စ႐ုိက္ႏွင့္ ကမၼ႒ာန္း…

အမ်ားျဖစ္ေနက် ပုံစံမ်ား၊ အရာမ်ားထက္ ပုိမုိလြန္ကဲၿပီး အျဖစ္မ်ားတတ္တဲ့ သေဘာကုိ စ႐ုိက္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ပါဠိစရိတဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ စ႐ုိက္လုိ႔ ျမန္မာမႈ ျပဳထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစ႐ုိက္ကုိပဲ အထုံ၀ါသနာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ လူေတြမွာ စိတ္ေကာင္းစိတ္ဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာဟာ ဒီဘ၀နဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ေရွးေရွးဘ၀က အထုံ၀ါသနာနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္ပါတယ္။ ေရွးေရွးအတိတ္ဘ၀မ်ားက အထုံ၀ါသနာေကာင္း ပါလာတဲ့သူေတြဟာ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္း ရွိတတ္ၿပီး အထုံ၀ါသနာဆုိး ပါလာတဲ့ သူေတြကေတာ့ စိတ္ေစတနာ ဆုိးတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိမေကာင္းတဲ့ ၀ါသနာအထုံ စ႐ုိက္ေတြအားေကာင္းတဲ့ သူေတြအတြက္ စိတ္ေကာင္းရွိေအာင္ ျပဳျပင္ဖုိ႔ ခက္ခဲတတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ အထုံ၀ါသနာက အားႀကီးေနလုိ႔ပါ။

ေလာကမွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ ဗုဒၶစာေပနဲ႔ ခဲြျခားၾကည့္လုိက္ရင္ စ႐ုိက္ (၆)မ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္း မတူညီတဲ့ စ႐ုိက္တစ္မ်ိဳးစီ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္မ်ိဳး၊ သုံးမ်ိဳးစသည္ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ဘာစ႐ုိက္အားႀကီးတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ ညွိၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ စ႐ုိက္ေျခာက္ပါးမွာ ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ သဒၶါစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သြားလာေနထုိင္၊ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ပုံခ်င္း တူညီတတ္ၿပီး ေဒါသစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ဗုဒၶိ(ပညာ) စ႐ုိက္ရွိသူဟာလည္း အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ အစားအေသာက္ တူညီတတ္ကာ ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူမွာလည္း အလုပ္အကုိင္ အေျပာအဆုိ အစားအေသာက္မွအစ တူညီေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။

ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ သဒၶါစရုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးဟာ အသြားအလာ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ ယဥ္ေက်းတတ္၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္ထုိင္တတ္ လုပ္ကုိင္တတ္၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေကာင္း အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕မႈမ်ားကုိ ႏွစ္သက္တတ္ပါတယ္။ ထူးျခားမႈက ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ားကုိ မခဲြႏုိင္မခြါရက္ေအာင္ စဲြမက္တတ္၊ ပရိယာယ္မာယာမ်ားတတ္၊ စဥ္းလဲေကာက္က်စ္တတ္၊ ေလာဘမာန အားႀကီးတတ္ၿပီး သဒၶါစ႐ုိက္ အားႀကီးသူကေတာ့ ပရိယာယ္မာယာႏွင့္ ေလာဘမာနမ်ား အလြန္မႀကီးမားဘဲ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းမႈမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ ၀တ္တြားဆည္းကပ္တတ္၊ ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈ အားေကာင္းတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ သဒၶါစ႐ုိက္အားႀကီးၿပီး ပညာအားနည္းတဲ့အတြက္ အလဲြကုိးကြယ္မိတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ေဒါသစ႐ိုက္ရွိသူနဲ႔ ဗုဒၶိေခၚ ပညာစ႐ုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးဟာ အသြားအလာ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတတ္၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနထုိင္လုပ္ကုိင္မႈ မရွိဘဲ ျဖစ္သလုိ ဖ႐ုိဖရဲ လုပ္တတ္ကုိင္တတ္၊ အခ်ဥ္အငန္ အစပ္အခါး စတဲ့ စူးစူးရွရွ အရသာေတြမွာ ႏွစ္သက္တတ္၊ မေကာင္းတဲ့အဆင္းအသံ စတာေတြနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံတဲ့အခါ သည္းခံေအာင္အည္း ခ်ဳပ္တည္းျခင္းမရွိဘဲ ခ်က္ခ်င္းဆဲဆုိ ေငါက္ငမ္းကာ စိတ္ၾကမ္းစိတ္တုိ လြယ္တတ္ပါတယ္။ ကဲြျပားတာက ေဒါသစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ရန္ၿငိဳးဖဲြ႕ျခင္း အာဃာတ၊ မနာလုိျခင္း ဣႆာ၊ ၀န္တုိျခင္း မစၧရိယ၊ သူတစ္ပါးဂုဏ္ကုိ ဖ်က္ဆီးလုိျခင္း မကၡ၊ ဂုဏ္တူဂုဏ္ၿပိဳင္ျပဳျခင္း ပဠာသ၊ အဆုံးအမခက္ျခင္း ဒုဗၺစတရားမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ရွိတတ္ၿပီး ဗုဒၶိစ႐ုိက္ရွိသူကေတာ့ ရန္ၿငိဳးဖဲြ႕ျခင္း၊ မနာလုိျခင္း၊ ၀န္တုိျခင္း စတဲ့တရားမ်ားမရွိဘဲ ဆုိဆုံးမလြယ္တတ္၊ စားေသာက္ဖြယ္မွန္သမွ်မွာ ႏႈိင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္ ျပဳတတ္၊ ေနာင္သံသရာအတြက္ သတိပညာျဖင့္ ေကာင္းစြာေျမာ္ျမင္ကာ ပါရမီကုသုိလ္မ်ားကုိ ႀကိဳးစားျပဳလုပ္တတ္ပါတယ္။

ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးရဲ႕ သေဘာလကၡဏာဟာလည္း တူညီေနတတ္ပါတယ္။ အသြားအလာ၊ အေျပာအဆုိ အေနအထုိင္က အစေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားခ်က္က ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ရွိတတ္၊ ကိစၥအေထြေထြ ေပြလိမ္႐ႈတ္ေထြးတတ္၊ အစားအေသာက္မွာလည္း တစ္သမွတ္တည္းမရွိ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ ႏွစ္သက္တတ္၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆုိးကုိ ခဲြျခားသိျမင္မႈ မရွိတတ္ဘဲ သူမ်ားခ်ီးမြန္းရင္ လုိက္ခ်ီးမြန္းတတ္ကာ သူမ်ားကဲ့ရဲ႕ရင္လည္း လုိက္ကဲ့ရဲ႕တတ္၊ သတိပညာကင္းၿပီး ထုိင္းမႈိင္းျခင္း ထိနမိဒၶ၊ ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း ဥဒၶစၥတုိ႔ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္တတ္ၿပီး ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူကေတာ့ ဟုိဟုိဒီဒီ ကိစၥမ်ားမ်ားမွာ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေနတတ္၊ စကားေပါကာ ကိစၥမေခ်ာဘဲ ေမ်ာေနတတ္၊ ေကာင္းတဲ့လုပ္ငန္းမ်ားမွာ အစြမ္းအစမရွိဘဲ ပ်င္းရိေနတတ္၊ ကုိယ္လုိေပါ့ေပါ့တန္တန္ လူမ်ားနဲ႔ေပ်ာ္ေမြ႕ကာ ေထြရာေလးပါး အႀကံမ်ားၿပီး လူအားလူပုိသာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ဒါေတြကေတာ့ သတၱ၀ါမ်ား ရွိတတ္တဲ့ အက်င့္စ႐ုိက္ရဲ႕ သေဘာတရားအခ်ိဳ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္း စ႐ုိက္တစ္ခုခုကေတာ့ အားေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္အားေကာင္းေနတာ ရွိတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနတာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနရင္လည္း ဒီစ႐ုိက္ကုိ ဆက္လက္တုိးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္သလုိ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနရင္လည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ျပဳျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ မေကာင္းတဲ့အရာေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ ၀ါသနာစ႐ုိက္ဟာ ကိေလသာမ်ားရဲ႕ အားအစြမ္းျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အရာေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ ၀ါသနာစ႐ုိက္ကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အလုိ သမၼာဆႏၵျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိ မွန္ကန္တ့ဲ နည္းနဲ႔အသုံးခ်ႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္အထိ ေရာက္ႏုိင္သလုိ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္ကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ျပဳျပင္ႏုိင္လွ်င္ ေနာင္သံသရာအတြက္ ဒီစ႐ုိက္မ်ား လုိက္မလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ မျပဳျပင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္လည္း မေကာင္းတဲ့ဘက္ ပါသြားတတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကေတာ့ အပါယ္အထိလားကာ ဘ၀အဆက္ဆက္ နိမ့္က်မႈ သက္သက္ကုိပဲ ျဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္မွာ ဘယ္လုိစ႐ုိက္မ်ိဳး ရွိတယ္၊ ဘယ္လုိစ႐ုိက္ အားေကာင္းတယ္ဆုိတာကုိ ဆင္ျခင္ၿပီး ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာေတာ့ စ႐ုိက္ေတြကုိ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းတာဟာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ တဲြစပ္ပြားမ်ားရမယ့္ ကမၼ႒ာန္းေတြကုိလည္း ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ အဲဒီေဖာ္ျပခ်က္က..

၁။ ရာဂစ႐ုိက္အားႀကီးသူဟာ စက္ဆုတ္ဖြယ္ အေကာင္ပုတ္လုိ႔ ႐ႈရတဲ့ အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ၁၀ပါးနဲ႔ ဆံပင္အေမြး ေျခသည္းလက္သည္း စတဲ့ ၃၂ေကာ႒ာသကုိ ႐ႈဆင္ျခင္ရတဲ့ ကာယဂတာသတိ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ရာဂစ႐ုိက္ကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီကမၼ႒ာန္းဆယ့္တစ္ပါးထဲက သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားပါးမ်ားလာရင္ ရာဂမီးကုိ ၿငိမ္းေအးေစႏုိင္ပါတယ္။

၂။ ေဒါသစ႐ုိက္ အားႀကီးသူဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ကမၼ႒ာန္းမ်ားနဲ႔ နီလကသုိဏ္း (အညိဳေရာင္အဆင္း)၊ ပီတကသုိဏ္း (ေရႊေရာင္အဆင္း)၊ ေလာဟိတကသုိဏ္း (အနီေရာင္အဆင္း)၊ ၾသဒါတကသုိဏ္း (အျဖဴေရာင္အဆင္း) ဆုိတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ၈ပါးကုိ ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ေဒါသစ႐ုိက္ကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီကမၼ႒ာန္းမ်ားဟာ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္တဲ့အတြက္ အာ႐ုံျပဳပြားမ်ားသူမ်ားကုိ စိတ္ရႊန္လန္းၿပီး ႏူးညံ့မႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒါသစ႐ုိက္အားႀကီးတဲ့သူဟာ ဒီကမၼ႒ာန္း ဂပါးထဲက တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၃/၄။ ေမာဟစ႐ုိက္နဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူမ်ားဟာ အာနာပါနႆတိ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပဳျပင္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သံသယနဲ႔ ပ်ံ႕လြင့္ျခင္းတုိ႔ အျဖစ္မ်ားတဲ့အတြက္ အလြယ္တကူ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ တုန္လႈပ္တတ္ၿပီး ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူဟာလည္း စိတ္ကူးအႀကံအစည္ မ်ားတဲ့အတြက္ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္လြယ္တတ္ပါတယ္။ အာနာပါနႆတိ ကမၼ႒ာန္းဟာ ထြက္သက္၀င္သက္တုိ႔ကုိ အခ်က္က်က် လုိက္၍ ႐ႈမွတ္ေပးရတဲ့အတြက္ တုန္လႈပ္ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္ကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းေပးထားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေမာဟစ႐ုိက္နဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူဟာ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းကုိ အထူးျပဳ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၅။ သဒၶါစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ဗုဒၶါႏုႆတိ၊ ဓမၼာႏုႆတိ၊ သံဃာႏုႆတိ၊ သီလာႏုႆတိ၊ စာဂါႏုႆတိ၊ ေဒ၀တာႏုႆတိ ဆုိတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ေျခာက္ပါးကုိ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။ ပင္ကုိက ေကာင္းေနတဲ့ သဒၶါတရားဟာ ဘုရားတရားသံဃာ စတဲ့အာ႐ုံမ်ားနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕ရပါက ပုိ၍ဖြင့္ၿဖိဳး တုိးတက္လာၿပီး အက်ိဳးတရား တုိးပြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းၿပီးသားစ႐ုိက္ကုိ ပုိေကာင္းလာေအာင္ ဒီသဒၶါစ႐ုိက္ ရွိတဲ့သူဟာ ဗုဒၶါႏုႆတိစတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ေျခာက္ပါးထဲက တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၆။ ပညာစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္တဲ့ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္း၊ နိဗၺာန္ကုိ ဆင္ျခင္တဲ့ ဥပသမာႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း၊ အစာအဟာရမွာ စက္ဆုတ္ဖြယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားတဲ့ အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာလုိ႔ေခၚတဲ့ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ပုိင္းျခားဆင္ျခင္တဲ့ စတုဓာတု၀၀တၳာန ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။ ပင္ကုိက စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္တတ္တဲ့ ပညာဟာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ အာ႐ုံနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕တဲ့အခါ ပုိၿပီးနက္နက္နဲနဲ စဥ္းစားဆင္ျခင္တဲ့အတြက္ ဉာဏ္ပညာတုိးပြား ထက္ျမက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာစ႐ုိက္အားႀကီးတဲ့သူဟာ မရဏာႏုႆတိ စတဲ့ ကမၼ႒ာန္းမ်ားကုိ ပြားမ်ားၿပီး ဉာဏ္အဆင့္တုိးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဒီေဖာ္ျပခ်က္ကေတာ့ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာ ပါရွိတဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔ကမၼ႒ာန္း တဲြစပ္ပြားမ်ားသင့္တာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ရွိေနတဲ့ စ႐ုိက္ေတြကုိ ခ်ိန္ထုိးၿပီး ကုိယ္နဲ႔သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ရွိရင္လည္း ဒီစ႐ုိက္ကုိ ပုိၿပီးတုိးတက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္၊ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ရွိရင္ ဒီမေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိ ေနာက္သံသရာအထိ မပါေစရန္္ အခ်ိန္မီ ျပဳျပဳႏုိင္ေအာင္ လုိအပ္သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ဟာ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္ရေရးအတြက္ အဓိကက်တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီဘ၀မွာလုိအပ္တဲ့ ခ်မ္းသာနဲ႔ နိဗၺာန္မရခင္ က်င္လည္ရမယ့္ ဘ၀ခ်မ္းသာအတြက္ တစ္ဘက္ကလည္း ကုိယ့္စ႐ုိက္နဲ႔ သင့္မယ့္ကမၼ႒ာန္း တစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အရိယာမဂ္နဲ႔ ကိေလသာမ်ားနဲ႔ စ႐ုိက္မ်ားကုိ အၾကြင္းမဲ့မပယ္သတ္ႏုိင္ ေသးေပမယ့္ အခုိက္အတန္႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ခြာထားႏုိင္ေအာင္ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားေပးဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္မ်ားကုိ ေကာင္းေအာင္ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ျပဳျပင္ၿပီး ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အႀကံအစီမ်ားကုိ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕လာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ သိေစခ်င္တာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတတ္တဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္လည္း စ႐ုိက္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားသူထဲမွာ ပါေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိစ႐ုိက္မ်ိဳးကုိ မဆုိ ကုိယ္နဲ႔သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားရင္း ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိလည္း ပုိၿပီးတုိးပြားေအာင္၊ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ဆုိရင္လည္း ပုိၿပီးဆုိးမလာေအာင္ ျပဳျပင္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပဳျပင္လုိက္မယ္ဆုိရင္ အထုံပါေနတဲ့ စ႐ုိက္လည္း အထုိက္အေလ်ာက္ ေျပာင္းလဲလာႏုိင္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕ပြားမ်ားကာ ေလ့က်င့္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ့္စ႐ုိက္နဲ႔ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ အခ်ိန္ယူၿပီး ပြားမ်ားျပဳျပင္ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာ စတာေတြဟာ ေျပာင္းလဲႏူးည့ံလာမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါေၾကာင္း…

မွတ္ခ်က္။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ ကုိယ္က်င့္အဘိဓမၼာ၊ အေျချပဳသၿဂႌဳဟ္ႏွင့္ ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္၏ ဗုဒၶအဘိဓမၼာ အႏွစ္ခ်ဳပ္တုိ႔ကုိ ကုိးကားၿပီး ေရးသားတင္ျပပါသည္။

Read more »

