခါ ပါလာတဲ့ ထမင္းဟင္းမ်ားရဲ႕ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ကုိ ခရီးသြား ေယာက်္ားကုိလည္း လွဴကာ က်န္တဲ့အစားအစာေတြကုိလည္း ျမစ္ထဲမွာ ရွိတဲ့သတၱ၀ါေတြကုိ ေကၽြးေမြးလွဴဒါန္းၿပီး သစၥာျပဳလုိက္ပါတယ္။ တုိတုိေျပာရရင္ ဒီကုသုိလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ပဲ မရႏုိင္တဲ့ ကုမုျဒာၾကာနဲ႔ အ႐ုဏ၀တီေျမကုိ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္အမိန္႔အတုိင္း လုိအပ္တာကုိ ယူေဆာင္ၿပီး နန္းေတာ္သုိ႔ အခ်ိန္မီေရာက္ေအာင္ ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ အႀကံႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူဆင္းရဲသား မေရာက္ခင္ နန္းေတာ္ၿမိဳ႕တံခါးကုိ ေစာေစာ အပိတ္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားေယာက္်ားဟာ ၿမိဳ႕တံခါး ပိတ္ထားတဲ့အတြက္ အဲဒီည အိပ္စရာမရွိတဲ့အခါ ေနာက္ဆုံး သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း ဒုကၡေရာက္မွ ဘုရားေက်ာင္းကန္ကုိ သတိရကာ ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွာ သြားေရာက္အိပ္စက္ခဲ့ရပါတယ္။

ေကာသလဘုရင္ဟာ အဲဒီညမွာ ဆင္းရဲသားေယာက်္ားကုိ မင္းဒဏ္နဲ႔ အဆုံးစီရင္ၿပီး သူ႔မယားကုိ သိမ္းပုိက္ဖုိ႔အေရး၊ သူမနဲ႔အတူ ေနထုိင္ႏုိင္ေရး စတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ကိေလသာမီး ေတာက္ေလာင္ကာ အိပ္မရ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အိမ္မေပ်ာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဘုရင္ဟာ ညဥ့္နက္နက္အခ်ိန္မွာ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ ငရဲခံေနရတဲ့ ငရဲသားေလးေယာက္ရဲ႕ အသံကုိ ထူးထူးျခားျခား ၾကာလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီငရဲသား ေလးေယာက္ဟာ ငရဲခံရင္း သူတုိ႔မွားခဲ့တဲ့ အမွားအတြက္ ခံရတဲ့ ဒုကၡေတြကုိ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကားရေအာင္ ေအာ္ဟစ္ညဥ္းညဴ ေျပာၾကားဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကရင္း အျပည့္အစုံ မေျပာႏုိင္ဘဲ တစ္ေယာက္က “ဒု”၊ တစ္ေယာက္က “သ”၊ တစ္ေယာက္က “န”၊ တစ္ေယာက္က “ေသာ”လုိ႔ တစ္လုံးစီေလာက္ပဲ ေအာ္ေျပာႏုိင္ၾကၿပီး ငရဲအုိးထဲ ျပန္ျမဳပ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေကာသလမင္းႀကီးဟာ အဲဒီအသံႀကီးေတြကုိ ၾကားၿပီး အရမ္းထိတ္လန္႔ကာ ဘယ္လုိမွ အိပ္မရေတာ့ဘဲ တစ္ညလုံး မုိးလင္းခဲ့ရပါတယ္။

မနက္လင္းေတာ့ ေကာသလဘုရင္ဟာ ညကအျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေတြးေတာေၾကာက္လန္႔ၿပီး ပညာရွိပုေရာဟိတ္ကုိ ေမးျမန္းတဲ့အခါ ပုေရာဟိတ္ပုဏၰားက “အရွင္မင္းႀကီး ဒါဟာ အရွင္မင္းႀကီး အသက္အႏၲရအတြက္ စုိးရိမ္စရာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီအႏၲရာယ္ေတြကင္းဖုိ႔ သဗၺသတဆုိတဲ့ ယဇ္ကုိ ပူေဇာ္ရပါမယ္၊ ဒီယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔အတြက္ ဆင္၊ ျမင္း၊ ႏြားလဥသဘ၊ ႏုိ႔ညႇစ္ႏြားမ၊ ဆိတ္၊ အာဇာနည္ျမင္း၊ ၾကက္၊ ၀က္၊ သတုိးသား၊ သတုိးသမီး စသျဖင့္ သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တစ္ရာစီျပဳကာ သတ္ၿပီး ပူေဇာ္ရပါမယ္၊ အဲဒါဆုိ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ အသက္အႏၲရာယ္အတြက္ စုိးရိမ္စရာ မရွိပါ အရွင္မင္းႀကီး”လုိ႔ ေလွ်ာက္တင္လုိက္ပါတယ္။ ေကာသလဘုရင္ဟာ ဉာဏ္အျမင္နည္းပါးၿပီး ကုိယ့္အသက္ရွင္ေရးဆုိ ဘာမဆုိလုပ္ႏုိင္တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုေရာဟိတ္ေျပာတဲ့အတုိင္း စီရင္ေစပါတယ္။ ဘုရင္ရဲ႕ ယဇ္ပူေဇာ္မႈအစီအစဥ္ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္လုံး အုပ္အုပ္က်က္က်က္ျဖစ္ၿပီး သားသမီးပါသြားတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးပူေဆြး ငုိေၾကြးၾကပါတယ္။ ဒီအသံေတြေၾကာင့္ ေကာသလမင္းႀကီးရဲ႕ မိဘုရားျဖစ္တဲ့ ပညာရွိ မလႅိကာမိဘုရားဟာ ဘုရင္ႀကီးကုိေတြ႕ၿပီး ဒါဟာ လမ္းမွန္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မွာ ဘုရားရွင္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ဘုရားရွင္ထံ သြားေရာက္ေလွ်ာက္ၾကားဖုိ႔ အေၾကာင္း အႀကံျပဳလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေကာသလမင္းႀကီးဟာ မိဘုရားႀကီးရဲ႕ အႀကံအတုိင္း ဘုရားရွင္ထံ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ထံ ေရာက္တဲ့အခါ ေကာသလမင္းႀကီးက ညကၾကားခဲ့ရတဲ့ အသံေတြအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ျမတ္ဗုဒၶက အဲဒီအသံေတြဟာ တျခားမဟုတ္ မေကာင္းတဲ့ ကာေမသုမိစၧာစာရ ကံေၾကာင့္ ေလာဟကုမၻီငရဲမွ က်ေရာက္ေနတဲ့ ငရဲသား ေလးေယာက္တုိ႔ရဲ႕ အသံပဲျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူကာ အဲဒီ ငရဲသားေတြရဲ႕ အတိတ္အေၾကာင္းကုိ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶက “ဒီငရဲသားေတြဟာ ကႆပ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္တုန္းက အတူသြားအတူလာ အတူေပ်ာ္ပါး စားေသာက္ၾကတဲ့ ခ်မ္းသားတဲ့ သူေ႒းသားေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ သူေ႒းသားေလးေယာက္ဟာ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာၾကတဲ့အတြက္ အေပ်ာ္အပါး အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ေပ်ာ္ပါးၾကရင္း ေနာက္ဆုံးသူတုိ႔ ေလးေယာက္တုိင္ပင္ကာ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ေပးကာ သူတုိ႔နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးတဲ့ အခါ အသုံးျပဳၾကဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမွန္သမွ် အိမ္ေထာင္ရွိရွိ မရွိရွိ စည္းစိမ္ေပးၿပီး ေပ်ာ္ပါးခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ကႆပဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္းတမ္းမွာ ပြင့္တဲ့အတြက္ သူေ႒းသားေလးေယာက္ဟာ ကာေမသုမိစၧာစာရ အမႈကုိ ႏွစ္ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ဒီအကုသုိလ္ေၾကာင့္ပဲ သူတုိ႔ေလးေယာက္ ေသတဲ့အခါ အ၀ီစိငရဲမွာ က်ေရာက္ကာ အ၀ီစိငရဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ခံစားၿပီး အခုတစ္ခါ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ ထပ္ၿပီး ခံေနရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မင္းႀကီးၾကားတဲ့ အသံေတြဟာ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ ခံစားေနရတဲ့ အဲဒီ သူေ႒းသား ေလးေယာက္ရဲ႕ အသံပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း” စသျဖင့္ အတိတ္ေဆာင္ကာ ေကာသလမင္းၾကားခဲ့တဲ့ အသံႀကီးေလးခုရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ထပ္မံရွင္းလင္း မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေကာသလမင္းႀကီး ၾကားခဲ့တဲ့ အသံေတြထဲက
“ဒု”ဆုိတဲ့ အသံဟာ ဒီအသံကုိ ျပဳတဲ့ ငရဲသား အေနနဲ႔
ဒုဇၨီ၀ိတ မဇီ၀ိမွိ၊ ေယသေႏၲ န ဒဒမွေသ။ ၀ိဇၨမာေနသု ေဘာေဂသု၊ ဒီပံ နာကမွ အတၱေနာ။ ငါတုိ႔အား စည္းစိမ္ဥစၥမ်ား ထင္ရွားရွိကုန္ပါလ်က္ မေပးမလွဴမိၾကကုန္၊ မိမိ၏မွီရာ ကုိင္းကၽြန္းသဖြယ္ ျဖစ္သည့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ မျပဳမိၾကသည့္ ငါတုိ႔သည္ မေကာင္းသျဖင့္ အသက္ေမြးျခင္းကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကကုန္၏” လုိ႔ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊

