ယေန႔ေခတ္သည္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား အလြန္ျပင္းထန္သည့္ ေခတ္ျဖစ္၏။ ေအာင္ျမင္လုိမႈ အႏုိင္ရလုိမႈ ျပင္းထန္သည့္ ေခတ္ျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္၍လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကုိ ဖန္တီးကာ သူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ အၿပိဳင္ႀကဲၾကျခင္းျဖစ္၏။ ၿပိဳင္ပဲြက်င္းပ၍ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကၿပီ ဆုိကတည္းက အႏုိင္အ႐ႈံး အဆုံးအျဖတ္ သိလုိ၍ျဖစ္၏။ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈျပဳၾကသည္မွာ အေျဖတစ္ခုကုိ တိတိက်က် ေဖာ္ထုတ္လုိ၍ျဖစ္၏။ အႏုိင္ သုိ႔မဟုတ္ အ႐ႈံး တစ္ခုခု သိလုိ၍ ျဖစ္၏။ မည္သည့္ ၿပိဳင္ပဲြမဆုိ ထြက္ေပၚလာသည့္ အေျဖကား တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္၏။ အႏုိင္ သုိ႔မဟုတ္ အ႐ႈံးသာ ျဖစ္၏။ သေရျဖစ္ေနလ်င္ ၿပိဳင္ပဲြ၏ အဆုံးမဟုတ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္ လုိအပ္သည့္ သေဘာျဖစ္၏။ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သေဘာကား ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ ျပဳလာလွ်င္ မိမိကသာ အႏုိင္ရလုိၾက၏။ မိမိမဟုတ္လွ်င္ မိမိႏွင့္ နီးစပ္ပတ္သက္ရာကုိ အႏုိင္ရေစလုိၾက၏။ အမ်ိဳးခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ မိမိအမ်ိဳး၊ ဆရာခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ မိမိဆရာ၊ တပည့္ခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ မိမိတပည့္၊ ရပ္ကြက္ခ်င္း ယွဥ္လာလွ်င္ မိမိရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕ရြာခ်င္း ယွဥ္လာလွ်င္ မိမိၿမိဳ႕ရြာ၊ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ခ်င္း ယွဥ္လာလွ်င္ မိမိတုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္၊ ႏုိင္ငံခ်င္း ယွဥ္လာလွ်င္ မိမိႏုိင္ငံ၊ မိမိႏုိင္ငံ မပါလွ်င္ မိမိႏွင့္အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ၊ မိမိႏွင့္ ကုိးကြယ္ရာ၊ ယွဥ္ေက်းမႈတူရာ အုပ္စုတူရာ စသည္ျဖင့္ မိမိႏွင့္ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ရာကုိ အႏုိင္ရေစလုိၾက၏။ ယုတ္စြအဆုံး ေခြးခ်င္းကုိက္လွ်င္ပင္ မိမိအိမ္က ေခြးအႏုိင္ရမွ ႀကိဳက္ၾက၏။ ဤသည္မွာ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ငါစဲြအတၱစဲြမ်ားေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔သာ ၿပိဳင္ဆုိင္ေနၾကလွ်င္ အႏုိင္အ႐ႈံးသည္ အဆုံးမရွိ ျဖစ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။
စင္စစ္ မည္သည့္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပဳသည္ျဖစ္ေစ အႏုိင္ႏွင့္ အ႐ႈံးႏွစ္ခုလုံးသည္ ေကာင္းသည့္လကၡဏာ မဟုတ္ေပ။ မိမိတုိ႔၏ အတၱစဲြေၾကာင့္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ားတြင္ အႏုိင္ရလုိၾကေသာ္လည္း အႏုိင္ရသူသည္ ရန္သူတုိးပြားကာ ထာ၀ရစိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ မရႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ႐ႈံးခ်င္၍ ႐ႈံးျခင္းမဟုတ္သျဖင့္ ႐ႈံးနိမ့္သူသည္လည္း ဆင္းရဲဒုကၡပြားကာ စိတ္ဆင္းရဲမည္သာ ျဖစ္၏။ အရင္းစစ္လွ်င္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည့္ ၿပိဳင္ပြဲမ်ား၏ ရလာဘ္သည္ အႏုိင္ျဖစ္ေစ အ႐ႈံးျဖစ္ေစ မည္သည့္ရလာဘ္မွ် မေကာင္းလွေပ။ အေကာင္းဆုံးကား မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ပါ၏။ ဤစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားျဖစ္၏။ ဗုဒၶက “အႏုိင္ရသူသည္ ရန္ကုိပြားေစ၏။ ႐ႈံးေသာသူသည္ ဆင္းရဲစြာ ေနရ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းၿပီးေသာသူသည္ အႏုိင္အ႐ႈံးကုိ စြန္႔၍ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။” (ဓမၼပဒ၊ ေကာသလရေညာ ပဇာယ၀တၳဳ) ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား၏ အေျဖျဖစ္သည့္ အႏုိင္အ႐ႈံးတြင္ အႏုိင္ရသူသည္ ရန္ပြားေစၿပီး၊ ႐ႈံးနိမ့္သူသည္ ဆင္းရဲစြာ ေနရသျဖင့္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ မျပဳဘဲ မိမိ၏ အတြင္းကိေလသာမ်ားကုိ ၿငိမ္းေအာင္ျပဳျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရေအာင္ ျပဳျခင္းသည္သာ အမွန္ခ်မ္းသာမႈကုိ ျဖစ္ေစေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္၏။