ပညတ္ကုိ ပယ္သည္ဆုိရာတြင္…

ေလာကီပညတ္နယ္မွာ ရွိေနပါလ်က္ မ်က္စီစုံမွိတ္ၿပီး ပညတ္ကုိပယ္ကာ ပရမတ္ပရမတ္လုိ႔ သံကုန္ဟစ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္မ်ား ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားကုိ နားေထာင္ရင္း အစြန္းေရာက္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ပညတ္ပယ္ အယူအဆအေပၚ စုိးရိမ္မိပါတယ္။ သူ႔အတြက္ သူ႔အယူအဆနဲ႔သူ ရွိပါေစလုိ႔ ထားႏုိင္ေပမယ့္ သူ႔ကုိအမွီျပဳကာ သူ႔ေနာက္လုိက္ေနတဲ့ သူေတြအထိပါ အလဲြေတြ ျဖစ္ကုန္၊ အလဲြေတြ ယူဆကုန္မွာကုိေတာ့ မလုိလားပါဘူး။ ဘုရားရွင္ေတာင္ ပညတ္ကုိ မပယ္ခဲ့ဘဲ ေ၀ါဟာရပညတ္ တစ္ခုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳကာ သမၼဳတိသစၥာအေနျဖင့္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး သူက ၀ိနည္းေတာ္လည္း ပညတ္၊ သံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းဆုိတာလည္း ပညတ္၊ သံဃာအဖဲြ႕အစည္းက ထုတ္ထားတာေတြလည္း ပညတ္စသျဖင့္ ေျပာဆုိေနတဲ့အျပင္ သူေျပာလုိ႔ မွားတာေတြကုိ ေထာက္ျပရင္လည္း သူကဒီစကားေတြကုိ အတည္မယူပါဘူး ပညတ္လုိ႔ သေဘာထားပါတယ္၊ အဓိကမက်တဲ့ အေခၚအေ၀ၚေတြမွာ အကန္႔ေတြ မထားပါနဲ႔ဆုိၿပီး အမွားကုိ ပညတ္နဲ႔ဖာေထးေနျပန္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ မဟုတ္ဘဲ အစြန္းေရာက္ေနတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကုိ စဲြကုိင္ၿပီး ဇြတ္အတင္း ျငင္းဆန္ေနမႈဟာ လဲြမွားမႈကုိ ရွည္ၾကာေစၿပီး အမွန္တရားနဲ႔ ေ၀းေနေစပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ အာသေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာျဖစ္ေရးနဲ႔ ကိေလသာကုန္ကာ ေလာကီနယ္မွ ထြက္ေျမာက္ေရးဟာ ပရမတ္ကုိ အမွန္နားလည္ၿပီး ဉာဏ္နဲ႔သိဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးတယ္ ဆုိေပမယ့္ သမၼဳတိသစၥာဆုိတဲ့ ေလာကေ၀ါဟာရမ်ား၊ ေလာကသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားဟာလည္း ပယ္ေကာင္းတဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ထာ၀ရမရွိႏုိင္ေပမယ့္ သမၼဳတိသစၥာဆုိတဲ့ ပညတ္အမွန္တရားဟာလည္း ေလာကမွာ တကယ္ရွိေနတဲ့ အမွန္တရားပါပဲ။ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း သစၥာေလးပါးကုိ သိၿပီးေနာက္ပုိင္း အတၱ၀ါဒ ႀကီးစုိးေနတဲ့ သူေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး အနတၱ၀ါဒကုိ အစြမ္းကုန္ ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားရွင္ဟာ ပညတ္ေ၀ါဟာရကုိ မပယ္ခဲ့ပါဘူး။ သမၼဳတိသစၥာကုိ အသုံးခ်ကာ ပရမတၳသစၥာအျဖစ္ သေဘာေပါက္ေအာင္ သစၥာဉာဏ္နဲ႔ ထင္ရွားေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေလာကေၾကာင္းအရ လုိအပ္တဲ့ ေဟာေျပာမႈေတြ၊ ပညတ္မႈေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြ၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာႀကီးပြားေရး လမ္းစဥ္ေတြကုိ ခ်မွတ္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဟာ ပရမတၳသစၥာကုိ သိေအာင္ေဟာေျပာေပးခဲသလုိ သမၼဳတိသစၥာကုိလည္း လုိအပ္သလုိ ထုတ္ေဖာ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပရမတၱသစၥာကုိပဲ တစ္ဘက္သတ္စဲြကုိင္ၿပီး သမၼဳတိသစၥာကုိ ပယ္ခဲ့႐ုိးမရွိခဲ့ပါဘူး။

ဒီလုိ ဘုရားရွင္ရဲ႕အလုိနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး အရာရာ ပညတ္ေတြပါဆုိကာ ထင္ရာေဟာေျပာ ေနမိပါက လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ဆုံမသလုိ “ပရမတ္ျပန္ အေၾကာင္သမားေတြမုိ႔ ေထာင္လႊားၾကသူ႔ထက္ငါ” ျဖစ္ကာ အပါယ္ေဘာင္လားၾကရမယ့္ ကိန္းဆုိက္ေနပါလိမ့္မယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ၀ိပႆနာ ဒီပနီ၊ သစၥာကထာမွာ ရွင္းျပေတာ္မူခဲ့တဲ့ သစၥတရား ၂ပါးရွင္းတမ္းေလးကုိ ဖတ္မိေတာ့ ပရမတ္ျပန္ အေၾကာင္သမားေတြ သိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ပါလားလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီသစၥကထာမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေအာက္ပါအတုိင္း ရွင္းျပေတာ္မူပါတယ္။

“သစၥာဆုိသည္ကား သူ႔အမည္သညာႏွင့္ သူ႔သဘာ၀ အစဥ္ထာ၀ရ ညီညြတ္ေျဖာင့္မွန္သည္ကုိ ဆုိသတည္း။ ထုိသစၥာသည္ (၁) သမၼဳတိသစၥာတစ္ပါး၊ (၂) ပရမတၱသစၥာ တစ္ပါးဟူ၍ ႏွစ္ပါးအျပားရွိ၏။ ထုိႏွစ္ပါးတုိ႔တြင္ သမၼဳတိသစၥာဆုိသည္ကား ေလာကီဘုံသား လူအမ်ားတုိ႔၏ ေခၚ႐ုိးေျပာ႐ုိးျဖစ္ေသာ သမၼဳတိပညတ္တုိ႔၏ အလယ္၌ အေျဖာင့္အမွန္မ်ိဳးသည္ သမၼဳတိသစၥာမည္၏။ အတၱရွိ၏၊ ဇီ၀ရွိ၏၊ ပုဂၢိဳလ္ရွိ၏၊ သတၱ၀ါရွိ၏၊ လူရွိ၏၊ နတ္ရွိ၏၊ သိၾကားရွိ၏၊ ျဗဟၼာရွိ၏၊ ဆင္ျမင္းကၽြဲႏြားရွိ၏၊ ဦးေခါင္း လက္ ေျခစေသာ အဂၤါႀကီးငယ္ရွိ၏၊ ဆံပယ္အေမြး ေျခသည္းလက္သည္းရွိ၏ စသည္တုိ႔ေပတည္း။
ဤသမၼဳတိသစၥာသည္ မုသာ၀ါဒ၏ ဆန္႔က်င္ဖက္ေပတည္း။ မုသာ၀ါဒကုိ ပယ္ႏုိင္၏။ တစ္ဘ၀အတြင္းတြင္ အခါခါျဖစ္ျခင္း၊ အခါခါခ်ဳပ္ျခင္းဟူ၍ မရွိပဲ တစ္ခုတည္းႏွင့္ တစ္သက္လုံး ခုိင္ၿမဲေနေသာ အတၱမည္သည္ ဧကန္အမွန္ရွိ၏။ ဇီ၀မည္သည္ ဧကန္အမွန္ရွိ၏ဟု ေျပာဆုိၾကေသာ စကားမ်ိဳးတုိ႔သည္ ေလာကီဘုံသား လူအမ်ားတုိ႔၏ ေျပာ႐ုိးဆုိ႐ုိးအတုိင္း ေျပာဆုိၾကေသာ စကားျဖစ္၍ ေျပာဆုိေသာသူမွာ မုသာ၀ါဒမျဖစ္၊ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ လွည့္စားျခင္းမျဖစ္။ ပရမတၳသစၥာ အလုိအားျဖင့္မူကား ထုိစကားသည္ အနိစၥ၌ နိစၥဟူ၍ ေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ အနတၱ၌ အတၱဟူ၍ ေဖာက္ျပန္ျခင္းတည္းဟူေသာ ၀ိပလႅာသအမွန္ျဖစ္၏။ ထုိ၀ိပလႅာသတရားကုိ မယ္ႏုိင္ေသးသမွ် ကာလပတ္လုံး သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡမွ မလြတ္ႏုိင္။

ပရမတၳသစၥာဆုိသည္ကား ဓာတ္သဘာ၀၊ ဓမၼသဘာ၀ အလုိအားျဖင့္ အလြန္ဟုတ္မွန္လွေသာ ရွိမရွိစကားမ်ိဳး တရားမ်ိဳးသည္ ပရမတၳသစၥာမည္၏။ ရွိမရွိႏွစ္ပါးတြင္ ရွိဆုိသည္ကား ပထ၀ီဓာတ္ရွိ၏၊ အာေပါဓာတ္ရွိ၏၊ ေတေဇာဓာတ္ရွိ၏၊ ၀ါေယာဓာတ္ရွိ၏၊ စိတ္၀ိညာဏ္ရွိ၏၊ ဖႆ ေ၀ဒနာ သညာ ေစတနာစသည္ရွိ၏။ ႐ုပ္ခႏၶာရွိ၏၊ နာမ္ခႏၶာရွိ၏ စသည္တုိ႔ေပတည္း။ မရွိဆုိသည္ကား အတၱမရွိ၊ ဇီ၀မရွိ၊ ပုဂၢိဳလ္မရွိ၊ သတၱ၀ါမရွိ၊ လူမရွိ၊ နတ္မရွိ၊ သိၾကားမရွိ၊ ျဗဟၼာမရွိ၊ ဆင္းျမင္းကၽြဲႏြားမရွိ၊ ဦးေခါင္းဟူ၍ မရွိ၊ လက္ေျခစေသာ အဂၤါႀကီးငယ္ဟူ၍ မရွိ၊ ဆံပင္အေမြး ေျခသည္းလက္သည္းဟူ၍ မရွိစသည္တုိ႔ေပတည္း။

သမၼဳတိသစၥာအလုိအားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ရွိ၏။ သတၱ၀ါရွိ၏။ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါတုိ႔သည္ တစ္ဘ၀မွ တစ္ဘ၀သုိ႔ က်င္လည္ေျပာင္းသြား၍ ေနၾက၏။ ပရမတၳသစၥာ အလုိအားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္မရွိ၊ သတၱ၀ါမရွိ၊ တစ္ဘ၀မွတစ္ဘ၀သုိ႔ က်င္လည္ေျပာင္းသြားသည္ဟူ၍ မရွိ။ သုိ႔ေသာ္ ဤသစၥာႏွစ္ပါးသည္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္ေနဘိ၏တကားဟု ဆုိရန္ရွိ၏။ ေျဖာင္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ဖက္ မျဖစ္ၾကေစရန္ အေျဖမွာကား သမၼဳတိသစၥာအလုိ ပရမတၳသစၥာအလုိဟူ၍ အလုိႏွစ္ပါးသီးသန္႔ျခားလ်က္ ရွိေလၿပီ။ သမၼဳတိသစၥာအလုိႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါစသည္ ရွိ၏ဟု ေျပာဆုိခဲ့ေသာ္ သမၼဳတိသစၥာအလုိ ဆုိေသာေၾကာင့္ ပရမတၳသစၥာဆရာက မျငင္းပယ္ရ။ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါဟု သမၼဳတိပညတ္ရွိသည္ကား အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ပရမတၳသစၥာအလုိအားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ မရွိဟူ၍ ေျပာဆုိခဲ့ေသာ္ ပရမတၳသစၥာအလုိ ဆုိေသာေၾကာင့္ သမၼဳတိသစၥာဆရာက မျငင္းပယ္ရ။ ပရမတၳသစၥာဟူသည္ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားသည္သာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ပရမတၳသစၥာမွာ ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရွိသတၱ၀ါဟူ၍မရွိ။…”

ဒီမွာ ေဖာ္ျပေပးခဲ့တဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သစၥာအဖြင့္ကုိ ၾကည့္ပါက ပရမတ္တစ္ခုတည္းကုိပဲ ဆဲြကုိင္ကာ ပညတ္မွန္သမွ်ကုိ ပယ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားေနသူမ်ား အထူးသတိျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္ကုိ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ သစၥာႏွစ္မ်ိဳးလုံး သူ႔႐ႈေထာင့္နဲ႔သူ အမွန္ပင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တစ္မ်ိဳးတည္း ဆုတ္ကုိင္ၿပီး ကုိယ္ဆုတ္ကုိင္ထားတာကုိပဲ အမွန္လုိ႔ အတင္းမျငင္းပယ္သင့္တာကုိ သတိျပဳႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီလုိတစ္မ်ိဳးတည္း ဆုတ္ကုိင္ထားပါက ေလာကနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ေနတဲ့အတြက္ အစြန္းေရာက္သြားတတ္တာကုိ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ကာလေဒသအလုိက္ ပညတ္နဲ႔ ပရမတ္ကုိ ညီမွ်ေအာင္ အသုံးခ်တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ဒါေတြဟာ ပညတ္ေတြပါဆုိၿပီး အရာရာ ပညတ္ကုိပုံခ်မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေလာကနဲ႔ဆန္က်င္ကာ အစြန္းမလြတ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕ လမ္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကုိ ပယ္ရာေရာက္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ေျပာလုိတာက ပညတ္ကုိ ပယ္တယ္ဆုိတာ တစ္လဲြအျမင္ တစ္လဲြအေတြး တစ္လဲြနားလည္မႈနဲ႔ အစြန္းေရာက္တဲ့အထိ မျဖစ္ၾကဖုိ႔ပါ။ ပရမတ္က အဓိကက်ေပမယ့္ ပညတ္ကလည္း လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔ လုိျပန္ပါတယ္။ ပညတ္ေတြဟာ စဲြကုိင္ထားဖုိ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ ေလာကေၾကာင္းအရ လုိအပ္တဲ့ အမွန္တရားေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လစ္လ်ဴ႐ႈဖုိ႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အေခၚအေ၀ၚ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြဆုိေပမယ့္ ေလာကသားေတြရဲ႕ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ေတြကုိ ထိန္းေပးတဲ့ အမွန္တရားမ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိလည္း လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ပညတ္နယ္က လြန္ၿပီး ပရမတ္နယ္ကုိ အလုံးစုံေရာက္သြားၾကတဲ့ ကိေလသာကုန္ခမ္း ရဟႏၲာမ်ားပင္ ေလာကေၾကာင္းအရ ပညတ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္စတဲ့ ပညတ္ခ်က္မ်ားကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပရမတ္တစ္ခုတည္းကုိ ကုိင္စဲြၿပီး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပညတ္ေတြပါပဲလုိ႔ ပညတ္ကုိ ပယ္ေနသူမ်ား အေနျဖင့္ တစ္လဲြနားလည္မႈမ်ားနဲ႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သတိေဆာင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဆုံးစြန္ထိ မေရာက္ေသးဘဲ အနည္းငယ္ သိတာေလးမ်ားနဲ႔ ပရမတ္ျပန္ အေၾကာင္သမားမ်ား မျဖစ္ၾကဖုိ႔နဲ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္ေၾကာင္း အသိေပးတင္ျပလုိက္ပါတယ္။

Read more »

အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးထပ္္ေနၾကသူမ်ား…

ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ႏုိင္ငံျခားထြက္ၿပီး အလုပ္လာလုပ္ေနတဲ့ ဒကာေလးတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔ေက်ာင္းကုိ ေရာက္လာၿပီး ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ စကားေတြ ေျပာၾကရင္း သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေမးျမန္းေျပာဆုိ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ဖုိ႔ ခက္ခဲတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီကုိေရာက္လာဖုိ႔ ေစာင့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားေၾကာင္း၊ ပုိဆုိးတာက ႏုိင္ငံျခား ေရာက္မလာခင္ ျပည္တြင္းမွာေနတုန္း သုံးခဲ့ရတဲ့ ေငြေတြရဲ႕ အတုိးေတြက တစ္ေန႔တစ္ျခား တုိးတုိးေနတာက ပုိဆုိးေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ အခုလုိ ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အတုိးနဲ႔ေခ်းခဲ့ရတဲ့ ေငြေၾကြးေတြကုိ အရင္ေက်ေအာင္ ဆပ္ဖုိ႔လုပ္ေနရေၾကာင္း စသျဖင့္ ဒကာေလးက ေျပာျပပါတယ္။ သူေျပာတာကုိ နားေထာင္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားေပမယ့္ အားေပးဆုံးမစကားေတာ့ ေျပာျဖစ္လုိက္ပါတယ္။ “ဒီလုိ ခက္ခက္ခဲခဲ အေၾကြးေတြအတင္ခံၿပီး ေရာက္လာၿပီးေနာက္မွာ ကုိယ္လာခဲ့ရတဲ့ အေျခအေန၊ ကုိယ့္ဘ၀အေျခအေနကုိ မေမ့ဖုိ႔နဲ႔ သူမ်ားဆီက ယူထားခဲ့တဲ့ အေၾကြးေတြကုိ အရင္ေက်ေအာင္ ႀကိဳးစားဆပ္ရင္း ကုိယ့္ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္လည္း အသုံးနဲ႔အျဖဳန္း ဆင္ျခင္သုံးဖုိ႔…” စသျဖင့္ ထုံးစံအတုိင္း ဆုံးမေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒကာေလး ျပန္ခါနီးမွာ “ဒကာေလးေရ… ဒီကုိေရာက္လာၿပီးမွ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးထပ္ေန သူေတြလုိေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႔ေနာ္…”လုိ႔ ထပ္ၿပီး သတိေပးစကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးထပ္ေနသူ မျဖစ္ေအာင္ ေျပာျဖစ္လုိက္တာက အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးေတြ ထပ္တင္ေနၾကတဲ့ ေရႊျမန္မာ အခ်ိဳ႕ကုိ ေတြ႕ေနရလုိ႔ ဒီလုိမျဖစ္ေအာင္ ႀကဳံတုိင္းေျပာေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ႏုိင္ငံျခားမထြက္ခင္က စိတ္ကူးရင္ စီမံခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႔ ဟုိေရာက္ရင္ ပုိက္ဆံကုိ ဘယ္လုိႀကိဳးစားရွာမယ္၊ ရသမွ်ကုိစုၿပီး မထြက္ခင္က ေခ်းငွါးထားတဲ့ အေၾကြးေတြရယ္ အတုိးေတြရယ္ကုိ အရင္ေၾကေအာင္ဆပ္ကာ က်န္တဲ့အလုပ္သက္တမ္းကုိေတာ့ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ ကုိယ့္ဘ၀ ေရွ႕ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားစုမယ္ ဆိုၿပီး ထြက္လာၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ရွိတုန္းက သိထားတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ လက္ေတြ႕ဘ၀ အေနအထား မတူညီတာေတြ၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ၊ ကုိယ္စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြေၾကာင့္ မထြက္ခင္ ယဥ္ခဲ့ရတဲ့ စိတ္ကူးေတြဟာ ေပ်ာက္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ စိတ္ကူးေပ်ာက္ေနေပမယ့္ အလုပ္ကုိႀကိဳးစားလုပ္ၿပီး အေၾကြးေလးေတြ ေက်တဲ့အထိ ဆပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ အေၾကြးမေၾကခင္ အေၾကြးဆပ္ဖုိ႔ လုပ္ေနရင္း စိတ္ပင္ပန္း၊ ကုိယ္ပင္ပန္းျဖစ္လုိ႔ စိတ္ေျဖတဲ့အေနနဲ႔ အရက္ေသာက္၊ ဖဲ႐ုိက္၊ အေလာင္းအစား လုပ္ျဖစ္လုိက္ရင္ေတာ့ အေၾကြးေက်ဖုိ႔ေနေနသာသာ ဆပ္ရမယ့္ အေၾကြးေတြပဲ ထပ္ထပ္တင္လာပါလိမ့္မယ္။ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးေတြ ထပ္လာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ျပည္ပအေတြ႕အႀကဳံမရွိ၊ ဘုမသိ ဘမသိဆုိေတာ့ အခက္အခဲေတြ ႀကဳံတဲ့အခါ စိတ္ဓာတ္မႀကံ႕ခုိင္ျဖစ္ၿပီး စိတ္အလုိလုိက္ လုပ္ျဖစ္တာေတြပါ။ ဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ အေပါင္းအသင္းမွားၿပီး ေပါင္းမိရင္ေတာ့ ဘ၀မွာ အဖက္ဆယ္ဖုိ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ နစ္ၿပီးရင္းနစ္ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

အေပါင္းအသင္းဆုိတာကလည္း ေကာင္းတဲ့ဘက္မွာ အေဖာ္ျပဳဖုိ႔ ခက္သေလာက္ မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြက်လုိ႔ ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ သူေတာ္ေကာင္းစကားေတြ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြနဲ႔ ေဖးမကူညီေပးဖုိ႔ထက္ “လာပါကြာ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္ပဲ၊ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ စိတ္မညစ္နဲ႔”လုိ႔ဆုိကာ အရက္ဆုိင္ေခၚသြား၊ ဖဲ႐ုိက္ေခၚသြား၊ ႏိႈက္ကလပ္ေခၚသြားတာေတြက မ်ားပါတယ္။ ဒီလုိအခ်ိန္မွာ ကုိယ္က အခ်ိန္မွီမထိန္းဘဲ အဲဒါေတြအေပၚမွာ သာယာမိၿပီ ေက်နပ္မိၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခား ထြက္လာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေပ်ာက္ၿပီး အေၾကြးဆပ္ဖုိ႔ေနေနသာ အေၾကြးေတြေတာင္ ထပ္လာကုန္တတ္ပါတယ္။ မေကာင္းမႈဆုိတာက အစမလုပ္တာေကာင္းပါတယ္။ စမိရင္ ျဖတ္ဖုိ႔မလြယ္ေတာ့ဘူးေလ။ စိတ္ေျဖတဲ့သေဘာနဲ႔ အေပ်ာ္စမိရာက ျဖတ္မရျဖစ္ကုန္တဲ့ သူေတြကလည္း မနည္းဘူးမဟုတ္လား။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိ စိတ္ေျဖတဲ့အေနနဲ႔ အေပ်ာ္ဖဲကစားရာမွ ႐ႈံးလုိ႔မဲလုိက္ရင္း ဆပ္ရမယ့္ ဖဲေၾကြးက သူ႔ရဲ႕ လုပ္ခ ေလးငါးလစာအထိ ျဖစ္ကုန္တာေတြ ရွိပါတယ္။ ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ဖုိ႔ေ၀းစြ ဖဲေၾကြးအတြက္ ေၾကြးသစ္ေတြပဲ တုိးလာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ မာတုဂါမ ကိစၥပါ ပါလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ကုန္ဖုိ႔သာ ျပင္ေပေတာ့လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လက္ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ သူေတြေတာင္မဟုတ္ဘဲ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ခ်က္တင္းလုပ္ရင္း ေတြ႕တာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကတာလည္း မနည္းဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြဆုိ အြန္လုိင္းမွာ ေတြ႕တဲ့ မာတုဂါမကုိ စဲြလန္းမိလုိ႔ အေၾကြးထပ္တင္တာေတာင္ ရွိေသးတယ္။ ဟုိဘက္က မာတုဂါမကလည္း အေပ်ာ့စဲြေလးနဲ႔ ဟုိးခၽြဲဒီခြဲလုပ္ကာ ဘာလုိတယ္၊ ညာလုိတယ္ဆုိၿပီး ေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ဒါကုိ ဒီဘက္က ဘသားေခ်ာက အဟုတ္မွတ္လုိ႔ မရွိရွိတာ ရွာေဖြေခ်းငွါး ပုိ႔ေပးရွာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မာတုဂါမက သူ႔ကုိပစ္ၿပီး အသစ္ရွာတယ္တဲ့ေလ။ အဲဒါနဲ႔ သူမွာ ဒုကၡတစ္ခုတုိးၿပီး မာတုဂါမအတြက္ ပုိ႔ေပးတာေတြပါ အေၾကြးတင္ကာ ဆပ္ေနရျပန္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးထပ္ေနတာေတြပါ။ လုပ္ႀကံမဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ႕အျဖစ္ေတြပါ။

အင္း…ဒီလုိ အေၾကြးကိစၥေတြဟာ ဒီဘ၀ ဒီေလာက္ပဲ ျပတ္သြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ သံသရာအထိ ပါသြားမယ့္ အေၾကြးေတြသာဆုိရင္ ေတြးေတာင္မေတြးရဲ စရာပါပဲ။ အခုဘ၀မွာေတာင္ အတိတ္ဘ၀ေတြက လုပ္ခဲ့တဲ့အေၾကြးေတြကုိ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ေသးဘဲ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ေပးဆပ္ရမယ့္ သံသရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ အေၾကြးေတြ ထပ္တုိးေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အေၾကြးကင္းရာ နိဗၺာန္နဲ႔ကေတာ့ ေ၀းၿပီးရင္းေ၀းရင္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕လုပ္ရပ္တစ္ခုဟာ ေစတနာပါပါနဲ႔ လုပ္လုိက္မိရင္ အေၾကြးျဖစ္ေစပါတယ္။ အေၾကြးဆုိရင္ေတာ့ ေပးဆပ္ရမွာပါ။ ထုံးစံအတုိင္း ေပးဆပ္တဲ့အခါ အရင္းေရာ အတုိးေရာ ေပးဆပ္ရသလုိ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဆုိၿပီး လုပ္လုိက္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုဟာ သူ႔ရဲ႕တန္ျပန္ အက်ိဳးေပးကုိ ခံရတဲ့အခါမွာ ေပးဆပ္ရတဲ့ အတုိးက ေဖာ္မျပႏုိင္ေအာင္ မ်ားပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အတုိးေတြဆုိ ေအာက္ကေန ျပန္မတက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္၊ ဘုရားပြင့္ေသာ္လည္း ဘုရားသာသနာနဲ႔ ႀကဳံခြင့္မရေအာင္၊ အေၾကြးဆပ္ၿပီးျပန္ေတာ့လည္း ေကာင္းတဲ့သုဂတိဘ၀မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မျဖစ္ေသးဘဲ အုိနာက်ိဳးကန္းအျဖစ္ ျပန္ျဖစ္ေအာင္အထိ အပုိေပးဆပ္လုိက္ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အတုိးေပၚ အတိုးထပ္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ေပးဆပ္ရတဲ့ အကုသုိလ္အေၾကြးရဲ႕ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာလုိေျပာေတာ့ ကံကံရဲ႕အက်ိဳးပဲေပါ့။

ေလာကဓံလႈိင္း ႐ုိက္ခတ္မႈေတြေၾကာင့္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒကာေလးတစ္ေယာက္က “အရွင္ဘုရားေရ… တပည့္ေတာ္ ဘ၀ကလည္း ၀ဋ္ႀကီးလုိက္တာဘုရား…၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘဲကုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အိမ္မွာဆုိလည္း အႀကီးဆုံးဆုိေတာ့ အကုိႀကီး အဖအရာ သေဘာထားၿပီး တပည့္ေတာ္ ဘ၀နဲ႔ရင္းကာ အိမ္အတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း ျပည့္စုံတယ္ကုိ မရွိပါဘူး။ အသက္အရြယ္ ရလာတဲ့ ခုခ်ိန္ထိေတာင္ အိမ္အတြက္ေတြးရင္း အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ စိတ္မကူးႏုိင္ေသးဘူး။ တပည့္ေတာ္ ရည္စားကဆုိ မေစာင့္ႏုိင္လုိ႔ စြန္႔ေတာင္သြားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ တပည့္ေတာ္ေအာက္က ညီေတြက မလိမၼာေတာ့ သူတုိ႔ကိစၥေတြအထိ လုိက္ေျဖရွင္းေန၊ ေဆာင္ရြက္ေနရေတာ့ တပည့္ေတာ္ ရွာသမွ် ဘာမွအဖတ္မတင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရား သိတဲ့အတုိင္း တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ၀ဋ္ေၾကြးက ႀကီးေတာ့ တပည့္ေတာ္ ဒီဘ၀မွာ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကံငါးပါးကုိ လုံေအာင္ထိန္းၿပီး ဘာသာတရားကုိ ႀကိဳးစားလုပ္ပါတယ္၊ ဒီလုိ ကုသုိလ္ေလးေတြ လုပ္တုိင္းလုပ္တုိင္းလည္း အတိတ္ရဲ႕ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ဒီဘ၀ဒီမွ်နဲ႔ပဲ ေက်ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ ဘုရား..၊ အရွင္ဘုရားအေနနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကုိ တစ္ခုခု မိန္႔ၾကားေပးပါဘုရား…” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။

“ဟုတ္တယ္ ဒကာေလးေရ…။ အေၾကြးဆုိတာကေတာ့ ဆပ္ေပးရမွာပဲ။ အတိတ္က ကုိယ္ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ အကုန္မသိႏုိင္ေပမယ့္ အခုဘ၀ရဲ႕ အေျခအေနေတြဟာ အတိတ္ဘ၀တစ္ခုခုက ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြရဲ႕ အေၾကြးေတြပါပဲ။ အတိတ္ကေခ်းခဲ့တဲ့ အေၾကြးေတြရဲ႕ အတုိးေတြပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆပ္ရမယ္ဆုိတာ မေျပာႏုိင္၊ မသိႏုိင္ေပမယ့္ အဲဒီအတိတ္ေၾကြးေတြကုိ ဆပ္ရင္း ေနာက္ထပ္ အေၾကြးသစ္ေတြ မတုိးဖုိ႔ဘဲ အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာ ႀကိဳးစားရေတာ့မွာပါ။ ၀ဋ္ေၾကြးေတြႀကီးတယ္ဆုိၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ကာ ေနာက္ထပ္အေၾကြးေတြ ထပ္မရွိဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ ႀကဳံလာသမွ် ဒုကၡေတြကုိ ခါးစည္းခံၿပီး စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္း အတိတ္က အေၾကြးကုိ ဆပ္ႏုိင္သမွ် ဆပ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေၾကြးေက်တာမေက်တာ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘဲ ေနာက္ထပ္အေၾကြးမတင္ေအာင္ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းနဲ႔ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ရမွာကပဲ ကုိယ့္ရဲ႕အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကြးေဟာင္းကုိ ဆပ္ရင္း ေၾကြးသစ္မထပ္ေအာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံေတြကုိ သတိနဲ႔ထိမ္းၿပီး ျပဳမူေျပာဆုိႀကံစီ ေနထုိင္ဖုိ႔ကသာ ကုိယ့္ရဲ႕အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒကာေလး အေနနဲ႔ အတိတ္က အေၾကြးေတြကုိဆပ္ရင္း ေနာက္ထပ္အေၾကြးေတြ မထပ္ရေအာင္ ေကာင္းတဲ့စိတ္ေစတနာမ်ားနဲ႔သာ တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားေနထုိင္ဖုိ႔၊ အပါယ္လားေစႏုိင္တဲ့အထိ အတုိးႀကီးတတ္တဲ့ အေၾကြးေတြ မတင္မိေအာင္ ကံငါးပါးကုိ လုံေအာင္ထိန္းၿပီး မေကာင္းတဲ့ ဒုစ႐ုိက္မ်ားကုိ ေရွာင္ကာ ေကာင္းတဲ့သုစ႐ုိက္မ်ားနဲ႔ ေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔နဲ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ဋ္ေၾကြးအားလုံးကုိ အေက်ဆပ္ႏုိင္မယ့္ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ တုိက္တြန္းရမွာပါ....” စသျဖင့္ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးမထပ္ေအာင္ အဲဒီဒကာေလးကုိ မိန္႔ၾကားေပးျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ အထူးေျပာခ်င္တာက အေၾကြးဆပ္ေနရတဲ့ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ မေမ့ၾကဖုိ႔ပါ။ အတိတ္ဘ၀တစ္ခုခုက တင္က်န္လာတဲ့ အေၾကြးေတြကုိ ဒီဘ၀မွာ လာဆပ္ရင္း အေၾကြးေပၚ အေၾကြးမထပ္ေအာင္၊ အတုိးေပၚ အတုိးမထပ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ပါ။ ဒီလုိႀကိဳးစားတဲ့အခါ တစ္ဘ၀တစ္နပ္စာကုိ ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္သလုိ မလုပ္ၾကပဲ သံသရာနဲ႔ခ်ီကာ ေပးဆပ္ရမယ့္ အတုိးေၾကြးကုိ ေတြးလုိ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ကုိင္ၾကဖုိ႔ပါ။ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ႔ လုပ္တဲ့လုပ္ရပ္မ်ားရဲ႕ အေၾကြးအတုိးဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ၿပီး ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေကာင္းတဲ့စိတ္ ေစတနာေလးေတြနဲ႔ လုပ္ၾကဖုိ႔ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေၾကြးရွိရင္ ဆပ္ရမယ္ဆုိတာပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ “အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးထပ္ေနသူမ်ား မျဖစ္ေစၾကဘဲ အေၾကြးဆပ္ရင္း အေၾကြးမထပ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကပါ..”လုိ႔ပဲ ေျပာပါရေစေတာ့။

Read more »

Live Questions and Answers (1)…

မနာပဒါယီ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ ေအာက္ေျခမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ Live Questions and Answers က႑တြင္ ေမးေျဖထားခ်က္ အခ်ိဳ႕ကုိ အမ်ားဖတ္၍ အျမတ္ျဖစ္ေစဖုိ႔္၊ နဲနဲပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိပညာ ဗဟုသုတ ရရွိႏုိင္ၾကေစဖုိ႔အတြက္ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။