“သ” ဆုိတဲ့ အသံဟာလည္း ဒီအသံကုိ ျပဳတဲ့ငရဲသား အေနနဲ႔
႒ိ၀ႆ သဟႆာနိ၊ ပရိပုဏၰာနိ သဗၺေသာ။ နိရေယ ပစၥမာနာနံ၊ ကဒါ အေႏၲာ ဘ၀ိႆတိ။ ေလာဟကုမၻီ ငရဲမွ ခံစားေနရသည့္ ငါအားတုိ႔ ခပ္သိမ္းေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္းတုိ႔ ျပည့္ကုန္ၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိငရဲခံရမႈသည္ မည္သည့္အခါတြင္ အဆုံးသတ္မည္နည္း” လုိ႔ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊

“န”ဆုိတဲ့ အသံဟာလည္း ဒီအသံကုိ ျပဳတဲ့ ငရဲသား အေနနဲ႔
တၳိ အေႏၲာ ကုေတာ အေႏၲာ၊ န အေႏၲာ ပဋိဒိႆတိ။ တဒါ ဟိ ပကတံ ပါပံ၊ မမ တုယွဥၥ မာရိသာ။ ငါတုိ႔အား အဆုံးအပုိင္းအျခားသည္ မရွိခဲ့၊ ငရဲ၏ အဆုံးကား အဘယ္မွာ ရွိအံ့နည္း၊ ငရဲခံရျခင္း၏ အပုိင္းအျခားသည္ မထင္ရွား၊ ငါတုိ႔သည္ လူျဖစ္စဥ္က မေကာင္းမႈ အမ်ားအျပားကုိ ျပဳမိခဲ့ေလၿပီ” လုိ႔ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊

“ေသာ”ဆုိတဲ့ အသံဟာလည္း ဒီအသံပုိင္ရွင္ အေနနဲ႔
ေသာဟံ ႏူန ဣေတာဂႏ႖ာ၊ ေယာနႎ လဒၶါန မာႏုသႎ။ ၀ဒညဴ သီလသမၸေႏၷာ၊ ကာဟာမိ ကုသလံ ဗဟုံ။ ငါသည္ ဤသံပူရည္ ငရဲမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး လူ႔ဘ၀ကုိ ရပါမူကား အလွဴခံသူ လူပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ စကားကုိ သိေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍၊ သီလႏွင့္ျပည့္စုံသည္ ျဖစ္၍၊ မ်ားစြာေသာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ ျပဳပါေတာ့အ့ံ” လုိ႔ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ဒု - သ - န - ေသာ ဆုိတဲ့ အသံေတြရဲ႕ ဆုိလုိရင္း အက်ယ္ကုိ ေဟာၾကား ခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူပါတယ္။

အသံပုိင္ရွင္ေတြရဲ႕ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းနဲ႔ ဆုိလုိရင္း အဓိပၸါယ္ေတြကုိ ၾကားနာလုိက္ရတဲ့ ေကာသလဘုရင္ဟာ အရမ္းေၾကာက္လန္႔သြားၿပီး သူမ်ားသားမယားကုိ ျပစ္မွားက်ဴးလြန္လုိတဲ့ စိတ္ေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

ဒီေဖာ္ျပခ်က္ေတြကေတာ့ ဒု - သ - န - ေသာ ဆုိတဲ့ တရားစကားကုိ ေဟာၾကားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ဒု - သ - န - ေသာ ဆိုတဲ့ စကားအဓိပၸါယ္နဲ႔ ဒီစကားပုိင္းရွင္ေတြရဲ႕ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္း ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွ အဓိက ေျပာခ်င္တာက အမ်ားသိထားၾကတဲ့ ဒု - သ - န - ေသာ ဆုိတဲ့ စကားလုံးေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ ဒီအသံေတြကုိ ျပဳၾကတဲ့ ငရဲသားေတြရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္းကုိ ေျပာခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီငရဲသားေတြရဲ႕ အတိတ္က လုပ္ခဲ့တဲ့ သူတပါး သားမယားကုိ ဖ်က္စီးခဲ့တဲ့ ကာေမသုမိစၦာစာရ ကံရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးေပးရဲ႕ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပုံကုိ သိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိနဲ႔ က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကတဲ့ အကုသုိလ္ ကံတစ္ခုဟာ ႏွစ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ခံရတတ္တဲ့ သေဘာကုိ သေဘာေပါက္ နားလည္ေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိ အကုသုိလ္မ်ိဳး မျပဳျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္က်င့္သီလကုိ အထူးလုံၿခဳံေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒု - သ - န - ေသာ ဆုိတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ အဓိပၸါယ္ေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ သေဘာေပါက္ၿပီး ရခဲတဲ့ လူ႔ဘ၀ကုိ ရထားကာ ဘုရားသာသနာနဲ႔လည္း ႀကံဳေနၾကတဲ့ အခုိက္မွာ ကုိယ္က်င့္သီလကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ေစာင့္ထိန္းရင္း ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈမ်ားကုိပါ ရသမွ် စုေဆာင္းႏုိင္ၾကဖုိ႔ ဒီစာစုေလးနဲ႔ အသိေပးရင္း ဒု သ န ေသာမွ ေရွာင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လည္း ေစတနာစကား ေမတၱာအားျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။

READ MORE......

Wednesday, September 1, 2010

နဲနဲေလးေတာ့ လဲြေနတယ္ (၁၂)...

၀ိကာလနဲ႔ အခ်ိန္သတ္မွတ္ခ်က္…
တစ္ေလာက ဒကာေလးတစ္ခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းမွာဆြမ္း လာကပ္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းကုိအေရာက္ ေနာက္က်တာရယ္၊ ဆြမ္းပဲြျပင္ေနရတာ ေတြရယ္ေၾကာင့္ ဆြမ္းစားခ်ိန္ နည္းသြားသလုိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒကာေလးတစ္ေယာက္က “ဘုန္းဘုန္း ျဖည္းျဖည္းဘုဥ္းေပးပါဘုရား…၊ စားေနရင္း ၁၂နာရီေက်ာ္သြားလည္း ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား ဘုရား…”လုိ႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ သူေျပာမွပဲ ဒကာဒကာမေတြ ဒီလုိမွတ္ထားတာေတြ မ်ားေနတယ္ဆုိတာ ထပ္ၿပီး သတိထားမိပါတယ္။ အေၾကာင္းသင့္ရင္ေတာ့ ရွင္းျပေပးဦးမယ္လုိ႔ စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္မွာသြားၿပီး ရဟန္း၀တ္ကာ ေထရ၀ါဒ အျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကုိရီးယား ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးနဲ႔ ဆြမ္းစားရင္း ၁၂နာရီထုိးခါနီးေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက “အရွင္ဘုရား ျမန္ျမန္ဘုဥ္းေပးမွဘုရား၊ ၁၂နာရီ ထုိးေတာ့မယ္”လုိ႔ သတိေပးတဲ့အခါ အဲဒီဘုန္းႀကီးက “ရပါတယ္ဘုရား ျမန္မာျပည္မွာဆုိ အခုမွ ၉နာရီခဲြပဲ ရွိေသးတယ္”လုိ႔ ေျပာလာပါတယ္။ ကုိရီးယားနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ၂နာရီခဲြေလာက္ကြာေတာ့ ကုိရီးယားမွာ ၁၂နာရီဆုိ ျမန္မာျပည္မွာ မနက္ ၉နာရီခဲြပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီဘုန္းႀကီးက အခ်ိန္ကုိ သူလုိသလုိမ်ား သတ္မွတ္ေနလား မသိဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ ေတြးေနရင္း အခ်ိန္သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ကုိေလွ်ာက္ထား ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ေနလဲြညစား စားျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လဲြေနတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ အလဲြေလးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က တကယ္ပဲ ဘုန္းႀကီးေတြ ဆြမ္းစားေနတုန္း ၁၂နာရီေက်ာ္သြားလည္း စားေကာင္းတယ္လုိ႔ ထင္ေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀ိကာလ သတ္မွတ္မႈဟာ နာရီနဲ႔ သတ္မွတ္တာထက္ ေနနဲ႔သတ္မွတ္တာက ပုိမွန္ပါတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က အခုလုိ နာရီအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ မေပၚေသးေတာ့ ေခါင္းတည့္တည့္မွာ ေနေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ကုိ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္လုိ႔ သတ္မွတ္ၿပီး ဦးေခါင္းတည့္တည့္က ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ေနမြန္းလဲြခ်ိန္လုိ႔ သတ္မွတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၀ိကာလကုိ ေနလဲြခ်ိန္ေနာက္ပုိင္းကာလလုိ႔ သတ္မွတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ေနနဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္အရ စားေနတုန္း ၁၂နာရီတိတိမွာ ေနလဲြသြားၿပီဆုိရင္ မစားရေတာ့ပါဘူး။ စားရင္အာပတ္သင့္ပါတယ္။ ၁၂နာရီေက်ာ္သြားေပမယ့္ ေနမြန္းမတည့္ေသးဘူးဆုိရင္ စားေကာင္းပါတယ္။ ဒီလုိ တစ္ခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြဟာ ေနရဲ႕ေရြ႕လ်ားမႈေၾကာင့္ ၁၂နာရီခဲြ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ၁နာရီေလာက္မွ ေနမြန္းတည့္တာေတြ ရွိတဲ့အတြက္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြမွာ ရွိတဲ့ ေထရ၀ါဒ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ ၁၂နာရီခဲြ၊ တစ္နာရီေလာက္အထိ ဆြမ္းစားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ၁၂နာရီ ထုိးတာမထုိးတာထက္ ေနမြန္းတည့္တာ မတည့္တာက အဓိကက်ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ရာသီဥတု ဆုိး၀ါးတဲ့ေနရာေတြမွာ ေနကုိ မျမင္ရတဲ့အခါေတြ ရွိတတ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ သူ႔ႏုိင္ငံအသီးသီးက သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံေတာ္ခ်ိန္အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးတာ အေကာင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ေနကုိ အဓိကထား သတ္မွတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခုနက ကုိရီးယားဘုန္းႀကီး ယူဆသလုိ ကုိရီးယားမွာေနၿပီး ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ကုိ လွမ္းယူလုိ႔ မရပါဘူး။ အဲလုိဆုိ ညစာစားခ်င္ရင္ မနက္ပုိင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ နာရီကုိၾကည့္ၿပီး စားလုိ႔ရသလုိလုိ သတ္မွတ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ သူ႔ေနရာက သတ္မွတ္တဲ့ နာရီအခ်ိန္အတုိင္း လုိက္နာတာဟာ ၀ိကာလ ေဘာဇနသိကၡာပုဒ္ကုိ ေစာင့္ထိန္းဖုိ႔အတြက္ သံသယ အကင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