မွန္၏။ မိမိတုိ႔ယွဥ္ျပဳိင္မႈ၏ အႏုိင္အ႐ႈံးတြင္ အႏုိင္ရသည့္ပုဂၢိဳလ္သည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရမႈ ျဖစ္မျဖစ္ဆုိသည္ကုိ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ရန္ လုိအပ္ေပ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခုိက္ရန္ျဖစ္၍ တစ္ဘက္သူ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး မိမိက အႏုိင္ရလုိက္သည္ ဆုိၾကပါစုိ႔ အႏုိင္ရလုိက္သည့္ မိမိမွာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္း ျဖစ္မျဖစ္ စဥ္းစားရန္ လုိအပ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ ၿပိဳင္ပဲြမ်ိဳးတြင္ မိမိအႏုိင္ရလုိက္သည္ဟု ထင္ပါက မွားသြားႏုိင္၏။ အမွန္အားျဖင့္ မိမိႏုိင္လုိက္ျခင္း မဟုတ္။ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မိမိသႏၲာန္၌ရွိသည့္ ခႏၲီတရား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ႐ႈံးနိမ့္သြားၿပီး ေဒါသတရားသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသမွာ ကုသုိလ္တရားမဟုတ္၊ အကုသိုလ္တရားသာ ျဖစ္၏။ မိမိသည္ ေဒါသဟူေသာ အကုသုိလ္ကုိသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရဘဲ အကုသုိလ္ရလုိက္ျခင္းသည္ အႏုိင္ရျခင္းမဟုတ္၊ ရႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။
သူတပါးကုိ အႏုိင္ရျခင္းကဲ့သုိ႔ေသာ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳးကုိ ဗုဒၶက အားမေပးေပ။ ဗုဒၶက သူတပါးကုိ အႏုိင္ရျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္း မဟုတ္၊ မိမိကုိယ္ကုိအႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏သႏၲာန္၌ရွိသည့္ အကုသုိလ္ကိေလသာ တရားတုိ႔ကုိ အျပင္မထြက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ျခင္းသည္သာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ဗုဒၶလက္ထက္က အနတၱပုစၧကဟူေသာ ပုဏၰာတစ္ဦးရွိ၏။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ေၾကြအံကစားျခင္းဟူေသာ ေလာင္းကစားကုိ အၿမဲျပဳလုပ္ေလ့ရွိ၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အႏုိင္ရသည္သာမ်ား၏။ တစ္ေန႔ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္ထံသုိ႔ သြားေရာက္ဖူးေျမွာ္၍ အက်ိဳးစီးပြားရွိမႈ မရွိမႈႏွင့္စပ္သည့္ တရားစကားကုိ ေမးေလွ်ာက္၏ ဗုဒၶက
- ေနထြက္ေအာင္အိပ္ျခင္း
- ပ်င္းရိျခင္း
- ၾကမ္းၾကဳတ္ခက္ထန္ျခင္း
- အရက္ေသစာေသာက္စားမူးယဇ္ျခင္း
- အဓြန္႔ရွည္ေသာ ခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားျခင္း
- သူတပါးသားမယားကုိ မွီ၀ဲျခင္းတုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားမဲ့ေစသည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ယင္းတရားေျခာက္းပါးကုိ နားၾကားၿပီးေနာက္ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္တုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားရွိသည္႔ တရားကိုသာ သိသည္မဟုတ္၊ အက်ိဳးမဲ့ေစႏုိင္သည့္ တရားကုိလည္းသိေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆုိေလ၏။