7 Feb 10, 08:11 AM
Anonymous:
အရွင္ရာဟုလာက တာဝတႎသာနတ္ျပည္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံတယ္ဆုိတာ သိလုိပါတယ္ဘုရား။ သက္ေတာ္ ၄၀ မျပည္မီ၊ တစ္ေနရာမွာလဲ ၅၀ မျပည့္မီ ပရိနိဗၺာန္ျပဳတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တဲ့ ဆုၾကီးပန္ျဖစ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သက္ေတာ္ မရွည္ရတာပါလဲဘုရား။
7 Feb 10, 07:28 PM
မနာပဒါယီ >> Anonymous:
ပိဋကသုံးပုံ ပါဠိေတာ္ မူရင္းေတြမွာေတာ့ အရွင္ရာဟုလာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဟာၾကားခ်က္မ်ား၊ ဆုံးမခ်က္မ်ား၊ အရွင္ရာဟုလာရဲ႕ သိကၡာသုံးပါး အက်င့္တရားက်င့္ပုံမ်ား၊ ရာဟုေလာ၀ါဒ သုတၱန္မ်ား စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ မဟာ၀ဂၢ သံယုတ္အ႒ကထာ ႏွာ၊ ၂၄၆မွာေတာ့ အရွင္ရာဟုလာမေထရ္ တာ၀တႎသာ နတ္ျပည္တြင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္သက္ေတာ္၄၀ ဒါမွမဟုတ္ ၅၀မျပည့္မီ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ကေတာ့ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တဲ့ ပါရမီရွင္ႀကီးတုိင္း ပစၥဳပၸန္ဘ၀မွာ လုိခ်င္သလုိ သက္တမ္းအတုိအရွည္ မျပဳၾကပါဘူး။ အတိတ္ဘ၀ ပါရမီ ျဖည့္စဥ္ကာလ တစ္ခုခုမွာ အမွားျပဳခဲ့တဲ့ ၀ဋ္အက်ိဳးေပး ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီ အက်ိဳးေပးအတုိင္း ျပဳမူေနထုိင္ သြားတတ္တာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘုရားရွင္အပါအ၀င္ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္စတဲ့ မေထရ္ႀကီးမ်ားလည္း ဒီလုိပဲ ၀ဋ္ေၾကြးအတုိင္း ေနာက္ဆုံးဘ၀မွာ ေပးဆပ္ေတာ္မူသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ရာဟုလာမေထရ္အေနနဲ႔ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳျခင္းဟာ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

12 Feb 10, 09:52 PM
Soe Naing:
Phone Phone, Please explain me about ashin Sula Pan. If his elder brother, Ashin Maha Pan is also a arahat, why did he act lack of marcy upon other monk (his young brother)? Just being naive and not just be naive and not being a bright person is only his fate. Not his crime. Why did Ashin Mahapan do like that?
14 Feb 10, 02:49 AM
မနာပဒါယီ>>Soe Naing..:
စူဠပႏၴက မေထရ္ဟာ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ ဉာဏ္ထုိင္းတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ကဲ့ရဲ႕ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ယခုဘ၀မွာ ဉာဏ္ပညာထုိင္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒါကုိ အကုိျဖစ္တဲ့ မဟာပႏၴကက ဒီေလာက္ဉာဏ္ထုိင္းေနရင္ သာသနာေတာ္နဲ႔ မေတာ္ဘူးဆုိၿပီး ႏွင္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ရဟႏၲာျဖစ္တဲ့ အစ္ကုိ ရဟန္းအေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရတာလဲ မလုပ္သင့္ဘူးလုိ႔ ေတြးစရာရွိပါတယ္။ စာေပမွာကေတာ့ အစ္ကုိရဟန္းဟာ ရဟႏၲာျဖစ္ေပမယ့္ စူဠပႏၴကရဲ႕ အလုိအဇၥ်ာသယကုိ မသိေသာေၾကာင့္ ညီေတာ္ကုိ တရားထူး ရေစလုိတဲ့ ေစတနာအားႀကီးၿပီး မရတဲ့အခါ အားမလုိ အားမရျဖစ္ကာ ႏွင္ထုတ္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း အကယ္၍ ဒီလုိႏွင္ထုတ္လုိက္တဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႕ကာ အခုလုိ တရားကမၼ႒ာန္းျပေပးမႈကုိ ရေစလုိလုိ႔လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သာ၀ကေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဉာဏ္ပညာႀကီးပါေစ ဘုရားရွင္တုိ႔ေလာက္ ေ၀ေနယ်စၧာသယကုိ မသိႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ တရားမင္းျဖစ္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ တရားေတာ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လုိပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္လုိတရားနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္တယ္ဆုိတာ သိၿပီး ေဟာေတာ္မူႏုိင္တဲ့အတြက္ စူဠပႏၴကကုိလည္း ရဟႏၲာအျဖစ္ ေရာက္ေစေတာ္မူပါတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ မဟာပႏၲကမေထရ္ဟာ ရဟႏၲာျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ညီေတာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလုိဆုိးကေတာ့ မရွိဘူးဆုိတာပါပဲ။ တရားအႏွစ္ထူးကုိ ရေစလုိတဲ့ ေစတနာအားႀကီးတယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ မဟာပႏၴကမေထရ္ဟာ ဘုရားရွင္ေလာက္ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အလုိဆႏၵကုိ မသိဘူးႏုိင္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ လုပ္ရပ္မ်ိဳး လုပ္မိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေစတနာမပါတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။ အကယ္၍ ေစတနာပါခဲ့တယ္ဆုိရင္လည္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာေျပာမႈေၾကာင့္ ညီေတာ္ တရားရႏုိင္တာကုိ သိတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္နဲ႔ ညီေတာ္ ေတြ႕ေစလုိတဲ့ ေစတနာပါတယ္ဆုိတာ နားလည္ၾကည္ညိဳႏုိင္ပါတယ္။

22 Feb 10, 10:54 PM
ေအာင္ၾကီး:
ကုမာ၇ီ ျဗဟဟစရိယသီလအေၾကာင္း ရွင္းျပပါဘုရား။ အိ္မ္ေထာင္မရွိတဲ့သူေတြ ေစာင့္လုိရတယ္ဆုိတာ ဟုတ္ပါသလားဘုရား…။
23 Feb 10, 05:04 AM
မနာပဒါယီ>>> ေအာင္ႀကီး:
ေကာမာရျဗဟၼစရိယသီလလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အိမ္ေထာင္မရွိသူမ်ား ေမထုန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မက်င့္သုံးဘဲ တစ္သက္လုံး ေဆာက္တည္သြားျခင္းမ်ိဳးပါ။ ငါးပါးသီလမွာ ကာေမသုမိစၧာစာရ အစား အျဗဟၼစရိယနဲ႔ အစားထုိးက်င့္သုံးတဲ့ သီလမ်ိဳး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုိၿပီးျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သူေတာ္စင္တုိ႔ စက္ဆုတ္ဖြယ္ ယုတ္မာေသာ ကာမဂုဏ္ေမထုန္အက်င့္ကုိ လူ႔ဘ၀မွာပင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေရွာင္ၾကဥ္ေဆာက္တည္တဲ့ ပါရမီရွင္ သူေတာ္စင္ အက်င့္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ေကာမာရျဗဟၼစရိယဆုိတာ ငယ္ေသြးငယ္မူ ျဖဴစင္သူတုိ႔ရဲ႕ ျမတ္ေသာအက်င့္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒီသီလ ေတာင္းပုံကေတာ့ “အဟံ ဘေႏၲ တိသရေဏန သဟ ေကာမာရျဗဟၼစရိယသီလံ ဓမၼံယာစာမိ၊ အႏုဂၢဟံ ကတြာ သီလံေဒထ ေမဘေႏၲ” (အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သရဏဂုံးသုံးပါးႏွင့္တကြ ေကာမာရျဗဟၼစရိယ သီလကုိ သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမႇာက္သျဖင့္ ေပးသနားေတာ္မူပါ) လုိ႔ ေတာင္းရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးဆုိရင္ ေကာမာရီျဗဟၼစရိယသီလံလုိ႔ အစားထုိးဆုိ႐ုံပါပဲ။ ဒီလုိ သီလေတာင္းၿပီး ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ယူတဲ့အခါမွာ ကာေမသုမိစၦာစာရ ေ၀ရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ ေနရာမွာ အျဗဟၼစရိယာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိလုိ႔ အစားထုိးဆုိ႐ုံပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ ဒီေကာမာရျဗဟၼစရိယသီလဆုိတာ ေမထုန္မႈမျပဳတဲ့ ငါးပါးသီလပါပဲ။ သာမန္လူမ်ား ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ သီလမွာ ေမထုန္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့အက်င့္ကုိ ျမင့္ျမတ္စြာ အထူးေစာင့္ထိန္းျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးပါပဲ...။

Read more »

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၄)...

၅၂၈နဲ႔ ၁၅၀၀…
လူငယ္ေတြၾကား၊ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြၾကားမွာ အလဲြနားလည္ၿပီး အသုံးျပဳေနတဲ့ စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သုံးတဲ့စကားပါ။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးၾကားမွာ အခ်စ္ေတြကုိ ေဖာ္ျပၿပီး တြင္တြင္ႀကီး သုံးေနတာေတြမွာ လဲြေနတာေလးက “ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွမရွိဘူး၊ ဒုိ႔အခ်စ္က ႐ုိးသားတယ္၊ ဒုိ႔မင္းအေပၚမွာထားတဲ့ အခ်စ္ဟာ ၅၂၈အခ်စ္မ်ိဳးပါ..”စသျဖင့္ သုံးေနၾကတာ ရွိသလုိ “ဒို႔မင္းကုိခ်စ္တာ ၁၅၀၀အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔တင္ မဟုတ္ဘူး ၅၂၈အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ပါ ခ်စ္တာပါ…၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္စိတ္ႏွစ္မစိတ္နဲ႔ ၅၂၈လုိ အခ်စ္မ်ိဳးပဲ ေကာင္းပါတယ္…” စသျဖင့္ ေျပာဆုိေနၾကတာေတြပါ။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား၊ ဆရာနဲ႔တပည့္ၾကား၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွစ္မေတြၾကားမွာထားတဲ့ အခ်စ္ဟာ အျပစ္ကင္းတဲ့ ၅၂၈ အခ်စ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္လုိ႔ ထင္ေနၾကၿပီး ခ်စ္သူသမီးရည္စားေတြရဲ႕ အခ်စ္မ်ိဳးကေတာ့ ၁၅၀၀ အခ်စ္လုိ႔ နားလည္ေနၾကပါတယ္။ ဒါဟာ လဲြေနပါတယ္။ အမ်ားထင္ေနသလုိ မိဘက သားသမီးကုိ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္၊ ဆရာက တပည့္အေပၚထားတဲ့ အခ်စ္၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွစ္မေတြရဲ႕ အခ်စ္ေတြဟာ ၅၂၈ အခ်စ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ၅၂၈အခ်စ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ၅၂၈ ေမတၱာဟာ ျဖဴစင္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းပါတယ္။ ေမတၱာအစစ္ဟာ ကုိယ့္အတြက္မပါဘဲ သူတစ္ပါးကုိ အက်ိဳးလုိလာျခင္း သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီ၅၂၈ေမတၱာဟာ ပုိ႔တုိင္းပုိ႔တုိင္း ကုိယ့္အတြက္မပါ သူတစ္ပါး ခ်မ္းသာေရး သက္သက္ကုိသာ ေရွ႕႐ႈပုိ႔သတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖဴစင္တဲ့ ေမတၱာအစစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔ မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ ဆရာနဲ႔တပည့္ စသူတုိ႔ၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးဟာ ပုိ႔တုိင္းပုိ႔တုိင္း “ငါ့အေဖ၊ ငါ့အေမ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့ဆရာ၊ ငါ့တပည့္၊ ငါ့အစ္ကုိ၊ ငါ့ညီ၊ ငါ့အစ္မ၊ ငါ့ႏွစ္မ”စတဲ့ ငါစဲြမ်ားဦးစီးၿပီး ပုိ႔သေနတဲ့ ေမတၱာမ်ား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ျဖဴစင္တဲ့ ၅၂၈ေမတၱာလုိ႔ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ၅၂၈ ေမတၱာကေတာ့ “သတၱ၀ါအားလုံး ေဘးရန္ကင္းပါေစ…၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ…၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ…၊ ခ်မ္းသာစြာ မိမိကုိယ္ကုိ ရြက္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစ…”လုိ႔ ပုိ႔သတဲ့ ေမတၱာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုိ႔တုိင္းပုိ႔တုိင္း ကုိယ့္အတြက္မပါ၊ ငါစဲြမပါ၊ သူတစ္ပါး ခ်မ္းသာေရး သက္သက္ပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီငါစဲြမပါ၊ ကုိယ့္အတြက္မပါဘဲ သူတစ္ပါး အက်ိဳးလုိးလာမႈ သက္သက္ရွိတဲ့ ေမတၱာမ်ိဳးကုိသာ ၅၂၈ ေမတၱာလုိ႔ ေခၚတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ၅၂၈ ေမတၱာ ေရတြက္ပုံေလးကုိ တင္ျပလုိပါတယ္။

ဒီနည္းကေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ ၁၂ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ခ်င္း ေမတၱာေလးခ်က္နဲ႔ အရင္ပြားၿပီး ေနာက္ အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ပြားေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ သေဗၺသတၱာ (အလုံးစုံေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္) အေ၀ရာေဟာႏၲဳ (ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ)၊ အဗ်ာပဇၨာေဟာႏၲဳ (စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ)၊ အနီဃာေဟာႏၲဳ (ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ)၊ သုခီအတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ (ခ်မ္းသာစြာ မိမိကုိယ္ကုိ ရြတ္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစ)လုိ႔ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိ ဒီေလးခ်က္နဲ႔ ပြားရပါတယ္။ ဒီနည္းအတုိင္း သေဗၺပါဏာ (အလုံးစုံေသာ ထြက္သက္၀င္သက္ရွိေသာ သတၱ၀ါမ်ား)၊ သေဗၺဘူတာ (အလုံးစုံေသာ ထင္ရွားရွိေသာ သတၱ၀ါမ်ား)၊ သေဗၺပုဂၢလာ (အလုံးစုံေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား)၊ သေဗၺအတၱဘာ၀ပရိယာပႏၷာ (အလုံးစုံေသာ အတၱေဘာ၌ အက်ဳံး၀င္ေသာ သတၱ၀ါမ်ား)၊ သဗၺာဣတၳိေယာ (အလုံးစုံေသာ မိန္းမမ်ား)၊ သေဗၺပုရိသာ (အလုံးစုံေသာ ေယာက်္ားမ်ား)၊ သေဗၺအရိယာ (အလုံးစုံေသာ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ား)၊ သေဗၺအနရိယာ (အလုံးစုံေသာ ပုထုဇင္မ်ား)၊ သေဗၺေဒ၀ါ (အလုံးစုံေသာ နတ္ေဒ၀ါမ်ား)၊ သေဗၺ မႏုႆာ (အလုံးစုံေသာ လူမ်ား)၊ သေဗၺ၀ိနိပါတိကာ (အလုံးစုံေသာ အပါယ္ငရဲက်ေရာက္ေသာ သူမ်ား) တုိ႔ကုိလည္း တစ္ဦးခ်င္းကုိ အေ၀ရာေဟာႏၲဳစတဲ့ အခ်က္ေလးခ်က္နဲ႔ ပြားမ်ားပါက ပုဂၢိဳလ္ ၁၂ေယာက္ဆုိေတာ့ ေမတၱာ ၄၈ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ အဲဒီ (၁၂)ေယာက္ကုိပဲ အေရွ႕အရပ္၊ အေနာက္အရပ္၊ ေတာင္အရပ္၊ ေျမာက္အရပ္၊ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္အရပ္၊ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္အရပ္၊ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္အရပ္၊ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္အရပ္၊ ေအာက္အရပ္၊ အထက္အရပ္ဆုိတဲ့ အရပ္ဆယ္မ်ားႏွာနဲ႔ တစ္ခုခ်င္း ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္း ေမတၱာတစ္ခ်က္ခ်င္း ထပ္ပြားမ်ားတဲ့အခါ ေမတၱာ ၄၈၀ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ အေရွ႕အရပ္၌ရွိေသာ အလုံးစုံေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ..၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ…၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ…၊ ခ်မ္းသာစြာ မိမိကုိယ္ကုိ ရြတ္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစလုိ႔ ပြားမ်ားေပးရသလုိေပါ့။ ဒီ၄၈၀နဲ႔ ခုနက ပုဂၢိဳလ္သက္သက္ ပြားမ်ားခဲ့တဲ့ ၄၈ခ်က္ျပန္ေပါင္းရင္ ၅၂၈ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ (၁၂ x 4 = ၄၈။ ၄၈ x 10 = ၄၈၀။ ၄၈၀ + ၄၈ = ၅၂၈) ဒီ၅၂၈ေမတၱာကုိပဲ ငါးရာ့ႏွစ္ဆယ္ ရွစ္သြယ္ေမတၱာလုိ႔ ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေမတၱာမွာ ပုိ႔သတုိင္း ပုိ႔သတဲ့ ကုိယ့္အတြက္မပါဘဲ ငါစဲြကင္းကာ သူတစ္ပါးအတြက္သာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တကယ့္ျပဴစင္တဲ့ ၅၂၈ ေမတၱာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ ၅၂၈ ေမတၱာကုိ တစ္လဲြနားလည္ၿပီး အသုံးျပဳေနသူမ်ား သတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