စကားစပ္လုိ႔ ဒကာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကေလးကုိ သတိရမိပါတယ္။ အဲဒီ ဒကာတစ္ေယာက္ ဥပုသ္ေန႔မွာ ဥပုသ္သီလယူၿပီးေတာ့ ဗုိက္ကအရမ္းဆာတဲ့အတြက္ ည ၁၂နာရီေက်ာ္ေတာ့ ထမင္းေၾကာ္ၿပီး စားလုိက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သူ႔အထင္က ည၁၂နာရီ ေက်ာ္ရင္ စားလုိ႔ရၿပီလုိ႔ ထင္ေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါဘုန္းဘုန္းကုိ ေလွ်ာက္ျပေတာ့ ၀ိကာလေဘာဇ သိကၡာပုဒ္ရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်ိန္ဟာ ေနမြန္းလဲြခ်ိန္ကစၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္အထိ သတ္မွတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အ႐ုဏ္တက္တဲ့အထိ ဒီသိကၡာပုဒ္ကုိ ေစာင့္ထိန္းရမယ္လုိ႔ ရွင္းျပျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဥပုသ္သည္ေတြ အေနနဲ႔ ၀ိကာလအခ်ိန္ သတ္မွတ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သတိထားရမယ့္ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ထားပါေတာ။့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ၀ိကာလ သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လဲြေနတာေလးေတြ ရွိတဲ့အတြက္ အခုတင္ျပခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အမွတ္လဲြေနတာ ရွိၾကရင္လည္း ျပင္ႏုိင္ၾကဖုိ႔ ေျပာလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေသးအဖဲြေလးေတြပဲ ဆုိေပမယ့္ အေသးအလဲြေလးေတြကစၿပီး အလဲြႀကီးေတြ ျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ အေသးအဖဲြေလးေတြကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် သတိထားၿပီး လုိက္နာၾကတာ ေကာင္းပါတယ္လုိ႔ အႀကံျပဳရင္း လဲြတတ္တဲ့ အလဲြတစ္ခု အျဖစ္ တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

READ MORE......

Monday, August 30, 2010

စကားေနာက္ တရားပါ…

လူတုိင္းလူတုိင္း စကားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မွန္တဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ မမွန္တဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ မေကာင္းတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အႏွစ္ရွိတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ အႏွစ္မရွိတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိစကားမ်ိဳးပဲ ေျပာေျပာ စကားဟာ ေျပာပါမ်ားလာရင္ အဲဒီစကားေနာက္ကုိ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြက ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း ေကာင္းတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့ စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း မေကာင္းတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ စကားေနာက္ တရားပါတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားေျပာတဲ့အခါ အစစ္အမွန္ တရားေတြပါရေအာင္ ေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာၾကဖုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ “စကားေနာက္ တရားပါ”ဆုိတဲ့ ဒီဆုိ႐ုိးစကားရဲ႕ ဆုိလုိရင္းက စကားေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စကားဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာပါမ်ားရင္ အဲဒီစကားရဲ႕ တန္ျပန္အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈဟာ ေျပာတဲ့သူထံ ျပန္ေရာက္တတ္ေၾကာင္း ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ စကားအေျပာမ်ားရင္ တရားသေဘာအရ အမွားေရာ မမွားေရာအတြက္ မတရားတာေတြေရာ တရားတာပါ အမွန္ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ကား စကားေျပာတဲ့သူေတြ ေရြးခ်ယ္ရမွာက တရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္တာလား၊ မတရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္ရင္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ေျပာသင့္တဲ့ စကားေတြ၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ့္ စကားေတြကုိ ရွင္းလင္းေဖာ္ျပပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့စကား သမၼာ၀ါစာ ျဖစ္ေစဖုိ႔
၁။ လိမ္ညာေျပာဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳး
၂။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အဆင္မေျပေအာင္ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္တဲ့ စကားမ်ိဳး
၃။ ယုတ္မာ႐ုိင္းစုိင္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားမ်ိဳး
၄။ ကုိယ့္အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ သူမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိတဲ့ အခ်ဥ္းႏွီးၿပီး သိမ္ဖ်င္းတဲ့ စကားမ်ိဳး
ကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမယ္လုိ႔ စာေပက ဆုိပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ လူအမ်ား ေျပာဆုိသုံးႏႈန္းေလ့ရွိတဲ့ စကား (၆)ခြန္းျဖစ္တဲ့
၁။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၂။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၃။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၄။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးရွိကာ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၅။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၆။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးလည္းမရွိ သူတပါးလည္း မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
ဆုိတာေတြထဲက ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိကာ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကားနဲ႔ သူတပါး မၾကားနာလုိေပမယ့္ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိတဲ့ စကားဆုိတဲ့ ဒီစကားႏွစ္မ်ိဳးကုိပဲ ေျပာဆုိေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဟာ စကားေနာက္မွာ ေကာင္းတဲ့ တရားေတြပါဖုိ႔ စကားေျခာက္ခြန္းထဲက ေလးခြန္းကုိပယ္ၿပီး ႏွစ္ခြန္းကုိပဲ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ စကားေနာက္ အမွန္တရားပါဖုိ႔ က်င့္သုံးေတာ္မူတဲ့ လမ္းစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပုထုဇင္ေတြကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ စကားကုိ အထိမ္းအကြပ္မရွိ၊ ေစာင့္စည္းမႈမရွိဘဲ လုိရင္လုိသလုိ မလုိရင္ မလုိသလုိ ေျပာဆုိတတ္ၾကပါတယ္။ တရားတဲ့စကား၊ မတရားတဲ့ စကားေတြ နားမလည္ဘဲ ေျပာခ်င္သလုိ လက္လြတ္စပယ္ ေျပာေလ့ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ လုိခ်င္တာရွိရင္ လိမ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးသလုိ ေျမႇာက္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ကုိယ္နဲ႔အဆင္မေျပရင္ အျပစ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္သလုိ ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းကာ အပုတ္ခ်ရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ စကားကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အလြယ္တကူ ေျပာဆုိတတ္တဲ့ အတြက္လည္း မဟုတ္မတရားတဲ့ စကား အေျပာမ်ားလာျခင္းရဲ႕ ရလာဘ္အျဖစ္ ေနာက္ပုိင္း ဒီလုိေျပာဆုိရတာကုိ အျပစ္တစ္ခုလုိ မျမင္ေတာ့ဘဲ မဟုတ္တာ၊ မေကာင္းတာမွန္သမွ် ပါးစပ္က အလြယ္တကူ ေျပာဆုိျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ရဲ႕ သေဘာကလည္း အဲဒီမေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ပါမ်ားလာတဲ့အခါ မေကာင္းမႈကုိ မေကာင္းမႈလုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ သာမန္ေန႔စဥ္ ထမင္းစား ေရေသာက္အလုပ္တစ္ခု အျဖစ္ ထင္လာတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ဟာ အေသးေလးဆုိၿပီး အထင္မေသးပါနဲ႔လုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုလည္း ဒီလုိပါပဲ။ စကားကုိ အလြယ္တကူ အထိန္းအကြပ္မရွိ ေျပာတတ္တဲ့အတြက္ မတရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္တတ္ကာ အဲဒီစကားေနာက္ မတရားတဲ့ အရာေတြ ပါကုန္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ပုထုဇင္ေတြ အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းၾကတဲ့ ငါးပါးသီလထဲမွာ အထိန္းရအခက္ဆုံး သီလသိကၡာပုဒ္ဟာ မုသာ၀ါဒ သိကၡာပုဒ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ပါးစပ္ကုိ ေစာင့္ထိန္းေစလုိတဲ့အတြက္ သီလသိကၡာပုဒ္ တစ္ခုအေနနဲ႔ ထိန္းေစလုိရင္း ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီပါးစပ္တစ္ခုကုိ ထိန္းဖုိ႔ဟာ အေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာစကားမွာ “အေပါက္တစ္ရာကုိ ပိတ္လုိ႔လြယ္တယ္၊ ပါးစပ္ေပါက္တစ္ေပါက္ကုိ ပိတ္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး” လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သတိထားၾကည့္မိရင္ ေန႔စဥ္ပါးစပ္က ေျပာတဲ့အရာေတြမွာ ေကာင္းတာထက္ မေကာင္းတာက မ်ားတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါးစပ္က ကုသုိလ္နဲ႔စပ္တဲ့ စကား၊ ေကာင္းတဲ့စကား၊ ရတနာသုံးပါးနဲ႔စပ္တဲ့ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတာထက္ ဘယ္သူက ဘာျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဘာျဖစ္တယ္ စတဲ့ သူမ်ားမေကာင္းေျပာတဲ့ စကား၊ အတင္းေျပာတဲ့စကား၊ အျပစ္ေျပာတဲ့ စကားေတြပဲ မ်ားေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ စကားစတာေတြ ေျပာျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြမွာလည္း လုပ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။