ပုဏၰားႀကီး၏ အေမးကုိ ေျဖၾကားၿပီးေနာက္ ဗုဒၶက ပုဏၰားႀကီးအား “ပုဏၰားႀကီး သင္အဘယ္အမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသနည္း”ဟု ေမး၏။ ပုဏၰားႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ေၾကြအံကစားေသာအမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။ “ေၾကြအံကစားသည့္အခါ ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သေလာ၊ ႐ႈံးျခင္းျဖစ္သေလာ”ဟု ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူျပန္၏္။ ပုဏၰားႀကီးက “အရွင္ဘုရား…ႏုိင္ျခင္းလည္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႐ႈံးျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဗုဒၶက “ပုဏၰားႀကီး…ဤသုိ႔ ႏုိင္ျခင္းသည္ အနည္းငယ္သာျဖစ္သည္။ သူတပါးကုိ အႏုိင္ရေသာသူ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ မျမတ္၊ အၾကင္သူသည္ ခႏၶာကုိယ္အတြင္းမွာရွိသည့္ ကိေလသာတုိ႔ကုိ ႏုိင္ျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္၏။ ထုိသူ၏ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ ျမတ္၏။ ထုိမိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ေသာသူကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ တန္ခုိးရွင္ နတ္ျဗဟၼာတုိ႔ေသာ္မွလည္း ႐ႈံးနိမ့္ေအာင္ျပဳျခင္းငွါ မတတ္ႏုိင္သည္ သာတည္း” (ဓမၼပဒ၊ အနတၳပုစၧကျဗဟၼဏ၀တၳဳ) ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။
အထက္ပါ ေဒသနာေတာ္အရ အႏုိင္အ႐ႈံးတစ္ခုခုတြင္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏အတြင္း ကိေလသာတုိ႔ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ အျမတ္ဆုံးေသာ အႏုိင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိႏုိင္၏။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အႏုိင္အ႐ႈံးသတ္မွတ္မႈမွာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္အ႐ႈံးကုိ ဆုိလုိသည္မဟုတ္။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္အရႈံးကုိသာ ဆုိလုိရင္းျဖစ္ေပ၏။ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္ကုိအလုိလုိက္ေလ့ ရွိၾက၏။ အာ႐ုံေနာက္သုိ႔ုလုိက္၍ စိတ္ကုိလႊတ္ထားတတ္၏။ စိတ္အလုိလုိက္မႈေၾကာင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳံခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္၏။ အာ႐ုံကုိ အမွီျပဳ၍ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘတရားမ်ားလည္း တုိးပြားခဲ့ဖူးၾကေလၿပီ။ စိတ္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ ေဒါသတရားမ်ားႏွင့္လည္း ဘ၀ကုိက်င္လည္ခဲ့ရဖူးေပၿပီ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလ်င္ စိတ္ကုိအလုိလုိက္မႈ စိတ္ကုိမထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မႈေၾကာင့္ ဤဘ၀တြင္ပင္ ဒုကၡမ်ိဳးစုံကို ႀကဳံေတြ႕ၾကရ၏။ မိမိသႏၲာန္တြင္ရွိသည့္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္၊ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ သူတပါးပစၥည္း ဥစၥာမ်ားကုိ မတရားယူမႈ အထိက်ဴးလြန္ၾက၏။ ဤက်ဴးလြန္မႈသည္ ကုိယ္က်င့္တရား ေဖာက္ျပန္မႈပင္ျဖစ္၏။ ကုိယ္က်င့္တရားပ်က္သူသည္ သီလမလုံၿခဳံသူပင္ျဖစ္၏။ သီလမလုံၿခဳံလွ်င္ ယခုဘ၀မွာပင္ အရာရာကုိ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြ႕ံ ေနရတတ္၏။ သီလပ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း ဒုဂၢတိဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရတတ္၏။ လူ႔ဘ၀ဟူသည့္ သုဂတိဘ၀ေရာက္ၿပီးမွ နိမ့္က်ေသာ ဒုဂၢတိဘ၀သုိ႔ ေရာက္သြားျခင္းသည္ ဘ၀ကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာျဖစ္၏။