၁၅၀၀ကေတာ့ ေမတၱာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိေလသာပါ။ ကိေလသာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား နားလည္ထားသလုိ သမီးရည္စားအခ်စ္၊ လင္မယားအခ်စ္ေတြသာ ၁၅၀၀ အခ်စ္ဆုိတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ရဟႏၲာ မျဖစ္ေသးသူမွန္သမွ်မွာ ဒီကိေလသာက ရွိေနမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကိေလသာ အက်ဥ္းကေတာ့ ၁၀ပါးပါပဲ။ အဲဒီဆယ္ပါးကုိ တစ္ျခား စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ေျမာက္ပြားလုိက္တဲ့အခါ ၁၅၀၀အထိ ျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၅၀၀ ကိေလသာ ေရတြက္ပုံကုိ အက်ဥ္းသိသာ႐ုံ တင္ျပရရင္… စိတ္၊ ေစတသိက္ ၅၂၊ နိပၹႏၷ႐ုပ္ ၁၈၊ လကၡဏ႐ုပ္ ၄ = ေပါင္း ၇၅။ ယင္းသည္ အတြင္း ၇၅၊ အျပင္ ၇၅ျဖစ္၍ ၁၅၀ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ၁၅၀ ဟာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစၧာ၊ ထိန၊ ဥဒၶစၧ၊ အဟိရိက၊ အေနာတၱပၸ ဆုိတဲ့ ကိေလသာဆယ္ပါးတြင္ တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္းမွာ ပါ၀င္ဆက္စပ္မႈရွိေနတဲ့အတြက္ စုစုေပါင္း ၁၅၀၀ျဖစ္ပါတယ္။ (၇၅ x ၂ = ၁၅၀။ ၁၅၀ x ၁၀ = ၁၅၀၀။) အဲဒါကုိ ၁၅၀၀ ကိေလသာလုိ႔ဆုိတာပါ။ ဒီသေဘာက အဘိဓမၼာ မသင္ဖူးသူေတြအတြက္ နားလည္ဖုိ႔ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ သိသာ႐ုံေလးသာ မိတ္ဆက္ေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ၅၂၈ ေမတၱာနဲ႔ ၁၅၀၀ကိေလသာ မလဲြၾကဖုိ႔ပါ။ ၅၂၈ေမတၱာကုိ လူ႔ေလာကမွာ နားလည္အသုံးျပဳၾကသလုိ အမွတ္မမွားၾကဖုိ႔ပါ။ ငါစဲြရွိေန၊ ငါ့အတြက္ပါေနေသးတဲ့ အခ်စ္ဟာ ျဖဴစင္တဲ့ ၅၂၈ ေမတၱာအစစ္မဟုတ္ဘူး ဆုိတာ သေဘာေပါက္ၾကဖုိ႔ပါ။ ဒီလုိ သေဘာေပါက္ၿပီး အလဲြေတြကုိ ဖယ္ကာ အမွန္ေလးေတြ ျပင္ႏုိင္ၾကဖုိ႔ အခုလုိ လဲြေနတာေလးကုိ တင္ျပလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

Read more »

႐ုပ္ကုိလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္…

ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ရင္းႏွီးမႈရွိေနတဲ့ ဘာသာျခား ဒကာမေလး တစ္ေယာက္က ဘုန္းဘုန္းကုိ ေမးျမန္းတုိင္ပင္ ဖူးပါတယ္။ အဲဒါက ဒီေန႔ေခတ္စားေနတဲ့ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္တာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းပါ။ သူမအေနနဲ႔ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလုိပဲ စိတ္တုိင္းမက်ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚက အရာေလးေတြကုိ အထူးသျဖင့္ ၾကည့္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔မႏွာေခါင္းကုိ ခဲြစိပ္ၿပီး ျပင္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလားတဲ့…။ တုိင္ပင္စရာရွားလုိ႔ ဘုန္းႀကီးကုိမွ လာတုိင္ပင္ရတယ္လုိ႔။ အမွန္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးဆုိ ေဗဒင္တတ္တင္ထင္ၿပီး ေဗဒင္ေမးခ်င္တာလဲ ပါခ်င္ပါမွာပါ။ ခဲြစိပ္လုိက္ရင္ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ ႐ုပ္အဆင္းကုိ ေျပာင္းလဲလုိက္တဲ့အတြက္ လက္ရွိရွိထားတဲ့ ကံၾကမၼာေတြဟာ အဆုိးဘက္ကုိ ေျပာင္းရင္ေျပာင္းသြား တတ္တယ္လုိ႔ သူမအေမက ေျပာတယ္၊ အဲဒါ အေမေျပာတဲ့အတုိင္း ျဖစ္ႏုိင္မျဖစ္ႏုိင္ ေျပာေပးေစခ်င္တယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ခဲြစိပ္ၿပီး ျပဳျပင္သင့္၊ မသင့္၊ ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာလည္း အႀကံျပဳပါတဲ့ေလ…။ ဘုန္းဘုန္းဘာေျပာရမွာလဲ…။ သူ႔႐ုပ္သူျပင္တဲ့ဟာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “႐ုပ္ကုိပဲ ျပင္မေနနဲ႔။ စိတ္ကုိလည္း ျပင္ဦး”လုိ႔...။

ဟုတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ဆုိတာဟာ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးတတ္တဲ့ သေဘာရွိေနတဲ့အတြက္ ေဖာက္ျပန္တုိင္း၊ ပ်က္ဆီးတုိင္း လုိက္ၿပီး ျပဳျပင္ေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဆုံးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ လူ႔စိတ္ကလည္း အလုိျပည့္တယ္ဆုိတာ ရွိတာမွ မဟုတ္တာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိယ္ၾကည့္ၿပီး “အင္း…ငါ့မ်က္ႏွာမွာ ဒါေလးကေတာ့ ဖ်က္ေနတယ္၊ ဒါေလးကုိ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္လုိက္ရင္ အေတာ္ၾကည့္ေကာင္းမွာပဲ”ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ျပဳျပင္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ အဲဒါေလးခဲြစိပ္ျပီး ေနာက္တစ္ခါ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိမွန္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ “အင္း… ဒါေလးပါ ထပ္ၿပီး ခဲြစိပ္လုိက္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာပဲ”လုိ႔ အေတြးထပ္ျဖစ္ ျပန္ပါတယ္။ ထပ္ျဖစ္ေတာ့ ထပ္ျပင္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ခါျပန္ၾကည့္ ထပ္ေတြ႕ျပန္ေရာ၊ ထပ္ေတြ႕ေတာ့ ထပ္ျပင္ခ်င္ျပန္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔၊ ထပ္ၾကည့္၊ ထပ္ျမင္၊ ထပ္ျပင္သံသရာက မၿပီးႏုိင္ေအာင္ကုိ အလုိမက် ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ စကားစပ္လုိ႔ မ်က္ႏွာကုိ ခဲြစိတ္ျပဳျပင္လုိက္တာ အႀကိမ္ေပါင္း ၅၀အထိ ျဖစ္သြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သတိရမိပါေသးတယ္။ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးက “သူမလည္း ခဲြစိပ္ျပဳျပင္ဖုိ႔ စကာစေတာ့ မ်က္ႏွာမွာရွိတဲ့ အဆင္မေျပတာ တစ္ခုေလာက္ကုိ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္ ၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ စခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အလုိမက်မႈေတြ ျဖစ္ျဖစ္လာၿပီး အခုလုိ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔အတူ အႀကိမ္ေပါင္း ၅၀အထိ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ျပဳျပင္ အလုိမက်ျဖစ္ၿပီး ဆုံးႏုိင္မွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း..” စသျဖင့္ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သူမအေတြ႕အႀကဳံကုိ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေျပာျပဖူးပါတယ္။

ဒါအမွန္ပါပဲ။ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ သေဘာရွိတဲ့ ႐ုပ္ကုိပဲ လုိက္ျပင္ေနလုိ႔ကေတာ့ အလုိက်ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အႀကိမ္၅၀လည္း မျပည့္ႏုိင္၊ ၆၀၊ ၇၀ စသျဖင့္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ပဲ ျပင္ျပင္ ၿပီးမွာမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အၿမဲေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ ႐ုပ္ကုိျပင္ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီတစ္ခုျပင္ၿပီးလည္း ေနာက္တစ္ခုျပင္စရာက ထပ္ေပၚလာ၊ ထပ္ျဖစ္လာေနမွာပဲ ျဖစ္လုိ႔ပါ။ အရင္းစစ္ေတာ့ အမွန္ကုိ မျမင္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ျပင္ၿပီးရင္းျပင္ရင္း ျဖစ္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပင္ရမွာက ႐ုပ္မဟုတ္ဘူး၊ စိတ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ကုိျပင္တာထက္ စိတ္ကုိျပင္ၾကလုိ႔ တုိက္တြန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ ပုထုဇင္ေတြျဖစ္လုိ႔ ႐ုပ္ကလည္း ျပင္ေနရေသးတယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ကုိလည္းျပင္၊ စိတ္လည္းျပင္ၾကေပါ့လုိ႔ ဆုံးမျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ အပုတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီ႐ုပ္ဟာ ေန႔စဥ္ျပင္ေနရပါတယ္။ ေန႔စဥ္သန္႔ရွင္းေအာင္ လုပ္ေနရပါတယ္။ တစ္ေန႔မျပင္ရင္ တစ္ေန႔အနံ႔ထြက္ေနတာ ဆုိေတာ့ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း မ႐ုိးႏုိင္ေအာင္ကုိ ျပင္ေနရပါတယ္။ မျပင္ဘဲ ထားမယ္ဆုိရင္လည္း ခႏၶာကုိယ္မွာ ရွိတဲ့ အေပါက္ေတြက ထြက္လာသမွ် အရာဟာ ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းတာမရွိေတာ့ ရြံရွာဖြယ္ပဲ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါကလည္း ဒီ႐ုပ္တရားဟာ အေကာင္ပုတ္ဆုိတာ သိႏုိင္တဲ့ အသိဉာဏ္ရွိမွ ျဖစ္မွာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ မသိၾကေတာ့ ဒီအပုတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေကာင္ကုိပဲ အဟုတ္ထင္ကာ မာနေတြ ၀င္ေနၾကပါတယ္။ အေပၚယံအေရျပားကုိ ေရႊအလား ထင္မွတ္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ခ်ယ္သေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပင္မဆုံးျဖစ္ေနတဲ့ ဒီ႐ုပ္ဟာ ေသရင္ထားခဲ့ရမယ့္ အေကာင္ပုတ္ဆုိတဲ့ အမည္ပညတ္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကုိ မသိေတာ့ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ားနဲ႔အတူ အခိုက္အတန္႔သာျဖစ္တဲ့ ျပင္ထားတဲ့႐ုပ္အေပၚ အစဲြတရားေတြနဲ႔ အလဲြအမွား စိတ္ထားေတြအထိ ျဖစ္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ကုိအမွီျပဳၿပီး စိတ္ပါဒုကၡ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ႐ုပ္ကုိ သန္႔ရွင္းေအာင္ လုပ္ေနေပမယ့္ စိတ္ကုိ မသန္႔ရွင္းမိၾကေတာ့ အကုသုိလ္ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ ေလာဘမ်က္ႏွာ၊ ေဒါသမ်က္ႏွာ၊ ေမာဟမ်က္ႏွာ၊ မာနမ်က္ႏွာ၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယ မ်က္ႏွာေတြအျဖစ္ ေျပာင္းေျပာင္းေနကုန္ ပါေတာ့တယ္။ လွခ်င္လုိ႔ မ်က္ႏွာကုိ ခဲြစိပ္ျပဳျပင္ အလွဆင္ေပမယ့္ ပုိပုိလွမလာဘဲ ကိေလသာလႊမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ အုိအုိလုိ႔သာ ပုိျပလာပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွခ်င္လုိ႔ ျပင္ၾကရင္လည္း ႐ုပ္ကုိလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္ၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္မလွေပမယ့္ စိတ္လွေနရင္ လူလည္းလွလုိ႔ အခုဘ၀မွာေရာ သံသရာမွာပါ အလွတရားေတြ ပုိင္ဆုိင္ေနရမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶကေတာ့ စိတ္ကုိ အထူးသတိျပဳဖုိ႔ အၿမဲမိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ စိတ္ကုိျပင္ဖုိ႔ အျမဲတုိက္တြန္းေတာ္ မူပါတယ္။ ႐ုပ္ကုိ သန္႔ရွင္းေအာင္ ျပဳျပင္ၾကသလုိ စိတ္ကုိလည္း သန္႔ရွင္းေအာင္ ျပဳျပင္ၾကဖုိ႔ အထူးေဟာ ေတာ္မူပါတယ္။ ႐ုပ္မွာ အညစ္အေၾကးေတြ စြန္းထင္လာတဲ့အခါ သန္႔ရွင္းေအာင္ ေဆးေၾကာေပးရသလုိ စိတ္မွာ အညစ္အေၾကးေတြ ျဖစ္ရင္လည္း သန္႔ရွင္းေအာင္ ေဆးေၾကာေပးၾကဖုိ႔ ညြန္ျပေတာ္မူပါတယ္။ “ေရေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ရႊံ႕ေပရင္ ေရနဲ႔ေဆးမွပဲ သန္႔ရွင္းသြားတတ္သလုိ၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အညစ္အေၾကးဟာလည္း စိတ္နဲ႔ေဆးမွပဲ သန္႔ရွင္းႏုိင္ေၾကာင္း..” ဆုံးမေတာ္မူပါတယ္။ အရင္းစစ္ေတာ့ စိတ္မညစ္ေစဖုိ႔ပါပဲ။ စိတ္မွာ အညစ္အေၾကးေတြ မျဖစ္ဖုိ႔ပါပဲ။ အကယ္၍ စိတ္မွာသာ အညစ္အေၾကးျဖစ္ၿပီး စိတ္ညစ္ႏြမ္းၿပီဆုိပါက ႐ုပ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွေအာင္ျပင္ေနပါေစ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးပဲ ျဖစ္ေနတတ္ေၾကာင္း သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပ တစ္ေနရာမွာ ျမတ္ဗုဒၶက “ခုိးသူတစ္ေယာက္သည္၊ ခုိးသူတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ေသာ္ ပ်က္ဆီးေအာင္ျပဳရာ၏၊ ရန္သူတစ္ေယာက္သည္ ရန္သူတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ေသာ္ ပ်က္ဆီးေအာင္ ျပဳရာ၏၊ မေကာင္းသျဖင့္ ထားအပ္ေသာ စိတ္သည္ကား ထုိစိတ္ရွိသူကုိ ထုိ႔ထက္ပင္ ယုတ္ည့ံေအာင္ ျပဳႏုိင္၏။” (နႏၵေဂါပါလက၀တၳဳ)ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဆုိလုိတာက မေကာင္းတဲ့၊ ညစ္ႏြမ္းတဲ့ စိတ္ဟာ အဲဒီစိတ္ရွိေနတဲ့သူကုိ အဆုိးဆုံးအထိ ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္စီးတတ္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ကုိ ညစ္ႏြမ္းေစတဲ့ အရာမ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနေပမယ့္ နီ၀ရဏတရား ငါးပါးကေတာ့ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိ ဟန႔္တားႏုိင္တဲ့အထိ ညစ္ႏြမ္းေစ၊ တားျမစ္ပိတ္ပင္ေစပါတယ္။ ကာမစၧႏၵဆုိတဲ့ ကာမဂုဏ္အလုိဆႏၵ၊ ဗ်ာပါဒလုိ႔ေခၚတဲ့ သူတစ္ပါးကုိ ပ်က္စီးေစလုိမႈ၊ ထိနမိဒၶလုိ႔ေခၚတဲ့ ေလးလံပ်င္းရိထုိင္းမႈိင္းမႈ၊ ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥလုိေခၚတဲ့ ျပန္႔လြင့္မႈ ႏွလုံးမသာယာမႈ၊ ၀ိစိကစၧာလုိ႔ေခၚတဲ့ သုိ႔ေလာသုိ႔ေလာ သံသယျဖစ္ကာ မေ၀ခဲြႏုိင္မႈမ်ားဟာ နီ၀ရဏတရားမ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီတရားမ်ားနဲ႔ စိတ္ကုိ မညစ္ႏြမ္းရေအာင္ သတိတရားနဲ႔ ျပဳျပင္ေပးၾကဖုိ႔၊ အကုသုိလ္ျဖစ္စရာ အာ႐ုံမ်ား၊ ကိေလသာျဖစ္စရာ အရာမ်ားနဲ႔ စိတ္ကုိ မညစ္ႏြမ္းရေအာင္ မေမ့မေလ်ာ့တဲ့ သတိတရားနဲ႔ ျပဳျပင္ေပးၾကဖုိ႔ ဆုံးမေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