မဟုတ္တာကုိ ေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အကုသုိလ္ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိသလုိ ပါးစပ္က မဟုတ္တာေတြ ေျပာလာတတ္ၿပီဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကုိလည္း အလြယ္တကူ လုပ္ျဖစ္တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က သားေတာ္ ရာဟုလာကုိ “ခ်စ္သား ရာဟုလာ မုသားဆုိလ်င္ ရယ္ဖြယ္မွ်ပင္ မေျပာနဲ႔” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႏႈတ္ကုိမေစာင့္စည္းဘဲ အလြယ္တကူ က်ဴးလြန္တတ္တဲ့သူေတြဟာ သူ႔စကားနဲ႔သူ႔ကုိျပန္ၿပီး ထိခုိက္ေစကာ စကားေနာက္ တရားပါကုန္တတ္တဲ့အတြက္ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့တရားေတြပါေအာင္ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ ပါးစပ္က ေျပာတဲ့စကားဟာ မမွန္တဲ့ စကားေတြမ်ားေန၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ အဲဒီသူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဟာ အနံ႔အသက္မေကာင္းဘဲ စကားမပီ သြားလည္းမညီ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ စာေပအဖြင့္ေတြမွာ ဆုိပါတယ္။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ စာအုပ္မွာလည္း ဆရာေတာ္က “မုသားစကား၊ ေျပာဆုိျငားမူ၊ စကားမပီ၊ သြားမညီတည္း၊ ပုတ္ညႇီပါးစပ္၊ ေျခာက္ကပ္ကုိယ္ေရ၊ ဣေျႏၵေနာက္၊ ပုံယြင္းေဖာက္၏၊ မေရာက္ၾသဇာ၊ ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းေထာ္၊ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ၊ စိတ္မတည္သည္၊ ေရွာင္ၾကဥ္အျပန္ အက်ိဳးတည္း”လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကဗ်ာ ဖဲြ႕သီထားပါတယ္။ ဒါဟာ မဟုတ္မမွန္တဲ့ စကားကုိ ေျပာဆုိတတ္တဲ့ သူေတြထံ ေရာက္လာႏုိင္တဲ့ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိပဲ မွန္ကန္တဲ့ စကားေျပာဆုိတဲ့ သူေတြက်ျပန္ေတာ့ စကားပီၿပီး သြားညီကာ ခံတြင္းအနံ႔ေကာင္းျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြကုိ ျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အရွင္မဟာေမဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ နတ္ျပည္ကုိၾကြေတာ့ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ ဒီနတ္သားနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အရွင္ျမတ္က “နတ္သား… သင္နတ္ျပည္ေရာက္လာတာ ဘယ္လုိေကာင္းမႈေတြ လုပ္ခဲ့လုိ႔လဲ”လုိ႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ အေမးခံရတဲ့ နတ္သားက “အရွင္ဘုရား… တပည့္ေတာ္ ေျပာရမွေတာင္ ရွက္လွပါတယ္ဘုရား…၊ တပည့္ေတာ္ လူ႔ျပည္မွာတုန္းက တစ္ျခားကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူးဘုရား၊ ဒါေပမယ့္ မုသားမေျပာဘဲ အမွန္ကုိသာ ေျပာခဲ့တဲ့ သစၥာအလုပ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီ အမွန္ကုိေျပာခဲ့ျခင္း ဆုိတဲ့ ဒီကုသုိလ္ေလး တစ္ခုနဲ႔ပဲ တပည့္ေတာ္ နတ္ျပည္ကုိ ေရာက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား…”လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့စကားကုိ ေျပာဆုိရျခင္းရဲ႕ ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈရဲ႕ စကားေနာက္ တရားပါခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားဆုိတာ တရားပါမွ မတရားတာကုိ ပယ္ႏုိင္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အရာေတြ ပါမွာလုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက စကားေနာက္ တရားပါဆုိတဲ့ ဆုိ႐ုိးအတုိင္း ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာတဲ့အခါ စကားေနာက္ကုိ တရားေတြက ပါေနၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြနဲ႔ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ပါလာေစဖုိ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းလည္းေျပာတတ္ မေကာင္းလည္း ေဟာတတ္တဲ့ ဒီပါးစပ္ဟာ အေကာင္းေျပာရင္ အေကာင္းရမွာျဖစ္ၿပီး မေကာင္းေဟာရင္ မေကာင္းရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းလည္းေျပာ အေကာင္းလည္းေဟာရင္း ေကာင္းက်ိဳးေတြနဲ႔ စကားေနာက္ကုိ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပါးစပ္ဆုိတာ ေျပာဖုိ႔နဲ႔ စားဖုိ႔အတြက္ သဘာ၀က ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေျပာခ်င္ရာေျပာ စားခ်င္ရာစား မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား၊ ကုိယ္စားတဲ့ အစားေတြေၾကာင့္ပဲ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းေျပာၿပီး အေကာင္းစားႏုိင္ေအာင္ ေျပာသမွ်စကားေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ စားသမွ်အစားေတြမွာလည္း ေလာဘတဏွာေတြ မျဖစ္ေစဖုိ႔ စကားေနာက္မွာ တကယ့္အစစ္အမွန္ တရားေတြ ပါေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ေစတာနာထား ေမတၱာအားျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။ အားလုံး စကားေနာက္ကုိ တကယ့္တရားေတြ ပါႏုိင္ၾကပါေစ…။

READ MORE......

Saturday, August 28, 2010

ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္…

ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္ဟူေသာ စကားမ်ားကုိ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားသိေနၾကမည္ ျဖစ္၏။ စာေပမ်ားတြင္လည္း အေရးမ်ားသကဲ့သုိ႔ ဆရာေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ေဟာေျပာေပးေနသျဖင့္ ရင္ႏွီးေနေသာ စကားမ်ား ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ တိက်သည့္ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ဆုိလုိရင္းကုိကား မသိသူမ်ားလွ၏။ အမ်ားပညတ္ဟူ၍ ပညတ္ေနၾက၊ အမ်ားပရမတ္ဟူ၍ ပရမတ္ေနၾကေသာ္လည္း ထုိစကားမ်ား၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ ေျပာပါဟုဆုိေသာ္ မေျပာႏုိင္သူက မ်ားေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕မွာ ပညတ္ဟူေသာ စကား၊ ပရမတ္ဟူေသာ စကားမ်ားကုိ တြင္တြင္သုံးေနၾကေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ပုိင္းတြင္ ပညတ္မ်ားျဖင့္ ႐ႈတ္ေထြးေနၿပီး စစ္မွန္သည့္ ပရမတ္သေဘာကုိ မသိသျဖင့္ ပညတ္ကုိ ပရမတ္ဟု ထင္ေနသူမ်ားအျဖစ္ ရွိေနတတ္၏။ အခ်ိဳ႕လည္း ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္မကဲြသျဖင့္ ပရမတ္ေယာင္ေယာင္ ပညတ္ေယာင္ေယာင္ျဖစ္ကာ လုိအပ္လွ်င္ အရာရာကုိ ပညတ္ဟုဆုိသူမ်ားလည္း ရွိေနတတ္၏။ စင္စစ္ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္ကုိ ၀ိပႆနာဉာဏ္ျဖင့္ မခဲြျခားႏုိင္ေသးသမွ် လဲြမွားေနၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သညာသိအားျဖင့္ကား ထုိအသုံးမ်ားသည့္ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္တုိ႔၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ သိထားရန္ လုိအပ္လွ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေပအဖြင့္မ်ားႏွင့္အညီ ပညတ္ႏွင့္ပရမတ္အေၾကာင္း အနည္းငယ္ တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ပညတိၱအတၳ၊ ပရမတၳဟူေသာ စကားမ်ားကုိ ျမန္မာမႈျပဳကာ ပညတ္၊ ပရမတ္ဟု အလြယ္ေျပာဆုိ ေနၾကသည့္ ထုိစကားမ်ား၏ မူရင္းအနက္အဓိပၸါယ္ကုိ ဗုဒၶအဘိဓမၼာ စာေပမ်ားတြင္ ဥပမာအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ရွင္းလင္းဖြင့္ဆုိထား၏။ ဘာသာဋီကာ က်မ္းျပဳဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္ကလည္း ပညတၱိအတၳ၊ ပရမတၳတုိ႔၏ အဓိပၸါယ္မ်ားကုိ သၿဂဳႋဟ္ဘာသာဋီကာ က်မ္းစာတြင္ ဖြင့္ဆုိရွင္းျပထား၏။ ဘာသာဋီကာက်မ္းျပဳ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသက “လူနတ္ျဗဟၼာ စေသာ သက္ရွိသတၱ၀ါ အေကာင္အထည္ ျဒဗ္ႏွင့္ ေရေျမေတာေတာင္ အိမ္ေက်ာင္းစေသာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳ ဟူသည္ကုိ ပညတၱိအတၳဟု ဆုိေၾကာင္း၊ ေရွးလူႀကီးသူမတုိ႔ သမုတ္ထားအပ္ေသာ အနက္ျဒဗ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိပညတၱိအတၳကုိ သမၼဳတိအတၳဟုလည္း ဆုိေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ပညတ္၏ အဓိပၸါယ္ကုိ ဖြင့္ဆုိရွင္းျပ၏။ ပရမတၳ၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း “ပရမတၳဟူသည္ မုခ်ဆတ္ဆတ္ျဖစ္ေသာ အနက္သေဘာ၊ ဗေလာင္းဗလဲ ေျပာင္းလဲျခင္းသေဘာ မရွိေသာ အနက္သေဘာကုိ ဆုိေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ရွင္းျပ၏။

ထုိပညတ္ ပရမတ္တုိ႔တြင္ ပညတ္သည္ အကယ္စင္စစ္ ထင္ရွားမရွိလွေပ။ ပုထုဇင္တုိ႔က အဟုတ္အမွန္ ရွိသည္ဟု ထင္ၾကေသာ္လည္း အေသအခ်ာ ခဲြျခမ္းစစ္သည့္အခါ အမွန္တကယ္မရွိ ျဖစ္ေနတတ္ေပ၏။ လူေကာင္ႀကီးကုိ စစ္ေဆးလွ်င္ ဆံပင္အေမြးစသည့္ ေကာ႒ာသ အစုအေ၀းကုိသာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္ၿပီး လူကုိေတြ႕ရမည္ မဟုတ္ေပ။ ထုိ႔အတူ ဆံပင္အေမြး စသည္ကုိ စစ္ေဆးျပန္လွ်င္လည္း ဆံပင္ အေမြးစသည္ကုိ မေတြ႕ရဘဲ ႐ုပ္အစုအေ၀းကုိသာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ပညတ္ဟူသမွ်တုိ႔၏ သေဘာပင္ျဖစ္၏။ ေလာက အမွတ္အသားမ်ားအရ ရွိသည္ဟု ဆုိရေသာ္လည္း ဉာဏ္ျဖင့္ စစ္ေဆးၾကည့္သည့္အခါ အထင္အရွား မရွိတတ္ၾကေပ။ ႐ုပ္နာမ္ဟူေသာ ပရမတ္သည္သာ အမွန္ရွိေနၿပီး ဉာစ္ျဖင့္စစ္ေဆးႏုိင္ေလ အမွန္ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားေလ ျဖစ္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညတ္သည္ ရွိေသာ္လည္း မရွိသည့္တရား၊ ပရမတ္သည္ကား ၾကည့္ႏုိင္ေလ ရွိေလတရားျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ ပညတ္သည္ ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ တရားျဖစ္ၿပီး ပရမတ္သည္ကား မေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ တရားျဖစ္သည္မွာလည္း ထင္ရွားလွ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ လူဟူေသာ ခႏၶာကုိယ္ျဒပ္ အထည္ပညတ္ႀကီးကုိ ဖ်က္စီး၍ ဆံပင္တစ္ပုံ၊ အေမြးတစ္ပုံ၊ ေျခသည္းလက္သည္း တစ္ပုံ၊ အ႐ုိးတစ္ပုံ၊ သြားတစ္ပုံ၊ အေရတစ္ပုံ စသည္ျဖင့္ စုပုံထားလွ်င္ လူမဟုတ္ေတာ့ေပ။ လူဟူေသာ ပညတ္ႀကီး ေဖာက္ျပန္သြားၿပီ ျဖစ္၏။ ဆံပင္အေမြးစသည့္ ပညတ္မ်ားသာ ရွိေလေတာ့၏။ ထုိ ဆံပင္အေမြးစသည့္ အစုပုံမ်ားထဲမွ အ႐ုိးဟူေသာ ပညတ္အစုကုိလည္း မီး႐ိႈ႕ဖ်က္စီးလုိက္ပါက အ႐ုိးဟူသည္ မရွိေတာ့ဘဲ အ႐ုိးဟူေသာ ပညတ္မွ မီးေသြးျပာဟူေသာ ပညတ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲသြားေလေတာ့၏။ ထုိမီးေသြးကုိလည္း မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ ေထာင္းထုျပန္လွ်င္ မီးေသြးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေျမမႈန္႔အျဖစ္ ေျပာင္းသြားျပန္၏။ ဤသည္မွာ ပညတ္ဟူသမွ်တုိ႔၏ ထာ၀ရမတည္ ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲတတ္သည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္၏။

ပရမတ္သေဘာသည္ကား မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ားတြင္မွ ေျပာင္းလဲေဖာက္ျပန္ျခင္း သေဘာမရွိလွေပ။ ဥပမာအားျဖင့္ ႐ုပ္နာမ္တရားတုိ႔တြင္ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး သေဘာတရားမ်ား ပါရွိ၏။ ပထ၀ီဓာတ္သည္ ခုိင္မာျခင္း (ကကၡဠ) သေဘာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ ႐ုပ္နာမ္တြင္မဆုိ ထုိသေဘာကုိ ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္၏။ အထက္တြင္ ဆုိခဲ့သည့္ ေျမမႈန္႔တြင္လည္း ဤပထ၀ီဓာတ္မႈန္႔မ်ား မ်ားစြာပါရွိ၏။ ထုိပထ၀ီဓာတ္၏ ခုိင္မာျခင္း (ကကၡဠ) သေဘာကုိ ဖဲြ႕စည္းျခင္း (အာဗႏၶ) သေဘာသုိ႔ ေျပာင္းလြဲသြားေအာင္ ေျပာင္း၍ မရေပ။ ထုိ႔အတူ စိတ္၏အာ႐ုံကုိ သိျခင္း (၀ိဇာနန) သေဘာကုိ ေတြ႕ထိျခင္း (ဖုသန)စေသာ သေဘာသုိ႔ လည္းေကာင္း၊ ဖႆ၏ ေတြ႕ထိျခင္း (ဖုသန) သေဘာကုိ ခံစားျခင္း (အႏုဘာ၀)စေသာ သေဘာသုိ႔လည္းေကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မည္သူမွ် မျပဳလုပ္ႏုိင္ေပ။ နိဗၺာန္၏ ၿငိမ္းေအးျခင္း (သႏၲိ) သေဘာ၏ မေဖာက္္ျပန္မႈကား ဆုိဖြယ္မရွိလွေပ။ အလားတူပင္။ ေလာဘစသည္ တုိ႔သည္လည္း လုိခ်င္မႈစေသာ သေဘာမွ မေျပာင္းလဲ၊ အေလာဘစသည္ တုိ႔သည္လည္း မလုိခ်င္မႈ သေဘာမွ မေျပာင္းလဲၾကဘဲ မိမိ၏ မေဖာက္ျပန္ျခင္း ပရမတ္သေဘာအတုိင္း တစ္သမတ္တည္းပင္ တည္ရွိေနေလ၏။ ေကာင္းလွ်င္လည္း ေကာင္းသည့္အတုိင္း၊ မေကာင္းလွ်င္လည္း မေကာင္းသည့္အတုိင္းသာ တည္ရွိေနေပ၏။ ဤသည္မွာ ပရမတ္ဟူသမွ်တုိ႔၏ မေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ မေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာပင္ ျဖစ္ပါ၏။