ထုိ႔အတူ မိမိသႏၲာန္တြင္ရွိသည့္ ေဒါသတရားကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ အရာရာကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ရွိၾက၏။ တရား႐ုံး၌ အမႈရင္ဆုိင္ ေနၾကရသည့္သူမ်ား၊ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ခံေနၾကရသူမ်ားကုိ ၾကည့္လွ်င္ စိတ္အလုိလုိက္မႈ၏ လက္ေတြ႕ အက်ိဳးရလာဘ္ကုိ ေကာင္းစြာသိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ထုိသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏စိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ အ႐ႈံးႀကီး ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ား၏ သာဓကပင္ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ အေသးအဖြဲကိစၥေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ခုိက္ရန္ျဖစ္ၿပီး လူသတ္မႈကုိ က်ဴးလြန္သည္အထိျဖစ္ကာ ေထာင္နန္းစံခဲ့ရ၏။ ခဏတာျဖစ္ေပၚလာသည့္ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ထုိေဒါသက မိမိကုိ အႏုိင္ယူသြားျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသက အႏုိင္ယူလုိက္သျဖင့္ မိမိဘ၀ အ႐ႈံးေပၚခဲ့ရ၏။ စင္စစ္ ကိေလသာတရားမ်ားတြင္ ေဒါသတရားသည္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံးျဖစ္၏။ သတၱ၀ါမ်ားကုိ ဒုကၡအမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေစသည့္ တရားလည္းျဖစ္၏။ “ေဒါေသာ အတၱံ နဇာနာတိ” ဟူေသာ စကားအတုိင္းပင္ ေဒါသတရားျဖစ္လာလွ်င္ အက်ိဳးအျပစ္ကုိ မသိၾကေတာ့ေပ။ ေဒါသေၾကာင့္ အေကာင္းအဆုိး၊ အမွားအမွန္ကုိ မခဲြျခားတတ္ၾကေတာ့ေပ။ ထုိသုိ႔ မခဲြျခားႏုိင္သျဖင့္ လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္လုိက္တတ္ၾက၏။ လုပ္သမွ်အရာမ်ားသည္လည္း အမွားမ်ားသာ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ေနာက္မွ ျပန္သတိရေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားေပၿပီ။ ျပဳျပင္၍ မရႏုိင္သည့္အမွားႏွင့္ ေနာင္တတရားကုိသာ ရရွိလုိက္ၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ ေဒါသစိတ္လြန္ကဲသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ႐ုပ္အဆင္းပါ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾက၏။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာအမူအရာ နီျမန္းလာၿပီး ဣေျႏၵမဲ့ျဖစ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္လည္း အရွက္ရတတ္၏။ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားႏွင့္သာ ႀကံဳေတြ႕ၾကရတတ္၏။
စင္စစ္ ေလာက၌ အခက္ခဲဆုံးအလုပ္မွာ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္း ရွိသည္မွာ စိတ္ပင္ျဖစ္၏။ ဘ၀ကုိလွေစသည္မွာလည္း ဤစိတ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ၿပီး ဘ၀ကုိ ပ်က္ေစသည္မွာလည္း ဤစိတ္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶက အရာရာမွာ စိတ္သာလွ်င္ အဓိကက်ေၾကာင္း ေဟာထားျခင္း ျဖစ္ေပ၏။ စိတ္ကုိႏုိင္လွ်င္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပ၏။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အတိတ္ကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ လူ႕ဘ၀ကုိ ရရွိလာေသာ္လည္း လူ႔ဘ၀မွ နိမ့္က်သည့္ ဘုံဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရွိသြားလွ်င္ ထုိသူသည္ အ႐ႈံးသမားသာျဖစ္သည္ဟု ဆုိႏုိင္၏။ ဤသုိ႔ ႐ႈံးနိမ့္ရျခင္းသည္ မိမိသႏၲာန္တြင္ ရွိသည့္ မေကာင္းသည့္ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္၍ျဖစ္၏။
အမွန္အားျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္သည္မွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္သာျဖစ္၏။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျဖစ္ရန္ မိမိစိတ္ကုိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံ၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ ျဖစ္၏။ စိတ္ကုိ ေကာင္းမႈ၌ ေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ ျဖစ္၏။ ေလာဘျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ထိန္းႏုိင္ျခင္းသည္ စိတ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းႏုိင္ျခင္းသည္ မိမိစိတ္ကုိ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မနာလုိ၀န္တုိ ျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းလုိက္ျခင္းသည္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ဆုိသကဲ့သုိ႔ ဤသုိ႔စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ရန္မွာ မိမိသႏၲာန္တြင္ မေမ့ေလ်ာ့ျခင္း အပၸမာဒသတိတရား ရွိမွျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ သတိတရားရွိေနလွ်င္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ အႏုိင္ယူမႈမ်ိဳးသည္သာ စစ္မွန္သည့္ ဘုရားအလုိက် အႏိုင္ရမႈ၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးက်ဴးသည့္ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေပ၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရလုိပါက သူတပါးအေပၚ အႏုိင္မယူဘဲ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္၊ မိမိသႏၲာန္၌ ရွိသည့္ ကိေလသာတရားမ်ားကို အျပင္မထြက္ေအာင္ သတိတရားလက္ကုိင္ထားၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရင္း ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားမရွိရေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္ၾကေစရန္ ဤေစာင္းပါးျဖင့္ သတိေပး တင္ျပလုိက္ရပါ၏။ အားလုံးမိမိကုိယ္ကုိ မိမိအႏုိင္ယူႏုိင္ၾကပါေစ…
စင္စစ္ မည္သည့္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပဳသည္ျဖစ္ေစ အႏုိင္ႏွင့္ အ႐ႈံးႏွစ္ခုလုံးသည္ ေကာင္းသည့္လကၡဏာ မဟုတ္ေပ။ မိမိတုိ႔၏ အတၱစဲြေၾကာင့္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ားတြင္ အႏုိင္ရလုိၾကေသာ္လည္း အႏုိင္ရသူသည္ ရန္သူတုိးပြားကာ ထာ၀ရစိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ မရႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ႐ႈံးခ်င္၍ ႐ႈံးျခင္းမဟုတ္သျဖင့္ ႐ႈံးနိမ့္သူသည္လည္း ဆင္းရဲဒုကၡပြားကာ စိတ္ဆင္းရဲမည္သာ ျဖစ္၏။ အရင္းစစ္လွ်င္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည့္ ၿပိဳင္ပြဲမ်ား၏ ရလာဘ္သည္ အႏုိင္ျဖစ္ေစ အ႐ႈံးျဖစ္ေစ မည္သည့္ရလာဘ္မွ် မေကာင္းလွေပ။ အေကာင္းဆုံးကား မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ပါ၏။ ဤစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စကားျဖစ္၏။ ဗုဒၶက “အႏုိင္ရသူသည္ ရန္ကုိပြားေစ၏။ ႐ႈံးေသာသူသည္ ဆင္းရဲစြာ ေနရ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းၿပီးေသာသူသည္ အႏုိင္အ႐ႈံးကုိ စြန္႔၍ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏။” (ဓမၼပဒ၊ ေကာသလရေညာ ပဇာယ၀တၳဳ) ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား၏ အေျဖျဖစ္သည့္ အႏုိင္အ႐ႈံးတြင္ အႏုိင္ရသူသည္ ရန္ပြားေစၿပီး၊ ႐ႈံးနိမ့္သူသည္ ဆင္းရဲစြာ ေနရသျဖင့္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ မျပဳဘဲ မိမိ၏ အတြင္းကိေလသာမ်ားကုိ ၿငိမ္းေအာင္ျပဳျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရေအာင္ ျပဳျခင္းသည္သာ အမွန္ခ်မ္းသာမႈကုိ ျဖစ္ေစေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္၏။
မွန္၏။ မိမိတုိ႔ယွဥ္ျပဳိင္မႈ၏ အႏုိင္အ႐ႈံးတြင္ အႏုိင္ရသည့္ပုဂၢိဳလ္သည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရမႈ ျဖစ္မျဖစ္ဆုိသည္ကုိ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ရန္ လုိအပ္ေပ၏။ ဥပမာအားျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခုိက္ရန္ျဖစ္၍ တစ္ဘက္သူ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး မိမိက အႏုိင္ရလုိက္သည္ ဆုိၾကပါစုိ႔ အႏုိင္ရလုိက္သည့္ မိမိမွာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္း ျဖစ္မျဖစ္ စဥ္းစားရန္ လုိအပ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ ၿပိဳင္ပဲြမ်ိဳးတြင္ မိမိအႏုိင္ရလုိက္သည္ဟု ထင္ပါက မွားသြားႏုိင္၏။ အမွန္အားျဖင့္ မိမိႏုိင္လုိက္ျခင္း မဟုတ္။ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မိမိသႏၲာန္၌ရွိသည့္ ခႏၲီတရား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ႐ႈံးနိမ့္သြားၿပီး ေဒါသတရားသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသမွာ ကုသုိလ္တရားမဟုတ္၊ အကုသိုလ္တရားသာ ျဖစ္၏။ မိမိသည္ ေဒါသဟူေသာ အကုသုိလ္ကုိသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရဘဲ အကုသုိလ္ရလုိက္ျခင္းသည္ အႏုိင္ရျခင္းမဟုတ္၊ ရႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။