႐ုပ္ကုိျပဳျပင္တဲ့အခါ ေရခ်ိဳးျခင္း၊ ဆပ္ျပာတုိက္ျခင္း၊ အေမြးနံ႔သာမ်ား အသုံးျပဳျခင္းစတာေတြနဲ႔ ျပဳျပင္ေပးၾကသလုိ စိတ္ကုိလည္း သီလေဆာက္တည္ျခင္း၊ ဒါနျပဳေပးျခင္း၊ ကမၼ႒ာန္းပြားမ်ားေပးျခင္း၊ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားထုတ္ျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပဳျပင္ေပးဖုိ႔လုိေၾကာင္း တုိက္တြန္းၾကပါတယ္။ ဒီလုိ ျပဳျပင္ေပးတဲ့အခါ သီလတရားကုိ ခံတပ္ထားၿပီး၊ ဒါနရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈနဲ႔အတူ ပစၥဳပၸန္ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ သမထကုိ အသုံးျပဳကာ သံသရာမွသည္ နိဗၺာန္အထိ ေရာက္ေစဖုိ႔အတြက္ ၀ိပႆနာနည္းနဲ႔ ျပဳျပင္ၾကဖုိ႔ ညြန္ျပေတာ္မူပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔ ကုိယ္သႏၲာန္မွာ အၿမဲကိေလသာ ကာမဂုဏ္အားႀကီးတဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေန၊ ဘာေလးပဲျမင္ျမင္၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ျမင္ျမင္ ကာမရာဂစိတ္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ အပုတ္ေကာင္ကုိ ႏွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ရတဲ့ အသုဘကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားတာတုိ႔၊ ထစ္ခနဲဆုိ စိတ္တုိတတ္၊ စိတ္ဆုိးတတ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ၾကည့္ၾကည့္ အလုိမက်ဘဲ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားေပးတာတုိ႔ စသျဖင့္ ကမၼ႒ာန္းေလးေတြနဲ႔ စိတ္ကုိ ျပဳျပင္ၾကည့္ရပါမယ္။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ စိတ္မွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္သမွ်ေပၚသမွ်ကုိ သတိတရားနဲ႔ သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး အဲဒီျဖစ္သမွ် ေပၚသမွ် အရာေတြကုိ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္၊ ေပၚစဲေပၚခုိက္မွာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ရဲ႕ စဲြေဆာင္မႈေနာက္ကုိ မလုိက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၾကည့္ရပါမယ္။ ဒါကေတာ့ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္မႈနဲ႔ပဲ ျပဳျပင္ေပးလုိ႔ ရပါမယ္။ ၀ိပႆနာနည္းဟာ ေပၚရာေပၚရာေတြကုိ လုိက္လုိက္ၿပီး သိမွတ္ေပးရတဲ့ နည္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီနည္းကုိ အသုံးျပဳၿပီး စိတ္ကုိျပဳျပင္ေပးၾကည့္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စိတ္ကုိ ျပဳျပင္မႈ အားေကာင္းလာ၊ သတိတရားနဲ႔ ျဖစ္သမွ်စိတ္ကုိ သိလာႏုိင္၊ စိတ္ရဲ႕ ျဖစ္ခုိက္ေပၚခုိက္ကုိ သိၿပီး စိတ္ေခၚရာေနာက္ကုိ မလုိက္ႏုိင္ေအာင္ ျပဳျပင္လာႏုိင္ၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ႐ုပ္ကုိလည္း ျပဳျပင္ၿပီး ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ႐ုပ္ကုိအစဲြျပဳၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ ျပဳျပင္စရာေတြကုိလည္း ျပဳျပင္ၿပီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ႐ုပ္ကုိျပင္ေနၾကသလုိ စိတ္ကုိလည္း တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ေကာင္းတဲ့စိတ္၊ ကိေလသာနည္းတဲ့စိတ္၊ ေဒါသနည္းတဲ့စိတ္၊ မာနနည္းတဲ့စိတ္၊ မနာလုိမႈ၊ ၀န္တုိမႈ နည္းတဲ့စိတ္ေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆတဲ့ သတိတရားနဲ႔ ျပဳျပင္ေပးၾကည့္ၾကဖုိ႔၊ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ အညစ္အေၾကးမ်ားကုိ စိတ္နဲ႔ပဲ သန္႔ရွင္းေအာင္ ေဆးေၾကာျပဳျပင္ေပးၾကဖုိ႔၊ ႐ုပ္ကုိျပင္ဖုိ႔ အခ်ိန္၊ လူ၊ ေငြ၊ ပစၥည္းစတာေတြနဲ႔ အားစုိက္ႀကိဳးစား ျပဳျပင္ၾကသလုိ စိတ္ကုိလည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာသတိတရားမ်ားနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ကာ ျပဳျပင္ေပးၾကဖုိ႔ ဆုံးမေဟာၾကား ေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာကေတာ့ ႐ုပ္ကုိလည္းျပင္ စိတ္လည္းျပင္တတ္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အားလုံး နာမ္႐ုပ္ႏွစ္သင္း အျမင္ရွင္းေအာင္ ျပင္ႏုိင္ၾကပါေစ…

Read more »

ဆူလာျပန္ၿပီ ဆူနာမီ…

စိတ္ပင္ပန္းလုိ႔ စိတ္ႏြမ္းေျပေအာင္ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ စိတ္ပန္းေျဖခ်င္တယ္ဆုိမွ ဆူနာမီတရားနာမိလုိ႔ အပန္းမေျပတဲ့အျပင္ ပိုလုိ႔ေတာင္ ႏြမ္းေနပါေတာ့တယ္ဆုိတဲ့ ဒကာေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံက နားထဲေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ဓမၼအႏွစ္သာရ သက္သက္ေတြကုိပဲေရးၿပီး တတ္ႏုိင္သမွ် ႏွစ္သက္မႈေတြကုိ မွ်ေ၀ေပးမယ္ဆုိတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ သူတစ္ပါးကုိ ေ၀ဖန္တာ၊ တုိက္ခုိက္တာ၊ ဟုိလူ႔အေၾကာင္းေျပာတာ၊ ဒီလူ႔အေၾကာင္း ေျပာတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္၊ စာဖတ္သူမ်ားကုိ ေလာကီေလာကုတၱရာ အႏွစ္တစ္ခုခုပဲ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနေပမယ့္ ခုတေလာ ဓမၼစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဆူနာမီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပဲြက နဲနဲဆူလာျပန္ေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ အမွန္သစၥာဘက္က ပူလာရျပန္ပါတယ္။

မၾကာေသးခင္က အင္တာနက္ဓမၼ စာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႕မွာ ဆူနာမီဆရာေတာ္နဲ႔ ဒကာေလးအခ်ိဳ႕တုိ႔ အြန္လုိင္းမွာ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားကုိ တင္ထားတာေတြ႔ၿပီး ေသခ်ာအခ်ိန္ေပး နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ အေမးႏြားေက်ာင္းသား အေျဖဘုရားေလာင္းလုိ႔ ဆုိတဲ့စကားကုိ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ ေျဖတဲ့ဘက္က ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ လုပ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က တိတၱိဆရာအခ်ိဳ႕ရဲ႕ အေျဖလုိ “ဟုတ္သလားဆုိ…မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူးလားဆုိေတာ့ ဟုတ္တယ္…”ဆုိတဲ့ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ အေျဖေတြပဲ နားေထာင္လုိက္ရပါတယ္။ တိက်တဲ့ အေျဖမရခဲ့ပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘုရားေဟာ စာေပေတြဟာ ဆူနာမီအတြက္ ဆူနာမီမုန္တုိင္းနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ပါသြားေနၿပီဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သာသနာေတာ္ရဲ႕ အသက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းေတာ္ကုိ ထည့္မတြက္ဘဲ ဒါေတြက ပညတ္ေတြပါဆုိၿပီး အရာရာ ပညတ္နဲ႔ပဲ ကုိင္ေပါက္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၀ိနည္းဆုိတာ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အာဏာေဒသနာဆုိတာကုိ ေမ့ထားၿပီး အာဏာကုိ ေတာ္လွန္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သာမန္ပုထုဇင္မ်ားမေျပာနဲ႔ ရဟႏၲာမေထရ္မ်ားေတာင္ ၀ိနည္းေတာ္အတုိင္းမညီရင္ အာပတ္သင့္ေစလုိ႔ ပညတ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဘုရားအမိန္႔ေတာ္ကုိ ပရမတ္တစ္ခုတည္းကုိင္ၿပီး အပုိင္ဆန္႔က်င္ေနတာဟာ မုန္တုိင္းထက္ ေၾကာက္စရာ ပုိေကာင္းေနပါတယ္။ ငါ့ေတြ႕ငါေတြ႕ဆုိၿပီး ငါ့နည္းအတုိင္း ငါေဟာတာဆုိေပမယ့္ ဘုရားသားေတာ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဘုရားမ်က္ႏွာကုိေတာ့ ၾကည့္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဘုရားက မလုပ္နဲ႔ဆုိတာကုိေတာ့ မလုပ္ဘဲ လုိက္နာဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ခုေတာ့ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ဘုရားမလုပ္နဲ႔ဆုိတာကုိ မလုိက္နာ႐ုံတင္မကဘူး ဘုရားမလုပ္တဲ့အရာေတြကုိပါ လုပ္ေနတာကုိ သူ႔အေျပာနဲ႔ သူ႔အေဟာ၊ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြက တုိက္႐ုိက္ျပေနတာကုိ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ ဘုရားက လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ နည္းေပးလမ္းျပမႈေလာက္ပဲ ျပဳၿပီး လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမႈ အပုိင္းက ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္ရမယ္လုိ႔ ေဟာထားတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး ဆူနာမီက တရားအလုပ္ကုိ ကူလုပ္ေပးေနပါတယ္တဲ့။ ေဘးကေန သတိေပးတဲ့အေနနဲ႔ လမ္းညႊန္ေပးတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရားအားထုတ္သူေတြကုိ သူ႔အစြမ္းေတြထည့္ေပးၿပီး သူရထားတာေတြကုိ မွ်ၿပီးေပးေနသလုိ လုပ္ေနပါတယ္တဲ့။ သူ႔ရဲ႕နည္းေတြဟာ ေယာဂီမ်ားအတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ က်င့္ယူရမယ့္ အရာကုိ သူ႔အားနဲ႔ အေခ်ာင္ယူႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးေနသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕နည္းေတြဟာ အားလုံးပညတ္ေတြပဲ၊ အရာရာ ဘာမွမရွိဘူးဆုိၿပီး ေဟာေျပာေနတာ ေတြေၾကာင့္ အယူလဲြေနတဲ့ နတၳိက၀ါဒ ဆန္ဆန္ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သမုတိသစၥာနဲ႔ ပရမတၱသစၥာႏွစ္မ်ိဳးမွာ ပရမတၳသစၥာက အဓိကက်ေပမယ့္ ဆူနာမီကေတာ့ အစြန္းေရာက္ေစတဲ့အထိ ပရမတ္ကုိ ေဟာေျပာေနတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အနတၱ အနတၱဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ တြင္တြင္သုံးၿပီး ဘုရားေဟာတဲ့ အနတၱနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး သူတီထြင္ထားတဲ့ အနတၱေတြနဲ႔ သဒၶါလြန္ကဲၿပီး ပညာနည္းေနသူမ်ားကုိ ႐ုိက္သြင္းေနသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဆုိးဆုံးက သူေဟာေျပာတာေတြကုိ ဗုဒၶစာေပေတြနဲ႔ မညွိတာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါေတြ႕က အေရးႀကီးေပမယ့္ သဒၶါပညာ၀ီရိယ အားေတြ ယုတ္ေလ်ာ့လာေနတဲ့ ယေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ ဗုဒၶစာေပေတြကပဲ စံတစ္ခုအျဖစ္ မွန္မမွန္ကုိ စိစစ္ေပးႏုိင္တာကုိ သူက စာပစ္ၿပီး ငါဟစ္ေနေလေတာ့ သူ႔ရဲ႕ငါေတြ႕ဟာ အလဲြလမ္းအတြက္ အားကုိးတစ္ခု ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး၊ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၊ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီး၊ ဖားေအာက္ေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီး စတဲ့ သီလသမာဓိပညာ အားေကာင္းလွတဲ့ ဆရာမေထရ္ႀကီးမ်ားပင္ စာေပအတုိင္း၊ စာေပနဲ႔ညွိၿပီး စာေပကုိ မလြန္ေစဘဲ ေဟာေျပာေပးခဲ့တာ၊ ေဟာေျပာေပးေနတာေတြကုိ ဆန္႔က်င္ၿပီး ဆူနာမီက ငါေတြ႕ေတြနဲ႔ စာကုိေမ့ေနတာေတာ့ လုိက္နာက်င့္ႀကံသူေတြအတြက္ ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလုိသာ ဆက္ၿပီး စာေပကုိ ပစ္ေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သူတီထြင္ထားတဲ့ အယူ၀ါဒတစ္ခု တည္ေထာင္ေနသလုိ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ ၀ါဒတစ္ခု တည္ေထာင္တာက အေရးမႀကီးပါဘူး။ အယူ၀ါဒမႈိင္းမိလုိ႔ သူ႔ေနာက္ကုိ လုိက္မိတဲ့ က်င့္ႀကံသူေတြပါ အလဲြလမ္းကုိ လုိက္မိေနၿပီး ဆုိးက်ိဳးေတြ ႀကဳံလာတဲ့အခါမွ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကုိ ကုိးကြယ္မိလုိ႔ ဒီလုိျဖစ္တာပါလုိ႔ ဆုိလာခဲ့ရင္ ဘာသာသာသနာနဲ႔ သံဃာ့ဥေသွ်ာင္ မေထရ္ႀကီးမ်ားအထိ ေျပာစရာျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက၀ါဒတစ္ခု တည္ေထာင္ေပမယ့္ သူ႔၀ါဒကုိ လုိက္နာသူမ်ားအေနနဲ႔ ယုံၾကည္မႈကုိ ပညာႏွင့္ဆင္ျခင္ႏုိင္ေအာင္ သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွပါတယ္။ “ဆရာတစ္ပါး လဲြေခ်ာ္သြားက တပည့္အမ်ား အပါယ္လား၏..”လုိ႔ ဆုိသလုိ မျဖစ္ရေအာင္ ဆရာအေနနဲ႔ အလဲြမရွိေစဖုိ႔နဲ႔ တပည့္ေတြအေနနဲ႔လည္း အလဲြမမိဖုိ႔ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ ဒီေနရာမွာ သိေစလုိတာက ေဟာတာေျပာတာ ျဖန္႔ေ၀တာမ်ားဟာ ငါေတြ႕ငါေတြ႕ ဆုိၿပီး ဗုဒၶစာေပေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မျဖစ္ေစဖုိ႔ အဓိကေျပာလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္လုိက္နာက်င့္သုံးမႈဟာ အဓိကက်ေပမယ့္ သူတစ္ပါးကုိ ေဟာၾကားတဲ့အခါမွာေတာ့ ဗုဒၶစာေပနဲ႔ ညွိၿပီး ေဟာေျပာေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ဘုရားသခင္ဆုိရင္ေတာ့ မဆုိလုိဘူးေပါ့။ အဲလုိမွမဟုတ္ေသးရင္ အမွားေတြ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ့အတြက္ ကုိယ့္၀ါဒကုိ သူမ်ားေတြကုိ ေဟာၾကားတဲ့အခါ အစြန္းမလြတ္ေအာင္ စာေပနဲ႔တုိက္ၿပီး ေဟာၾကားေစခ်င္တာပါ။ အမွန္ေတာ့ ဗုဒၶစာေပမွာလာတဲ့အတုိင္း သြားတာက အမွားကင္းၿပီး အေကာင္းဆုံး လမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကတည္းက ဘုရားစာေပအတုိင္း ေဟာေျပာပုိ႔ခ်လာခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားဆုိရင္ ဘယ္သူမွ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပစရာမရွိဘဲ အခုခ်ိန္အထိ စင္ေပၚမွာ ရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ ကုိယ္ပုိင္၀ါဒေတြနဲ႔ ေပၚျပဴလာျဖစ္ေအာင္ ေဖာက္ထြက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကသူမ်ား အေနနဲ႔ အထူးသတိျပဳ သင့္လွပါတယ္။ လုိက္နာက်င့္သုံးသူမ်ား အေနနဲ႔လည္း ကုိယ္နဲ႔အဆင္ေျပတယ္၊ အခုိက္အတန္႔ သမာဓိနိမိတ္ေလးရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆုိ႐ုံနဲ႔ တရားေတြ႕ၿပီလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသတ္မွတ္ကာ ဒီဆရာေတာ္ရဲ႕ အယူ၀ါဒသာ အမွန္ဆုိၿပီး ၀ါဒမႈိင္းမမိဘဲ သဒၶါပညာ ညီမွ်စြာ လုိက္နာက်င့္သုံးၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဆူနာမီကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆူလာတာေတြကုိ ဓမၼအႏွစ္သာရမ်ားနဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ၿငိမ္းေအးေစဖုိ႔၊ အမွားနည္းၿပီး အမွန္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ႏုိင္ေစဖုိ႔ ေဟာေျပာသူမ်ားနဲ႔ လုိက္နာသူမ်ား အေနျဖင့္ ဘုရားမ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘုရားေဟာတဲ့ အရာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မေဟာေျပာ မပုိ႔ခ်၊ မလုိက္နာ မက်င့္သုံးၾကဘဲ ငါအသိကုိ စာေပနဲ႔ညွိကာ ေဟာေျပာပုိ႔ခ်၊ လုိက္နာက်င့္သုံးၾကပါဟု ေစတနာစကားျဖင့္ အသိတရား ပါးလုိက္ရပါေၾကာင္း…

Read more »

အေျခခံ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္း (ေနာက္ဆက္တဲြ - ၂)…

အေျခခံ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကုိ အားထုတ္လုိ သူမ်ားအတြက္ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားေနရင္း လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွ တရားရေအာင္ အားထုတ္နည္းေလးကုိ တင္ျပေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အခ်ိန္ယူၿပီး တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ေနရာေလးမွာကုိယ္ ထုိင္ၿပီး တရားအားထုတ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ အဲလုိ ထုိင္ၿပီး အားထုတ္တာကုိပဲ ပုိၿပီးအားရသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ နာရီ၀က္ တစ္နာရီစသျဖင့္ အခ်ိန္ယူကာ ႀကိဳးစားမွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ သမာဓိကုိ တစ္ဆက္တည္းက်ေအာင္ အားထုတ္ႏုိင္မွ ေကာင္းေပမယ့္ အခ်ိန္မရတဲ့အတြက္ ရတဲ့အခ်ိန္ကုိယူၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္တဲ့ အေပၚ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီလုိသူေတြအတြက္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ျဖစ္ေစဖုိ႔၊ အားထုတ္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္တတ္တာေလးေတြကုိ သိထားဖုိ႔ ေနာက္ဆက္တဲြ အေနနဲ႔ ထပ္ၿပီး တင္ျပေပးျဖစ္ပါတယ္။