စင္စစ္ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္တုိ႔သည္ ဆက္စပ္ေနသည့္ တရားမ်ားျဖစ္ၿပီး အသီးသီး အမွီျပဳကာ အက်ိဳးျပဳေနသည့္ တရားမ်ားျဖစ္၏။ ပညာရွင္တုိ႔အဆုိအရ ႏွမ္းမွ ဆီကုိ ထုတ္ယူရသကဲ့သုိ႔ ပရမတ္အႏွစ္ကုိလည္း ပညတ္မွပင္ ဉာဏ္ျဖင့္ ထုတ္ယူၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဥပမာအားျဖင့္ လူဟူေသာ ပညတ္ကုိ ဉာဏ္ျဖင့္ ခဲြဖ်က္၍ ဆံပင္တျခား၊ အေမြးတျခား၊ ေျခသည္းလက္သည္း တျခား၊ သြား၊ အေရ၊ အ႐ုိး၊ အေၾကာ စသည္ တျခားအျဖစ္ ခဲြၾကည့္လွ်င္ လူဟူသည့္ ပုံသဏၭာန္ မရွိဘဲ ဆံပင္၊ အေမြး စသည္သာ ရွိမည္ျဖစ္၏။ ထုိဆံပင္စသည္ မ်ားသည္လည္း ပညတ္မ်ားသာ ျဖစ္၏။ ဆံပင္စသည္ကုိ ထပ္၍ စစ္ေဆးၾကည့္လွ်င္ ေသးငယ္သည့္ အ႒ကလာပ္ ႐ုပ္ေလးမ်ားသာ ပူးတဲြေပါင္းစပ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆံပင္စသည့္ အေခၚအေ၀ၚမ်ားသည္ အမွန္တကယ္ မရွိသည့္ ပညတ္မ်ားျဖစ္ၿပီး ထုိဆံပင္စသည္တုိ႔တြင္ အမွန္ရွိသည္မွာ ေသးငယ္သည့္ အ႒ကလာပ္ ႐ုပ္ေလးမ်ားေခၚ ပရမတ္မ်ားသာ အမွန္ရွိေနသည္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရမည္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ ႐ုပ္ကလာပ္မ်ားျဖစ္သည့္ ပရမတ္သေဘာမ်ားအထိ ျမင္ေအာင္ ထုတ္ယူၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔အျပင္ လူဟူေသာျဒဗ္တြင္လည္း အာ႐ုံကုိ သိတတ္ထိတတ္ ခံစားတတ္သည့္ စိတ္ ေ၀ဒနာ ဖႆစသည့္ နာမ္ပရမတ္မ်ားလည္း ရွိေနသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ အစစ္အမွန္ ထုတ္ယူရမည္ဆုိလွ်င္ လူဟူေသာ သက္ရွိပညတ္မွ ႐ုပ္နာမ္ဟူေသာ ပရမတ္ကုိ ထုတ္ယူၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔အတူ သတ္မဲ့ပညတ္ တုိ႔တြင္လည္း ေတာဟူသည္ သစ္ပင္အမ်ား စုေပါင္းေနေသာ အရာ၀တၳဳမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး ထုိသစ္ပင္မ်ားကုိ တစ္ခုခ်င္း ခဲြျခားၾကည့္ွလွ်င္ ေတာဟူသည္ ျပစရာ မရွိလွေပ။ ထုိသုိ႔ေသာ သက္မဲ့ပညတ္မ်ားမွလည္း အ႒ကလာပ္႐ုပ္ဟူေသာ ပရမတ္သေဘာကုိ ထုတ္ယူၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ ဤသုိ႔လွ်င္ သက္ရွိသက္မဲ့ ပညတ္မ်ားမွ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼဟူေသာ ပရမတ္သေဘာကုိ ထုတ္ယူၾကရန္ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ထုိသုိ႔တုိက္တြန္း သမႈျပဳၾကေသာ္လည္း ထုိပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္သေဘာကုိ အမွန္အစစ္သိရန္ မလြယ္လွေပ။ အထူးသျဖင့္ ပုထုဇင္တုိ႔သည္ကား ပရမတ္၏ သေဘာအမွန္ကုိ မသိႏုိင္ၾကေပ။ အေကာင္အထည္ ပုံဟန္မ်ားက ဖုံးအုပ္ထားသျဖင့္ ပညတ္မ်ားအေပၚတြင္သာ စိတ္အစဥ္ က်က္စားေနေလ့ရွိၾကေပ၏။ အရိယာသူေတာ္ေကာင္း မ်ားသည္သာ လူေကာင္နတ္ေကာင္ အရာ၀တၳဳစသည့္ အထည္ျဒဗ္မ်ားကုိခြာ၍ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼဟူေသာ ပရမတ္သေဘာကုိ သိႏုိင္က်က္စားႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပုထုဇင္မ်ားအေနျဖင့္ မည္မွ်ပင္ ပညတ္ပရမတ္ ကဲြသည္ဟုဆုိေသာ္လည္း ထုိကဲြျပားသိမႈသည္ ပညတ္သိမွ်သာ ျဖစ္ေနၿပီး အရိယာ အျဖစ္ေရာက္မွသာ ပညတ္ကုိခြါ၍ ပရမတ္အသိျဖင့္ သိႏုိင္ၾကေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

ထင္ရွားသည့္ သာဓကတစ္ခုအားျဖင့္ ျပရလွ်င္ “လူသြားသည္”ဟူသည့္ သေဘာကုိ ပုထုဇင္တုိ႔က လူအထည္ကုိယ္ႀကီး သြားသည္ဟု ထင္ျမင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ အရိယာတုိ႔ကား ထုိသုိ႔မျမင္။ “လူသြားသည္”ဟု ဆုိရာတြင္ အမွန္စင္စစ္ လူေကာင္းႀကီးသြားသည္ မဟုတ္၊ သြားႏုိင္သည့္ လူေကာင္ႀကီးဟူသည္ မရွိ၊ သြားလုိေသာ စိတ္ဆႏၵ ျဖစ္ေပၚလာမႈေၾကာင့္ ၀ါေယာဓာတ္ လြန္ကဲၿပီး လုိရာသုိ႔ ပုိ႔ေပးႏုိင္သည့္ သတၱိထူး ၀ိညတ္ရွိသည့္ စိတၱဇ႐ုပ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာကာ ထုိ၀ိညတ္ႏွင့္တကြ ၀ါေယာဓာတ္တုိ႔၏ တြန္းထုိးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္သာ ႐ုပ္ကလာပ္ အစုအေ၀းတုိ႔၏ ေနရာမွ ေရြ႕လ်ားမႈ ျဖစ္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္ၾက၏။ ဤကား ပညတ္အသိရွိသည့္ ပုထုဇင္မ်ား၏ ပညတ္အျမင္ႏွင့္ ပရမတ္အသိရွိသည့္ အရိယာတုိ႔၏ ပရမတ္အျမင္ ကဲြျပားမႈပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ေသာ အျမင္အသိ မတူမႈမ်ားေၾကာင့္ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္တုိ႔သည္ သိရွိကဲြျပားရန္ ခက္ခဲလွေၾကာင္း ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္တုိ႔သည္ သေဘာသြားခ်င္း မတူသကဲ့သုိ႔ အက်ိဳးျပဳပုံခ်င္းလည္း မတူညီေၾကာင္း ဆုိလုိပါ၏။ ပညတ္သည္ ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲတတ္သည့္ သေဘာရွိၿပီး ပရမတ္သည္ မေဖာက္မျပန္ တစ္သမွတ္တည္း တည္ေနသည့္ သေဘာရွိေၾကာင္း သိေစလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔ သေဘာသြားခ်င္း မတူေသာ္လည္း ဆက္စပ္မႈ ရွိေနသျဖင့္ ပညတ္သေဘာမွ ပရမတ္ သေဘာတရားမ်ားကုိ ထုတ္ယူၾကရန္ႏွင့္ ပညတ္သိမွ ပရမတ္အသိ အထိေရာက္ရန္ အားထုတ္ၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ပညတ္အစဲြမွသည္ ပရမတ္ကဲြသည္အထိ ႀကိဳးစားၾကရန္ ျဖစ္ပါ၏။ ပညတ္မွသည္ ပရမတ္ကုိ ထုတ္ယူရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ပညတ္ကုိ ပယ္ရမည္မဟုတ္ဘဲ ပညတ္ကုိ ပညတ္အတုိင္းထားကာ ပရမတ္အျမင္ျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ရန္ အားထုတ္ရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔ မဟုတ္လွ်င္ ပရမတ္အမွန္လည္းမျမင္ ပညတ္သေဘာလည္း မသိဘဲ ေနရာတကာ လုိလွ်င္ပရမတ္၊ မလုိလွ်င္ ပညတ္ဟု ဆုိတတ္သည္အထိ အမွတ္မွားတတ္ေပ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညတ္ႏွင့္ပရမတ္တုိ႔၏ သေဘာသဘာ၀ကုိ ဉာဏ္ျဖင့္မသိႏုိင္ ေသးေသာ္လည္း သညာသိျဖင့္ အေကာင္းဆုံးသိကာ အမွားအမွန္ ခြာျခားႏုိင္ေစဖုိ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရန္ႏွင့္ ထုိမွတစ္ဆင့္တက္ကာ ပညတ္အသိမွ ပရမတ္အသိအထိ သိရွိႏုိင္ေစဖုိ႔ ၀ိပႆနာအလုပ္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကပါဟု တုိက္တြန္းရင္း ဗုဒၶစာေပလာ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းကုိ ေစတနာအားျဖင့္ မိတ္ဆက္စကား ပါးလုိက္ရပါသည္။

က်မ္းကုိး = သၿဂႋဟ္ဘာသာဋီကာ (အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ)

READ MORE......