သူတပါးကုိ အႏုိင္ရျခင္းကဲ့သုိ႔ေသာ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳးကုိ ဗုဒၶက အားမေပးေပ။ ဗုဒၶက သူတပါးကုိ အႏုိင္ရျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္း မဟုတ္၊ မိမိကုိယ္ကုိအႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏သႏၲာန္၌ရွိသည့္ အကုသုိလ္ကိေလသာ တရားတုိ႔ကုိ အျပင္မထြက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ျခင္းသည္သာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ဗုဒၶလက္ထက္က အနတၱပုစၧကဟူေသာ ပုဏၰာတစ္ဦးရွိ၏။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ေၾကြအံကစားျခင္းဟူေသာ ေလာင္းကစားကုိ အၿမဲျပဳလုပ္ေလ့ရွိ၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အႏုိင္ရသည္သာမ်ား၏။ တစ္ေန႔ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္ထံသုိ႔ သြားေရာက္ဖူးေျမွာ္၍ အက်ိဳးစီးပြားရွိမႈ မရွိမႈႏွင့္စပ္သည့္ တရားစကားကုိ ေမးေလွ်ာက္၏ ဗုဒၶက
- ေနထြက္ေအာင္အိပ္ျခင္း
- ပ်င္းရိျခင္း
- ၾကမ္းၾကဳတ္ခက္ထန္ျခင္း
- အရက္ေသစာေသာက္စားမူးယဇ္ျခင္း
- အဓြန္႔ရွည္ေသာ ခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားျခင္း
- သူတပါးသားမယားကုိ မွီ၀ဲျခင္းတုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားမဲ့ေစသည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ယင္းတရားေျခာက္းပါးကုိ နားၾကားၿပီးေနာက္ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္တုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားရွိသည္႔ တရားကိုသာ သိသည္မဟုတ္၊ အက်ိဳးမဲ့ေစႏုိင္သည့္ တရားကုိလည္းသိေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆုိေလ၏။
ပုဏၰားႀကီး၏ အေမးကုိ ေျဖၾကားၿပီးေနာက္ ဗုဒၶက ပုဏၰားႀကီးအား “ပုဏၰားႀကီး သင္အဘယ္အမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသနည္း”ဟု ေမး၏။ ပုဏၰားႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ေၾကြအံကစားေသာအမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။ “ေၾကြအံကစားသည့္အခါ ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သေလာ၊ ႐ႈံးျခင္းျဖစ္သေလာ”ဟု ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူျပန္၏္။ ပုဏၰားႀကီးက “အရွင္ဘုရား…ႏုိင္ျခင္းလည္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႐ႈံးျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဗုဒၶက “ပုဏၰားႀကီး…ဤသုိ႔ ႏုိင္ျခင္းသည္ အနည္းငယ္သာျဖစ္သည္။ သူတပါးကုိ အႏုိင္ရေသာသူ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ မျမတ္၊ အၾကင္သူသည္ ခႏၶာကုိယ္အတြင္းမွာရွိသည့္ ကိေလသာတုိ႔ကုိ ႏုိင္ျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္၏။ ထုိသူ၏ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ ျမတ္၏။ ထုိမိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ေသာသူကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ တန္ခုိးရွင္ နတ္ျဗဟၼာတုိ႔ေသာ္မွလည္း ႐ႈံးနိမ့္ေအာင္ျပဳျခင္းငွါ မတတ္ႏုိင္သည္ သာတည္း” (ဓမၼပဒ၊ အနတၳပုစၧကျဗဟၼဏ၀တၳဳ) ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။