ထုိင္ၿပီး တရားမွတ္တဲ့ ေယာဂီမ်ားအတြက္ အျဖစ္မ်ားတာေတြက စိတ္မတည္ၿငိမ္ဘဲ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္တာ၊ အေတြးေပါင္းစုံ၊ စိတ္ကူးေပါင္းစုံျဖစ္တာ၊ အိပ္ငုိက္တတ္တာ၊ ဟုိနာဒီနာ ဟုိယားဒီယားျဖစ္တာ စတာေတြပါ။ အာနာပါနကုိ အေျခခံၿပီး စမွတ္ေပမယ့္ သမာဓိ မရွိဘဲျဖစ္ေနေတာ့ စမွတ္ကာစမွာပဲ စိတ္က လြတ္လြတ္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ထြက္ေလ၀င္ေလေလးကုိ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ပဲ မွတ္ရေသးတယ္ စိတ္ကအျပင္ေရာက္ေနပါတယ္။ အျပင္အေတြးေတြ၊ စိတ္ကူးေတြေနာက္ကုိ ပါပါသြားတတ္ပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက ေရွ႕မွာလုပ္ရမယ့္၊ လုပ္ဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ အစီအစဥ္ေတြရွိေနရင္ တရားထုိင္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အဲဒါေတြက အရင္ေပၚလာေတာ့တာပါ။ တရားထုိင္ရင္း အဲဒီအစီအစဥ္ေတြ၊ အလုပ္ေတြကုိ စိတ္ကူးၿပီး လုိက္လုပ္ေနျဖစ္တာပါ။ ဒါဟာ တရားထုိင္တဲ့အထိ ဒီလုပ္စရာေတြ၊ အစီအစဥ္ေတြကုိ ယူလာလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားစထုိင္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ မထုိင္ခင္ အတိတ္ကဟာေတြေရာ ေနာင္လာမယ့္ အစီအစဥ္ေတြပါ အားလုံးကုိ တရားထုိင္တဲ့အခုိက္မွာ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခုိင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရိပ္သာႀကီးေတြမွာဆုိ တရားစခန္း၀င္ေနတဲ့ ေယာဂီေတြကုိ အဲဒီကာလမွာ စာအုပ္ေတာင္ ဖတ္မခုိင္းပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိရင္ စာအုပ္ဖတ္ထားတဲ့အခါ တရားထုိင္ၿပီဆုိ အဲဒီ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ေခါင္းထဲမွာေရာက္လာၿပီး စိတ္ကူးေတြ၊ အေတြးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္လုိ႔ပါ။ အေကာင္းဆုံးက တရားစထုိင္ၿပီဆုိကတည္းက ကုိယ့္စိတ္ကုိ အဓိ႒ာန္ေလးနဲ႔ ဒီထုိင္တဲ့ အခုိက္ေလးမွာေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆုံး မလြတ္ေအာင္မွတ္မယ္ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔ ၿပီးခဲ့တာေတြနဲ႔ မေရာက္လာေသးတာေတြကုိ အားလုံးလစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး လက္ရွိအခုိက္အတန္႔ကုိပဲ သတိကပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။

၀ိပႆနာဆုိတာ ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္ၿပီး ႐ႈမွတ္တာလုိ႔ ဆုိေပမယ့္ စၿပီးတရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီမ်ားအတြက္ေတာ့ ေပၚတုိင္းေပၚတုိင္း လုိက္ၿပီး ႐ႈမွတ္ႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ သတိမႏုိင္ေသးလုိ႔ သမာဓိ မခုိင္ေသးတဲ့အခါ ေပၚသမွ်၊ ျဖစ္သမွ် အာ႐ုံေတြကုိ တုိက္႐ုိက္လုိက္ၿပီး သိႏုိင္မွတ္ႏုိင္ဖုိ႔ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ဒီလုိ အခ်ိန္မွာ ေယာဂီမ်ားအေနနဲ႔ သမာဓိနဲ႔ ၀ီရိယကုိ ညီမွ်ေအာင္ သတိနဲ႔ ႀကိဳးစားထိန္းေပးရပါတယ္။ သမာဓိ အားနည္းလုိ႔ စိတ္မတည္ၿငိမ္ေသးရင္ ၀ီရိယကုိ အားစုိက္ေပးရပါတယ္။ စိတ္လြတ္တာနဲ႔ ျပန္ဖမ္းျပန္မွတ္၊ အေတြးေတြ၊ စိတ္ကူးေတြ ၀င္ေနတယ္ဆုိတာကုိ သိတာနဲ႔ အမွတ္အာ႐ုံကုိ ျပန္ယူျပန္မွတ္တဲ့ လုံ႔လျပဳမႈ အက်င့္ကုိ ထပ္ခါထပ္ခါ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္ေပးရပါတယ္။ သမာဓိအားနည္းခ်ိန္မွာ ၀ီရိယ အားေကာင္းေနဖုိ႔ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ တရားရလုိတဲ့ စိတ္ကအားႀကီးၿပီး မရရေအာင္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အခ်ိန္ျပည့္ လုံ႔လျပဳေပမယ့္ တည္ၿငိမ္မႈ မရွိတဲ့အတြက္ တရားမွတ္ဖုိ႔ ခက္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ သမာဓိမရွိဘဲ ၀ိရိယ အားေကာင္းေနျပန္ရင္လည္း စိတ္အစဥ္ဟာ ျပန္႔က်ဲေနတတ္ပါတယ္။ တည္ၿငိမ္မႈ မရွိတဲ့ ၀ီရိယဟာ စိတ္အစဥ္ကုိ ကစဥ္ကလ်ား၊ ေယာက္ယက္ခပ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ သမာဓိမရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ ၀ီရိယကုိအားျပဳကာ သမာဓိရဖုိ႔္ ႀကိဳးစားရင္း သမာဓိနဲ႔၀ီရိယကုိ ညီမွ်ေအာင္ သတိနဲ႔ထိန္းၿပီး အားထုတ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွာ သတိပ႒ာန္ အားထုတ္နည္းေလးမ်ိဳး ျပထားေပမယ့္ စိတ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚသမွ်အရာေတြကုိသာ သတိနဲ႔ကပ္ၿပီး လုိက္သိလုိက္မွတ္ေပးႏုိင္ရင္ ဒီနည္းေတြနဲ႔ အမည္တပ္စရာေတာင္ လုိမယ္မထင္ပါဘူး။ စိတ္အစဥ္မွာ သတိကပ္ၿပီး ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ ပင္တုိင္ထားလုိ႔ ထင္ရွားရာကုိ ေျပာင္းမွတ္ေပးေန႐ုံပါပဲ။ စာေပအတုိင္း အမည္ေတြ လုိက္တပ္ေနစရာ မလုိပါဘူး။ နည္းမွန္လမ္းမွန္သာ မွတ္ေနမယ္ဆုိရင္ မွတ္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔အလုိလုိ သတိပ႒ာန္ က်င့္စဥ္ေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက မွတ္ေနဖုိ႔ပါပဲ။ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီေတြမွာ ထြက္သက္၀င္သက္လုိ႔ေခၚတဲ့ အာနာပါနကုိ အေျခခံထား မွတ္ေနတဲ့အခါ ကာယာႏုပႆနာ၊ ေနာက္ေပၚရာေပၚရာကုိ ေျပာင္းေျပာင္းမွတ္တဲ့အခါ ေ၀ဒနာေပၚလုိ႔ ခံစားမႈကုိမွတ္ရင္ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ၊ စိတ္ကူးအႀကံအစီ စတာေတြကုိ လုိက္မွတ္ရင္ စိတၱာႏုပႆနာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း သမာဓိအားေကာင္းလာခ်ိန္၊ ဉာဏ္အစဥ္ ျမင့္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သေဘာတရားကုိမွတ္တဲ့ ဓမၼာႏုပႆနာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သတိတရား လက္ကုိင္ထားၿပီး ေပၚသမွ်ကုိသာ မလြတ္ေအာင္ လုိက္သိလုိက္မွတ္ေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ အဓိကပင္တုိင္ထား မွတ္ေပးရမွာကေတာ့ အာနာပါနပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္နဲ႔ ခႏၶာကုိယ္မွာ တစ္ျခားအာ႐ုံေတြ မေပၚေသးရင္ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိပဲ အေလးထား မွတ္ေန႐ုံပါပဲ။ ဒီလုိမွတ္ေနရင္း ခႏၶာကုိယ္ တစ္ေနရာရာမွာ ယားယံတာ၊ ပူတာေအးတာ၊ နာတာက်င္တာ၊ ကုိက္တာခဲတာ စတာေတြ ေပၚလာရင္ အာနပါန မွတ္ေနတဲ့ အမွတ္အာ႐ုံကုိ အဲဒီေ၀ဒနာမွာ ေျပာင္းျပီး မွတ္ေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေ၀ဒနာလုိ႔ ဆုိတဲ့အတြက္ ခံစားမႈမွန္သမွ်ကုိ လုိက္ၿပီး မွတ္ရပါမယ္။ တရားမွတ္ေနတုန္း ေကာင္းတဲ့ခံစားမႈ ေ၀ဒနာေပၚရင္လည္း အဲဒီေ၀ဒနာကုိ မွတ္ေပးသိေပးေနရမွာ ျဖစ္သလုိ မေကာင္းတဲ့ခံစားမႈ ေ၀ဒနာေပၚရင္လည္း အလုိက္သင့္ လုိက္သိလုိက္မွတ္ေပးေနရပါတယ္။ ဒါကုိ မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက “ရဟန္းတုိ႔… ရဟန္း(ေယာဂီ)သည္ သုခေ၀ဒနာ (ခ်မ္းသာေသာခံစားမႈ)ကုိ ခံစားလ်င္လည္း သုခေ၀ဒနာကုိ ခံစားသည္ဟု သိ၏။ ဒုကၡေ၀ဒနာ (ဆင္းရဲေသာ ခံစားမႈ)ကုိ ခံစားလ်င္လည္း ဒုကၡေ၀ဒနာကုိ ခံစားသည္ဟု သိ၏။ အဒုကၡမသုခေ၀ဒနာ (ခ်မ္းသာမဟုတ္ ဆင္းရဲမဟုတ္ေသာ ခံစားမႈ)ကုိ ခံစားလ်င္လည္း အဒုကၡမသုခ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားသည္ဟု သိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ ခ်မ္းသာေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း ကာမဂုဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ ခ်မ္းသာေသာ ေ၀ဒနာကုိိ ခံစားသည္ဟုသိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ ဆင္းရဲေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း ယင္းကုိ ခံစားသည္ဟု သိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္မစပ္ေသာ ခ်မ္းသာေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း ယင္းကုိ ခံစားသည္ဟုသိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္္မစပ္ေသာ ဆင္းရဲေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း ယင္းကုိ ခံစားသည္ဟု သိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္စပ္ေသာ ဆင္းရဲမဟုတ္ ခ်မ္းသာမဟုတ္ေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း ယင္းကုိ ခံစားသည္ဟုသိ၏။ ကာမဂုဏ္ႏွင့္မစပ္ေသာ ဆင္းရဲမဟုတ္ ခ်မ္းသာမဟုတ္ေသာ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလ်င္လည္း “ကာမဂုဏ္ႏွင့္မစပ္ေသာ ဆင္းရဲမဟုတ္ ခ်မ္းသာမဟုတ္ေသာ ေ၀ဒနာကုိ“ ခံစားသည္ဟု သိ၏။”လုိ႔ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ ႐ႈပြားပုံကုိ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

အထက္ပါ ေဒသနာအဖြင့္အတုိင္း ေယာဂီပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အလြယ္တကူ နားလည္ၿပီး မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္ခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚလာတတ္တဲ့ ဘယ္လုိေ၀ဒနာမ်ိဳးကုိမဆုိ သတိကပ္ၿပီး ႐ႈမွတ္ေပးရပါမယ္။ ေ၀ဒနာဆုိတာ ခံစားျခင္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိခံစားမႈမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မွတ္သိေပးရပါမယ္။ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ မွတ္ေနရင္း ခႏၶာကုိယ္တစ္ေနရာရာမွာ ယားယံလာတဲ့အခါ အဲဒီယားယံတဲ့ ေ၀ဒနာကုိ စိတ္နဲ႔အာ႐ုံျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ အလုိက္သင့္ လုိက္သိေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွတ္ေပးရပါတယ္။ ယားေနတဲ့ ခံစားမႈဟာ ပုိၿပီးယားလာရင္လည္း ယားလာႏုိင္သလုိ၊ ေလ်ာ့သြားရင္လည္း ေလ်ာ့သြားတတ္ပါတယ္။ တုိးတုိးေလ်ာ့ေလ်ာ့ သူျဖစ္ေနတဲ့အတုိင္းပဲ လုိက္သိေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ သီးခံႏုိင္သေလာက္ သီးခံၿပီး မွတ္ပစ္ေပးရပါမယ္။ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ အလြယ္တကူေတာ့ လက္မေလ်ာ့ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ ေ၀ဒနာမ်ိဳးဟာ ပုိပုိၿပီး ျပင္းထန္လာတယ္လုိ႔ ထင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး သီးခံၿပီး မွတ္ပစ္ေပးရပါမယ္။ အဲလုိမွတ္တဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားၿပီး တစ္ျခားခံစားမႈ ေ၀ဒနာ မွတ္စရာမရွိေသးရင္ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ ျပန္မွတ္ေပးပါ။ ေ၀ဒနာက မေပ်ာက္ဘဲ ပုိပုိျပင္းထန္လာတယ္၊ ဘယ္လုိမွ သီးမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ေဒါသအျဖစ္ခံၿပီး မမွတ္ေတာ့ဘဲ သူ႔ကုိလစ္လ်ဴ႐ႈကာ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ ျပန္မွတ္ၾကည့္ပါ။ အဲလုိမွ မရဘူးဆုိရင္ေတာ့ အမွတ္သတိနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ အေနအထား ျပဳျပင္ၿပီး ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ ျပန္မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ထြက္သက္၀င္သက္ မွတ္မႈကေတာ့ ပင္တုိင္အမွတ္တစ္ခု ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ျခားမွတ္စရာ အာ႐ုံမရွိရင္ သူ႔ကုိပဲ ျပန္ျပန္ မွတ္ေပးရပါတယ္။ ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚသမွ် ေ၀ဒနာကုိ မွတ္မႈဟာ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သမာဓိအားေကာင္းလုိ႔ ထင္လာတဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ ခံစားမႈ၊ ေပ့ါပါးတဲ့ ခံစားမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ခံစားမႈေတြကုိလည္း ခံစားတဲ့အတုိင္း လုိက္မွတ္ေပးရပါမယ္။ ခံစားလုိ႔ ေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး အဲဒီခံစားမႈမွာပဲ သာယာေနမယ္ဆုိရင္ တရားဟာ ေရွ႕ဆက္မတက္ႏုိင္၊ ဉာဏ္စဥ္အဆင့္ မတက္ႏုိင္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းဆုိးဆုိး ဘယ္လုိခံစားမႈမ်ိဳးမဆုိ သတိကပ္ကာ လုိက္မွတ္ၾကည့္ပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက အာနာပါနကုိ ႐ႈမွတ္လုိ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာရင္ ေပၚလာတတ္တဲ့ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ရမယ့္ ႐ႈမွတ္ပုံကုိ ေျပာျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ တရားအားထုတ္စ ေယာဂီမ်ားမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ အထိန္းရအခက္ဆုံး တစ္ခုက စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ပ်က္ေနမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သမာဓိ ေကာင္းေကာင္းမတည္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္မွာ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အေတြး စိတ္ကူးေတြ ေပၚတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့ အေတြးစိတ္ကူးေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကာမရာစိတ္ေတြ ျဖစ္တတ္သလုိ ေဒါသစိတ္ေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ရာဂစိတ္ျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီစိတ္ကုိ မသိဘဲ အာ႐ုံေနာက္ကုိ လုိက္သြားမိရင္ တရားအားထုတ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ သတိမပါရင္ ရာဂစိတ္အေတြးေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ တရားအားထုတ္ရင္း ကာမရာဂစိတ္ျဖစ္တာကုိ မသိဘဲ အာ႐ုံအစဲြေနာက္ လုိက္မိသြားလုိ႔ ေနာက္ဆုံး သုတ္လြတ္တဲ့အထိ ျဖစ္ဖူးတဲ့အေၾကာင္း အသိေယာဂီေလး တစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါဟာ စိတ္မွာ ျဖစ္တဲ့ ရာဂစိတ္အေတြး စိတ္ကူးကုိ သတိမကပ္ျဖစ္ကာ မသိလုိက္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာစိတ္ျဖစ္ျဖစ္ သိေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶက စိတၱာႏုပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ “ရဟန္းတုိ႔… ရဟန္းသည္ ရာဂႏွင့္တကြေသာ စိတ္ကုိလည္း ရာဂႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ ရာဂကင္းေသာ စိတ္ကုိလည္း ရာဂကင္းေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ ေဒါသႏွင့္တကြေသာ စိတ္ကုိလည္း ေဒါသႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ ေဒါသကင္းေသာစိတ္ကုိလည္း ေဒါသကင္းေသာစိတ္ဟု သိ၏။ ထုိ႔အတူ ေမာဟႏွင့္တကြေသာ စိတ္၊ ေမာဟကင္းေသာစိတ္၊ က်ဳံ႕ေသာ(သံခိတၱ)စိတ္၊ ပ်ံ႕ေသာ(၀ိကၡိတၱ)စိတ္၊ မဟဂၢဳတ္ (႐ူပအ႐ူပ)စိတ္၊ အမဟဂၢဳတ္ (ကာမာ၀စရ)စိတ္၊ သဥတၱရစိတ္၊ အႏုတၱရစိတ္၊ သမာဟိတ (တည္ၾကည္ေသာ)စိတ္၊ အသမာဟိတ (မတည္ၾကည္ေသာ)စိတ္၊ ၀ိမုတၱ (လြတ္ေျမာက္ေသာ)စိတ္၊ အ၀ိမုတၱ (မလြတ္ေျမာက္ေသာ)စိတ္ တုိ႔ကုိလည္း ယင္း၏ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ သေဘာအတုိင္း သိ၏။”လုိ႔ စိတ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မွတ္ရမယ့္နည္းကုိ ေဟာျပေပးေတာ္မူပါတယ္။