Thursday, August 26, 2010

အေျခခံ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္း (ေနာက္ဆက္တဲြ - ၄)…

တစ္ခါက တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ဒကာေလးေတြနဲ႔ေတြ႕တုန္း တရားအားထုတ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတုိ႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြကုိ ေျဖေပးခဲ့ရပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ထဲက ဒကာေလးတစ္ေယာက္က “ဘုန္းဘုန္းဘုရား… တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ေ၀ဒနာကုိ ႐ႈမွတ္ေနရင္း စိတ္ကုိပါ လုိက္ၿပီး ႐ႈမွတ္လုိ႔ ရပါသလားဘုရား…၊ အဲဒီလုိ စိတ္ကုိမွတ္လုိက္၊ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္လုိက္၊ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ မွတ္လုိက္ လုပ္လုိ႔ေကာ ရပါသလား ဘုရား..” လုိ႔ ေမးေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက သူတုိ႔အေမးေတြကုိ မေျဖေသးခင္ သူတုိ႔ကုိ ျပန္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ျဖစ္ပါတယ္။ “ဒကာေလးတုိ႔က ဘာကုိဘယ္လုိ ႐ႈမွတ္တာလဲ…”လုိ႔။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အေမးနဲ႔ ဆက္စပ္ရာကုိ ရွင္းျပျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ဘာကုိဘယ္လုိ ႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတဲ့ ဒီအခ်က္က အေရးႀကီးပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားတဲ့ မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာ တရားအားထုတ္နည္း ေလးမ်ိဳးျပထားၿပီးသားပါ။ ႐ုပ္တရားေတြကုိ ႐ႈမွတ္နည္း၊ ေ၀ဒနာကုိ ႐ႈမွတ္နည္း၊ စိတ္ကုိ႐ႈမွတ္နည္းနဲ႔ သေဘာတရားကုိ ႐ႈမွတ္နည္းဆုိတဲ့ ဒီနည္းေလးမ်ိဳးလုံးဟာ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီတုိင္း ေတြ႕ရွိမွတ္သားႏုိင္မွာ ျဖစ္သလုိ တစ္နည္းနဲ႔ တစ္နည္းကလည္း ဆက္စပ္ကာ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ျဖစ္ပ်က္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေရးႀကီးတာက အားထုတ္ေနတဲ့ အခုိက္မွာ ကုိယ္က ဘာကုိသိၿပီး ဘာကုိ႐ႈမွတ္လုိက္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္က အေရးႀကီးဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ တရားထုိင္တုန္းကလည္း ကမၼ႒ာနာ စရိယ ဆရာေတာ္ထံမွာ တရားေလွ်ာက္ေတာ့ မယ္ဆုိရင္ “တပည့္ေတာ္ ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ ဘာကုိမွတ္တုန္းက ဘယ္လုိျဖစ္ပါတယ္ဘုရား…” လုိ႔ အရင္ဆုံး ကုိယ္အားထုတ္တဲ့ အခုိက္မွာ မွတ္လုိက္တဲ့အရာနဲ႔ မွတ္လုိက္တဲ့ ပုံစံေလးေတြကုိ ေလွ်ာက္ျပရပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဆရာသမားက “ဒါဆုိရင္ ဒီလုိေလးမွတ္လုိက္၊ ဒီလုိျပင္လုိက္၊ ဒီအတုိင္း ဆက္မွတ္လုိက္” စသျဖင့္ လမ္းညႊန္ျပသ ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕က ႐ႈမွတ္ရမယ္ဆုိတာ ဘယ္လုိ႐ႈမွတ္ ရမယ္ဆုိတာကုိ သေဘာမေပါက္ေသးတာ ရွိတတ္ပါတယ္။ ႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတာ စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ေပၚေပၚလာတဲ့ အာ႐ုံေလးေတြကုိ သူေပၚတဲ့အတုိင္း သူျဖစ္တဲ့အတုိင္း လုိက္သိေပးေနတာကုိ ေျပာတာပါ။ သူ႔အရွိအတုိင္း လုိက္သိေနဖုိ႔ပါပဲ။ စိတ္မွာတစ္ခုခု ေတြးထင္ႀကံစည္တာမ်ိဳး၊ ႐ုပ္မွာ နာက်င္ထုံထုိင္း စတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုခု ျဖစ္ေပၚတာမ်ိဳး စတဲ့ ဘယ္လုိအရာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေပၚလာတဲ့ အတုိင္းပဲ လုိက္သိမွတ္ေပးဖုိ႔ပါ။ အရွိအတုိင္းလုိ႔ ဆုိတဲ့အတြက္ ကုိယ္ကအာ႐ုံကုိလုိက္ၿပီး စိတ္ကူးေနတာမ်ိဳး၊ အာ႐ုံေတြကုိ ဟုိမွတ္ဒီမွတ္ ဟုိေျပာင္းဒီေျပာင္း လုိက္ၿပီး ကစားေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ရပါဘူး။ တရားမွတ္ေနရင္း ေပၚလာတဲ့ အာ႐ုံကုိ ကုိယ္သိေနတဲ့အတုိင္း ထင္ရွားတဲ့ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ လုိက္သိေပးေနဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကုိပဲ ႐ႈမွတ္တယ္လုိ႔ ေျပာတာပါ။

ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတာက မွတ္လုိက္တဲ့အာ႐ုံနဲ႔ မွတ္လုိက္ပုံေလးက အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာ႐ုံဆုိတာ ေပၚရာေပၚရာကုိ ေပၚစဲေပၚခုိက္မွာ လုိက္မွတ္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ခုတည္း တစ္သမွတ္တည္း စဲြကုိင္ၿပီး မွတ္လုိ႔မရပါဘူး။ ၀ိပႆနာဆုိတဲ့ သေဘာကုိက ေပၚရာေပၚရာကုိ ႐ႈမွတ္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပၚရာေပၚရာလုိ႔ ဆုိတဲ့အတြက္ မေပၚေသးတာကုိ ေတြးႀကံၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ေစာင့္မွတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္သလုိ ေပၚၿပီးေပ်ာက္သြားတဲ့ အရာေတြကုိလည္း ျပန္စဥ္းစားၿပီး မွတ္ရတဲ့ သေဘာမဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ျဖစ္တဲ့ အဲဒီျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ ေပၚစဲေပၚခုိက္ကုိပဲ သတိနဲ႔ လုိက္လုိက္သိမွတ္ ေပးေနတာကုိ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရႈမွတ္တဲ့အခုိက္မွာ ေပၚလာတဲ့ အာ႐ုံက ခံစားျခင္း ေ၀ဒနာျဖစ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီေ၀ဒနာကုိ လုိက္မွတ္ရမွာ ျဖစ္သလုိ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့အခုိက္မွာ စိတ္မွာအေတြး အႀကံစတာေတြနဲ႔ ဟုိစိတ္ဒီစိတ္ စတဲ့ ဘယ္လုိစိတ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ေပၚတဲ့အခါ အဲဒီျဖစ္တဲ့ စိတ္အစဥ္ကုိ လုိက္ၿပီး သိမွတ္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ထြက္ေလ၀င္ေလ ေလးကုိပဲ သတိနဲ႔ မျပတ္မွတ္ေနမိတာမ်ိဳး၊ အာ႐ုံတစ္ခုခုရဲ႕ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာတရား၊ ျဖစ္ေနတဲ့ လကၡဏာေလးေတြကုိ လုိက္လုိက္သိေနတာမ်ိဳး စတာေတြဟာ ဆုိင္ရာအာ႐ုံေတြရဲ႕ အခုိက္အတန္႔ေလးေတြကုိ သတိနဲ႔လုိက္ၿပီး ႐ႈမွတ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ႐ႈမွတ္ေနတာဟာ မွန္ကန္တဲ့ ၀ိပႆနာ ႐ႈနည္းမ်ား ျဖစ္ေနၿပီး အ႐ႈခံအာ႐ုံနဲ႔ ႐ႈမွတ္ပုံကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သတိမလြတ္ဘဲ အားထုတ္ေနတဲ့ သတိပ႒ာန္ က်င့္စဥ္နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕က ကုိယ္အားသန္ရာ တစ္ခုခုကုိ အထူးျပဳၿပီး စဲြမွတ္ေနတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိလည္း မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း တစ္ျခားအာ႐ုံေတြ မေပၚလုိ႔မဟုတ္ဘဲ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ ကုိယ္တုိင္က ကုိယ္အားသန္ရာ အမွတ္အာ႐ုံ တစ္ခုတည္းကုိပဲ အဓိကထား အထူးမွတ္ေနၿပီး တစ္ျခားအာ႐ုံေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ အာ႐ုံေတြက တစ္မ်ိဳးတည္း မဟုတ္ဘဲ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ မွတ္ေနရင္းနဲ႔ ဟုိက်င္ဒီက်င္ ျဖစ္တာ၊ ဟုိေနရာယား၊ ဒီေနရာယား ျဖစ္တာ၊ ဟုိအေတြး ဒီအေတြးေတြ ျဖစ္တာ စတာေလးေတြကုိလည္း သိေနတာေလးေတြ ရွိေနတတ္သလုိ စိတ္ကုိအထူးျပဳ မွတ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈေတြ၊ ခံစားမႈေတြ စတာေတြကုိလည္း သိေနတတ္တာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဟုိဟုိဒီဒီ အခုိက္အတန္႔ ျဖစ္တတ္တဲ့ အာ႐ုံေလးေတြ ရွိေနေပမယ့္ အဲဒိအာ႐ုံေလးေတြထက္ ကုိယ္စဲြကုိင္ၿပီး မွတ္ေနတဲ့ အာ႐ုံ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သေဘာက်ေနတဲ့ အာ႐ုံကုိ အထူးအေလးေပး မွတ္ေနတဲ့အတြက္ တစ္ျခားအာ႐ုံေတြမွာ သတိမျပဳမိ၊ မမွတ္မိလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ဒီအာ႐ုံကုိ မွတ္ေနရင္း ဟုိအာ႐ုံကုိ မွတ္လုိ႔ရသလား ဆုိတာထက္ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ ထင္ထင္ရွားရွား သိမွတ္ေနဖုိ႔က အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ေပၚလာတဲ့ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမိအရ မွတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အဓိကက်ပါတယ္။ အဲဒီလုိ တစ္ခုခုကုိ မွတ္ေနတဲ့ အခုိက္ကုိပဲ ဘယ္အာရုံကုိ ဘယ္လုိမွတ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက တရားအားထုတ္တဲ့ အခါ ဒီလုိထင္ထင္ရွားရွား မွတ္သိေနတဲ့အခုိက္မွာ ကုိယ္မွတ္လုိက္တဲ့ အာ႐ုံဟာ စိတ္မွာျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ မွတ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ အဲဒါ စိတၱာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနၿပီး ကုိယ္မွတ္တဲ့အခုိက္မွာ မွတ္လုိက္တဲ့အာ႐ုံက ေ၀ဒနာတစ္ခုခုကုိ မွတ္လုိက္မိတယ္ဆုိရင္ အဲဒါ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ ျဖစ္တာပါပဲ။ ဒီလုိပဲ ကုိယ္မွတ္လုိက္တဲ့ အခုိက္မွာ မွတ္လုိက္တဲ့အာ႐ုံက ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ ႐ုပ္တရား တစ္ခုခုကုိ မွတ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ ကာယာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနၿပီး မွတ္သိတဲ့အခုိက္ မွတ္လုိက္တဲ့အာ႐ုံဟာ သေဘာတရား တစ္ခုခု ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ အဲဒါ ဓမၼာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားမွတ္တဲ့အခုိက္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ဟာ ဘယ္လုိဘယ္နည္း ဆုိတာထက္ ဘယ္အာ႐ုံကုိ ဘယ္လုိမွတ္လုိက္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္က အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာ “ယထာ ယထာ ၀ါ ပနႆ ကာေယာ ပဏိဟိေတာ ေဟာတိ၊ တထာ တထာနံ ပဇာနာတိ- ႐ုပ္အေပါင္းသည္ အၾကင္အၾကင္ အမူအရာအားျဖင့္ တည္ေန၏၊ ထုိ႐ုပ္အေပါင္းကုိ ထုိထုိအမူအရာအားျဖင့္ သိ၏။ ” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူထားခ်က္ ရွိပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶအလုိ ဒီမွာ ေျပာလုိတာက ႐ုပ္တရားဟာ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ ရွိေနပါေစ အဲဒီရွိေနတဲ့ အတုိင္းေလးပဲ လုိက္သိေပးေနပါလုိ႔ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘုရားရွင္က ႐ုပ္တရားလုိ႔ ဆုိေပမယ့္ တစ္ျခား စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္သမွ် ေပၚသမွ်ကုိ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္မွာပဲ အရွိအတုိင္း သိေနဖုိ႔အထိ နားလည္သေဘာ ေပါက္ထားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေ၀ဒနာကုိပဲ ႐ႈ႐ႈ၊ စိတ္ကုိပဲ႐ႈ႐ႈ၊ ႐ုပ္ကုိပဲ႐ႈ႐ႈ၊ သေဘာတရားကုိပဲ ႐ႈ႐ႈ တစ္ခုခုကုိ အရွိအတုိင္း သိမွတ္ေနဖုိ႔ပဲလုိ႔ ဆုိတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ ျဖစ္မေနဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သမာဓိ မတည္တဲ့အတြက္ စိတ္က ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနတတ္တာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ စိတ္ကုိမွတ္လုိက္သလုိလုိ၊ ႐ုပ္ကုိ မွတ္လုိက္သလုိလုိ၊ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္လုိက္သလုိလုိ စသျဖင့္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာမွာ သမာဓိ အားနည္းလုိ႔ ျဖစ္တတ္တာလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ကုိယ္အားသန္တဲ့ ထင္ရွားတဲ့ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမိအရယူၿပီး အဲဒီအာ႐ုံမွာပဲ မလြတ္တမ္း မွတ္သိႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ စိတ္ကုိ အထူးျပဳၿပီး မွတ္မွမွတ္လုိ႔ ရတဲ့ ေယာဂီေတြ ရွိသလုိ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္ေနမွ သမာဓိျဖစ္ကာ အမွတ္အာ႐ုံ ေကာင္းတဲ့ ေယာဂီေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါက သူတုိ႔သူတုိ႔ရဲ႕ စိတ္အားသန္ရာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ စိတ္ကုိအထူးျပဳမွတ္မွ ၀ိပႆနာ မွတ္နည္းအစစ္ျဖစ္တယ္၊ ႐ုပ္ကုိအထူးျပဳမွတ္မွ နည္းမွန္ျဖစ္တယ္၊ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္ႏုိင္မွ တရားတက္မွာျဖစ္တယ္ စတဲ့ အစဲြအလန္းေတြ၊ နားလည္မႈေတြဟာ မမွန္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲမွတ္မွတ္ မွတ္တဲ့အခုိက္မွာ မွတ္တဲ့အာ႐ုံကုိ အရွိအတုိင္း ထင္ထင္ရွားရွား သိမွတ္ႏုိင္ဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ မွတ္သိေနဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ အဲဒီလုိ စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ေပၚလာတဲ့ အာ႐ုံ တစ္ခုခုကုိ အရွိအတုိင္း မွတ္သိႏုိင္ေနရင္ ဒါဟာ ဗုဒၶအလုိေတာ္က် ၀ိပႆနာ အားထုတ္နည္း အမွန္ ျဖစ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီေတြအေနနဲ႔ အဓိက နားလည္သေဘာ ေပါက္ထားရမွာက ဘယ္နည္းကုိ အားထုတ္တယ္ ဆုိတာထက္ အားထုတ္တဲ့ အခုိက္မွာ ဘယ္အာ႐ုံကုိ ဘယ္လုိမွတ္လုိက္တယ္ ဆိုတာက အဓိကက်တာ ျဖစ္ၿပီး ဟုိနည္းဒီနည္းဆုိတာ အားထုတ္စဲအခုိက္မွာ မွတ္လုိက္တဲ့ အမွတ္အာ႐ုံနဲ႔ မွတ္လုိက္ပုံကုိလုိက္ကာ ခဲြျခားသတ္မွတ္ေပးတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အဓိကအလုပ္က စိတ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚသမွ် အာ႐ုံကုိ ေပၚစဲေပၚခုိက္၊ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ကုိ သူ႔အရွိအတုိင္းပဲ လုိက္သိေပးေနတဲ့ အလုပ္ပဲျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္းအတုိင္းသာ ဟုိဟုိဒီဒီ အေတြးမမ်ားပဲ ေပၚသမွ် အာ႐ုံကုိ အေလးထားၿပီး မွတ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ အသိေပးလုိပါတယ္။ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ စကားအတုိင္း ျပန္ေျပာရရင္ ဘယ္နည္းကုိ အဓိကထားၿပီး အဲဒီနည္းအတုိင္း မျဖစ္မေန လုိက္ၿပီးရွာေဖြ မွတ္ရႈေနဖုိ႔ထက္ ဘယ္အာ႐ုံကုိ ဘယ္လုိမွတ္တယ္ဆုိတာက အဓိကက်တဲ့အတြက္ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိသာ အမိအရ မွတ္သိႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လည္း တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။

READ MORE......

RECENT POSTS...

Grab this Widget

ေရးၿပီးသမွ် ဓမၼရသႏွင့္ အေတြးရသမ်ားျပန္ဖတ္ရန္...

ေရးၿပီးသမွ် ဓမၼရသႏွင့္ အေတြးရသ စာစုမ်ားကုိ ျပန္ဖတ္လုိပါက ဒီမွာ ေဖာ္ျပထားသည့္ >>> TO READ MORE... ကုိ ႏွိပ္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ ဖတ္႐ႈႏုိင္ပါသည္။

Live Questions and Answers...

 
3 Columns Blogger Template by Amanda at BloggerBuster