အထက္ပါ ေဒသနာေတာ္အရ အႏုိင္အ႐ႈံးတစ္ခုခုတြင္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏အတြင္း ကိေလသာတုိ႔ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ အျမတ္ဆုံးေသာ အႏုိင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိႏုိင္၏။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အႏုိင္အ႐ႈံးသတ္မွတ္မႈမွာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္အ႐ႈံးကုိ ဆုိလုိသည္မဟုတ္။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္အရႈံးကုိသာ ဆုိလုိရင္းျဖစ္ေပ၏။ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္ကုိအလုိလုိက္ေလ့ ရွိၾက၏။ အာ႐ုံေနာက္သုိ႔ုလုိက္၍ စိတ္ကုိလႊတ္ထားတတ္၏။ စိတ္အလုိလုိက္မႈေၾကာင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳံခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္၏။ အာ႐ုံကုိ အမွီျပဳ၍ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘတရားမ်ားလည္း တုိးပြားခဲ့ဖူးၾကေလၿပီ။ စိတ္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ ေဒါသတရားမ်ားႏွင့္လည္း ဘ၀ကုိက်င္လည္ခဲ့ရဖူးေပၿပီ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလ်င္ စိတ္ကုိအလုိလုိက္မႈ စိတ္ကုိမထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မႈေၾကာင့္ ဤဘ၀တြင္ပင္ ဒုကၡမ်ိဳးစုံကို ႀကဳံေတြ႕ၾကရ၏။ မိမိသႏၲာန္တြင္ရွိသည့္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္၊ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ သူတပါးပစၥည္း ဥစၥာမ်ားကုိ မတရားယူမႈ အထိက်ဴးလြန္ၾက၏။ ဤက်ဴးလြန္မႈသည္ ကုိယ္က်င့္တရား ေဖာက္ျပန္မႈပင္ျဖစ္၏။ ကုိယ္က်င့္တရားပ်က္သူသည္ သီလမလုံၿခဳံသူပင္ျဖစ္၏။ သီလမလုံၿခဳံလွ်င္ ယခုဘ၀မွာပင္ အရာရာကုိ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြ႕ံ ေနရတတ္၏။ သီလပ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း ဒုဂၢတိဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရတတ္၏။ လူ႔ဘ၀ဟူသည့္ သုဂတိဘ၀ေရာက္ၿပီးမွ နိမ့္က်ေသာ ဒုဂၢတိဘ၀သုိ႔ ေရာက္သြားျခင္းသည္ ဘ၀ကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာျဖစ္၏။
ထုိ႔အတူ မိမိသႏၲာန္တြင္ရွိသည့္ ေဒါသတရားကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ အရာရာကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ရွိၾက၏။ တရား႐ုံး၌ အမႈရင္ဆုိင္ ေနၾကရသည့္သူမ်ား၊ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ခံေနၾကရသူမ်ားကုိ ၾကည့္လွ်င္ စိတ္အလုိလုိက္မႈ၏ လက္ေတြ႕ အက်ိဳးရလာဘ္ကုိ ေကာင္းစြာသိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ထုိသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏စိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ အ႐ႈံးႀကီး ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ား၏ သာဓကပင္ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ အေသးအဖြဲကိစၥေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ခုိက္ရန္ျဖစ္ၿပီး လူသတ္မႈကုိ က်ဴးလြန္သည္အထိျဖစ္ကာ ေထာင္နန္းစံခဲ့ရ၏။ ခဏတာျဖစ္ေပၚလာသည့္ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ထုိေဒါသက မိမိကုိ အႏုိင္ယူသြားျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသက အႏုိင္ယူလုိက္သျဖင့္ မိမိဘ၀ အ႐ႈံးေပၚခဲ့ရ၏။ စင္စစ္ ကိေလသာတရားမ်ားတြင္ ေဒါသတရားသည္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံးျဖစ္၏။ သတၱ၀ါမ်ားကုိ ဒုကၡအမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေစသည့္ တရားလည္းျဖစ္၏။ “ေဒါေသာ အတၱံ နဇာနာတိ” ဟူေသာ စကားအတုိင္းပင္ ေဒါသတရားျဖစ္လာလွ်င္ အက်ိဳးအျပစ္ကုိ မသိၾကေတာ့ေပ။ ေဒါသေၾကာင့္ အေကာင္းအဆုိး၊ အမွားအမွန္ကုိ မခဲြျခားတတ္ၾကေတာ့ေပ။ ထုိသုိ႔ မခဲြျခားႏုိင္သျဖင့္ လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္လုိက္တတ္ၾက၏။ လုပ္သမွ်အရာမ်ားသည္လည္း အမွားမ်ားသာ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ေနာက္မွ ျပန္သတိရေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားေပၿပီ။ ျပဳျပင္၍ မရႏုိင္သည့္အမွားႏွင့္ ေနာင္တတရားကုိသာ ရရွိလုိက္ၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ ေဒါသစိတ္လြန္ကဲသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ႐ုပ္အဆင္းပါ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾက၏။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာအမူအရာ နီျမန္းလာၿပီး ဣေျႏၵမဲ့ျဖစ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္လည္း အရွက္ရတတ္၏။ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားႏွင့္သာ ႀကံဳေတြ႕ၾကရတတ္၏။
စင္စစ္ ေလာက၌ အခက္ခဲဆုံးအလုပ္မွာ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္း ရွိသည္မွာ စိတ္ပင္ျဖစ္၏။ ဘ၀ကုိလွေစသည္မွာလည္း ဤစိတ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ၿပီး ဘ၀ကုိ ပ်က္ေစသည္မွာလည္း ဤစိတ္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶက အရာရာမွာ စိတ္သာလွ်င္ အဓိကက်ေၾကာင္း ေဟာထားျခင္း ျဖစ္ေပ၏။ စိတ္ကုိႏုိင္လွ်င္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပ၏။ ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အတိတ္ကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ လူ႕ဘ၀ကုိ ရရွိလာေသာ္လည္း လူ႔ဘ၀မွ နိမ့္က်သည့္ ဘုံဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရွိသြားလွ်င္ ထုိသူသည္ အ႐ႈံးသမားသာျဖစ္သည္ဟု ဆုိႏုိင္၏။ ဤသုိ႔ ႐ႈံးနိမ့္ရျခင္းသည္ မိမိသႏၲာန္တြင္ ရွိသည့္ မေကာင္းသည့္ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္၍ျဖစ္၏။
အမွန္အားျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္သည္မွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္သာျဖစ္၏။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျဖစ္ရန္ မိမိစိတ္ကုိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံ၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ ျဖစ္၏။ စိတ္ကုိ ေကာင္းမႈ၌ ေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ ျဖစ္၏။ ေလာဘျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ထိန္းႏုိင္ျခင္းသည္ စိတ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းႏုိင္ျခင္းသည္ မိမိစိတ္ကုိ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မနာလုိ၀န္တုိ ျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းလုိက္ျခင္းသည္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ဆုိသကဲ့သုိ႔ ဤသုိ႔စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ရန္မွာ မိမိသႏၲာန္တြင္ မေမ့ေလ်ာ့ျခင္း အပၸမာဒသတိတရား ရွိမွျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ သတိတရားရွိေနလွ်င္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ အႏုိင္ယူမႈမ်ိဳးသည္သာ စစ္မွန္သည့္ ဘုရားအလုိက် အႏိုင္ရမႈ၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးက်ဴးသည့္ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေပ၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရလုိပါက သူတပါးအေပၚ အႏုိင္မယူဘဲ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္၊ မိမိသႏၲာန္၌ ရွိသည့္ ကိေလသာတရားမ်ားကို အျပင္မထြက္ေအာင္ သတိတရားလက္ကုိင္ထားၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရင္း ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားမရွိရေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္ၾကေစရန္ ဤေစာင္းပါးျဖင့္ သတိေပး တင္ျပလုိက္ရပါ၏။ အားလုံးမိမိကုိယ္ကုိ မိမိအႏုိင္ယူႏုိင္ၾကပါေစ…