ဒီေဟာၾကားခ်က္အရ တရားအားထုတ္ေနခ်ိန္ စိတ္မွာ ဘယ္လုိအေတြးစိတ္မ်ိဳး၊ စိတ္ကူးစိတ္မ်ိဳးပဲ ေပၚလာပါေစ သိေအာင္ႀကိဳးစား မွတ္ေပးရပါတယ္။ အဲဒီစိတ္အစဥ္ကုိ ျဖစ္တာနဲ႔ သိလုိက္ရင္ ေရွ႕ဆက္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ မသိလုိ႔ အဲဒီစိတ္ရဲ႕ စဲြရာေနာက္ကုိ ပါသြားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔ တရားအားထုတ္ရင္း သတိလြတ္ၿပီး ရာဂစိတ္ျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီရာဂစိတ္ျဖစ္တာကုိ သိလုိက္တဲ့အခါ ဒီရာဂစိတ္က ေပ်ာက္ၿပီး သိစိတ္က အစားထုိးသြားပါတယ္။ အဲဒီသိစိတ္ကုိလည္း ေနာက္စိတ္တစ္ခုခုက သိလုိက္ရင္ ေရွ႕စိတ္က ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ စိတ္ဆုိတာဟာ တစ္သမွတ္တည္း ထိန္းထားလုိ႔ ရတဲ့အရာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္က လုိက္သိေပးေနတာကုိပဲ သတိရွိေနတာ၊ စိတ္ကုိသိေနတာလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုဟာ ျဖစ္ပ်က္မႈ ျမန္လြန္းလွတဲ့အတြက္ ဒီျဖစ္ပ်က္ေနမႈကုိပဲ သိေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးရပါတယ္။ သမာဓိ အားေကာင္းလာရင္ တရားအားထုတ္ရင္း စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ အေတြးစိတ္ကူးေတြကုိ ႀကိဳတင္သိလာတတ္ပါတယ္။ အျပင္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလုိက္တာနဲ႔ အဲဒီစိတ္ကုိ ထိန္းလုိက္ႏုိင္ပါၿပီ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး မတုိးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ စိတ္အစဥ္ရဲ႕ ျဖစ္ခုိက္ေပၚခုိက္ကုိ သိလုိက္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္မွာ ဘယ္လုိအေတြး စိတ္ကူးမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိစိတ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္တာနက္တစ္ၿပိဳက္နက္ သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ေပးရေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ စိတ္မွာျဖစ္သမွ် ေကာင္းတဲ့စိတ္ေရာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြကုိပါ ျဖစ္ခုိက္ေပၚခုိက္မွာ အလုိက္သင့္ လုိက္သိေပးေနတာကုိပဲ စိတၱာႏုပႆနာလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကာယာႏုပႆနာ၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာစသျဖင့္ အသီးအသီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ အားထုတ္မႈေတြဟာ အာနာပါနကုိ အေျခခံထား မွတ္ေနရင္း စိတ္နဲ႔ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚသမွ်အာ႐ုံေတြကုိ လုိက္သိလုိက္မွတ္ေပး႐ုံနဲ႔တင္ အလုိလုိ ဘုရားအလုိက် အားထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အာနာပါနကုိ အလုိက္သင့္ လုိက္မွတ္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကာယာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနၿပီး၊ ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚလာတဲ့ ေကာင္းဆုိးႏွစ္ပါး ေ၀ဒနာမ်ားကုိ အရွိအတုိင္း ခံစားခုိက္မွာ အလုိက္သင့္ လုိက္သိမွတ္ေပးေနခ်ိန္မွာ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနကာ စိတ္မွာျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ အေတြးစိတ္ကူး အႀကံအစီစတာေတြကုိ ေရွ႕စိတ္ေနာက္စိတ္ မလြတ္ေအာင္ မွတ္သိေပးေနခ်ိန္မွာ စိတၱာႏုပႆနာျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္ခုိက္ေပၚခုိက္ ျဖစ္စဲေပၚစဲမွာ သိေအာင္လုပ္လုိက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုတည္းရဲ႕ အားထုတ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီမ်ားဟာ ဘာနည္းဘယ္နည္း စတ့ဲအမည္ နာမေတြေနာက္ လုိက္မေနၾကဘဲ သမာဓိ၊ ၀ိရီယကုိ မွ်တညီညြတ္ေအာင္ သတိတရား လက္ကုိင္ထားကာ ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ အေျခခံ အမွတ္အျဖစ္ ပုိင္ႏုိင္ေအာင္ မွတ္ယူရင္း ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ စိတ္မွာ ေပၚလာသမွ် အာ႐ုံမ်ားကုိ ေပၚစဲေပၚခုိက္၊ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္မွာ သိေအာင္သာ ႀကိဳးစားမွတ္ေနၾကဖုိ႔ပဲ လုိပါေၾကာင္း အသိေပး တင္ျပလုိက္ရပါတယ္္။

Read more »

ကုိးတုိင္း ကုိးဌာန…

Q. (၉)တုိင္း (၉)ဌာန သာသနာျပဳတယ္လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ သီဟုိဠ္ သီရိလကၤာမွလြဲျပီး တပည့္ေတာ္ အျခားနိုင္ငံမ်ား ကိုမရွင္းပါ။ ဘယ္နိုင္ငံေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပေပးပါလားဘုရား။ အရွင္ဘုရား က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစလို ့ ဆုမြန္ေခြ်လ်က္ပါဘုရား…
ကုိရင္ေလး


A. ကုိရင္ေလးရဲ႕ အေမးအတြက္ ပါရာဇိကအ႒ကထာ ပထမအုပ္ႏွင့္ အျခား တ႐ုတ္မွတ္စု၊ အဂၤလိပ္မွတ္တမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔နဲ႔ ညွိႏႈိင္းေရးသား တင္ျပထားတဲ့ ဖ်ာပုံတုိက္သစ္ဆရာေတာ္ အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသရဲ႕ သုေတသန အဘိဓာန္က်မ္းကုိ ကုိးကား၍ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ေျဖၾကားေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒီအဘိဓာန္က်မ္းတြင္ သာသနာေတာ္ ၂၃၅ခုႏွစ္၊ တတိယသဂၤါယနာ တင္ၿပီးေနာက္ ဗုဒၶသာသနာ ျပန္႔ပြားေစေရးအတြက္ ကုိးတုိင္းကုိးဌာန သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေနရာေဒသမ်ားကုိ အေသးစိပ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ အဲဒီအရပ္ေဒသမ်ားကေတာ့

(၁) ကသၼီရ ဂႏၶာရတုိင္း
ဟိမ၀ႏၲာ၏ အေနာက္ေျမာက္ဘက္၊ ပန္ခ်ပ္ျပည္နယ္၏ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္စြန္းႏွင့္ စပ္လ်က္ရွိေသာ ကသၼီရတုိင္း၊ ယင္း၏အေနာက္ဘက္ သိႏၶဳျမစ္ ျခားလ်က္ရွိေသာ ဂႏၶာရတုိင္း၊ ဤတုိင္းႏွစ္တုိင္းေပါင္းလ်က္ အာဖဂန္နစၥတန္ပါ၀င္သည့္ ဌာနမ်ားသုိ႔ အရွင္မဇၥ်ႏၲိကမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အာသီ၀ိေသာပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၂) မဟႎသကတုိင္း
အိႏၵိယျပည္ေတာင္ပုိင္းရွိ မုိက္ဆုိနယ္၊ ယင္းနယ္၏ ေျမာက္ပုိင္းရွိ ခ်ီတယ္ရ္ စီရင္စု ဌာနမ်ားသုိ႔ မဟာေဒ၀မေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေတာ္ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ေဒ၀ဒူတသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၃) န၀ါဒါသီ(၀န၀ါသီ) တုိင္း
ဘုံေဘၿမိဳ႕နယ္၏ ေတာင္ဘက္ပုိင္း ကာဏာရာနယ္၊ ဟုိက္ဒရဗတ္နယ္၊ အေရွ႕ဘက္ပုိင္း ျပည္နယ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေတာ္ ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အနမတဂၢသုတၱန္ကုိ ေဟာေၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၄) မဟာရ႒တုိင္း
ဘုံေဘနယ္ အလယ္ပုိင္း ပူနားၿမိဳ႕စေသာ နယ္မ်ားသုိ႔ အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ မဟာနာရဒကႆပဇာတ္ေတာ္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၅) အပရႏၲတုိင္း
မလ၀ါနယ္ အေနာက္ေတာင္ဘက္ နရဗဒၶေခၚ နမၼဒါျမစ္၊ သစၥဗႏၶေတာင္၊ သုပၸရကသေဘၤာဆိပ္၊ ၀ါဏိဇၨဂါမ စသည့္ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္သံဃာေလးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ အဂၢိခေႏၶာပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူ၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၆) ေယာနကတုိင္း
အိႏၵိယျပည္၏ အျပင္ဘက္ ပါရွား၊ တူရကီ၊ ဂရိ၊ အီတလီတုိ႔ တည္ရွိရာ ေရွးအမည္ သာကလတုိင္းဟု အမည္ရသည့္ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္မဟာရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ကာဠကာရာမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၇) ဟိမ၀ႏၲာတုိင္း (စိနရ႒ေခၚ စိန္႔တုိင္း ၅ရပ္)
ဟိမ၀ႏၲာ၏ အေရွ႕ဘက္အရပ္ႏွင့္ ေျမာက္ဘက္အရပ္ရွိ ခုိတန္၊ ဘူတန္၊ ယရကန္၊ တိဘက္၊ တ႐ုတ္ျပည္တုိ႔သုိ႔ အရွင္မဇၥ်ိမမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာေတာ္ေလးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။
(၈) သု၀ဏၰဘူမိတုိင္း
စိန္႔တုိင္းႀကီး၏ ေတာင္ဘက္ ရွမ္း၊ ျမန္မာ၊ မြန္၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ကယား၊ ယြန္းယုိုးဒယား၊ ကေမၻာဒီယား၊ လာအုိစေသာ လူမ်ိဳးတုိ႔ေနထုိင္ရာ အရပ္တုိ႔သုိ႔ အရွင္ေသာမဏေထရ္၊ အရွင္ဥတၱရေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖဲြ႕၀င္ သံဃာသုံးပါးတုိ႔ ၾကြေရာက္ကာ ျဗဟၼဇာလသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားလ်က္ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။ ဤေနရာတြင္ သု၀ဏၰဘူမိအရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာတုိ႔က မြန္ျပည္နယ္ သထုံၿမိဳ႕ကုိ သု၀ဏၰဘူမိဟု ယူဆၾကၿပီး အိႏၵယေက်ာက္စာဌာနကမူ စုမၾတာကၽြန္းကုိ သု၀ဏၰဘူမိဟု ယူဆၾကသည္။
(၉) တမၸဒီပတုိင္း
ယခုအခါ သီရိလကၤာဟုေခၚဆုိၾကသည့္ သီဟုိဠ္ကၽြန္းသုိ႔ အရွင္မဟာမဟႏၵမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ကာ စူဠဟတၳိပေဒါပမသုတၱန္ကုိ ေဟာၾကား၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။

Read more »

အစြယ္ေထာင္လွ်င္ အပါယ္ေဘာင္သုိ႔…

တစ္ပိုင္းေၾကာင္ က်က္စာရ႐ုံႏွင့္ ခက္ပါလွ သေဘာဉာဏ္
ထက္မာန အေျပာသန္တယ္၊ ေဒါသမာန္ထူပြား။
ေစာဒကတုဖက္လာလွ်င္ သူ႔ထက္ငါ ျငင္းတဲ့လူစား။
ဘုရားေဟာ ျမတ္ဓမၼကၡခန္ကို တတ္ေလဟန္ေယာင္၀ါး။
ပရမတ္ျပန္ အေၾကာင္သမားေတြတို႔ ေထာင္လႊားၾက သူ႔ထက္ငါ။
အသိဉာဏ္တစ္ထြာေလာက္ကယ္ႏွင့္ ညႇာမေထာက္ ေဟာတတ္လွပါ။
ပရိတ္သတ္ ေထာမနာေအာင္ ေစာဒနာဉာဏ္ အေထာက္ေတြႏွင့္
ကန္အေၾကာက္ အတင္းမေရွာင္ ျငင္းၾကလူ႔ေဘာင္။
ပိဋကတ္အစြယ္ေထာင္လွ်င္၊ အပါယ္ေဘာင္ ဆင္းရလိမ့္ေလး။
(လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ အထပ္ပါ ေတးထပ္လကၤာကုိ ငယ္ငယ္စာသင္သား ဘ၀မွစၿပီး ယခုတုိင္ အလြတ္ရေန၏။ စာသင္းသားဘ၀တြင္ စာေမးပဲြအတြက္ က်က္ရျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေလးနက္မႈကုိ ေကာင္းစြာသေဘာ မေပါက္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ ျပန္သတိရ ဆင္ျခင္မိသည့္ အခါတြင္ကား အဓိပၸါယ္ ဆုိလုိရင္း ေလးနက္မႈရွိသည့္အျပင္ ယခုေခတ္ အေျခအေနႏွင့္ ပုိမုိကိုက္ညီေနသည္ကုိ သတိထားမိ၏။ ယေန႔ေခတ္သည္ ဆုတ္ကပ္ေခတ္ျဖစ္သျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သဒၶါတရား၊ ပညာတရား၊ ၀ိရိယတရားမ်ားလည္း အားနည္း ဆုတ္ယုတ္လာေန၏။ ယင္းတရားမ်ားအစား ေမာဟတရား၊ မာနတရား၊ ေဒါသအာဃာတ တရားမ်ားက ၀င္ေရာက္လႊမ္းမုိးထား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔၏ အနည္းငယ္ သိရွိမႈအေပၚ မာန္မာနတက္ကာ အရာရာသိေနသကဲ့သုိ႔ နားထင္ေသြးေရာက္ ေနၾကေပ၏။ ထုိအထဲတြင္ ပရိယတ္သမားမ်ား ပါရွိသကဲ့သုိ႔ ပဋိပတ္သမားမ်ားလည္း ပါ၀င္၏။ ေခတ္စကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ စာသမားႏွင့္ ရိပ္သာသမားမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ စာဖတ္မ်ားသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက စာအသိမွ်ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ပိဋကတ္ေဆာင္အျဖစ္ အထင္ႀကီး ေနၾကသကဲ့သုိ႔ ရိပ္သာသမားမ်ားကလည္း ရိပ္သာအသြားမ်ား႐ုံမွ်ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အရိယာအျဖစ္ အထင္ပစ္ေနၾကေတာ့၏။ ဤသုိ႔သာ ထင္တစ္လုံးျဖင့္ ျပင္မဆုံးေအာင္ တစ္ေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ အပါယ္ေဘာင္သာ ဆင္းရမည့္အေနအထား ျဖစ္ေနေပ၏။


“သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ မရေသးသမွ် သတၱ၀ါေတြဟာ အားလုံးအ႐ူးေတြပဲ” ဟု မဟာဂႏၶာ႐ုံ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆုံးမေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ပင္ အမွန္သစၥာကုိသိၿပီး အရိယာမျဖစ္ေသးသမွ် အားလုံးကိေလသာႏြံတြင္ နစ္ေနတတ္ၿပီး အျပစ္ေတြႏွင့္အတူ အ႐ူးသဖြယ္သာ ျဖစ္ေနတတ္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ အသိ၀င္ၿပီး သတိျပဳ ဆင္ျခင္ႏုိင္မွသာ အမွားနည္းႏုိင္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိသိသည့္ အနည္းငယ္အေပၚတြင္ အဟုတ္ထင္ၿပီး မ႐ႈတ္မိၾကရန္ လုိအပ္လွ၏။ “ငါသိသည္၊ ငါတတ္သည္၊ ငါေတာ္သည္“ စသည့္ ငါစဲြမာနမ်ားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ နားထင္ေသြးမေရာက္ေစရန္ သတိေဆာင္သင့္လွ၏။ မိမိသည္ သဗၺဳညဳတဉာဏ္ရွင္ မျဖစ္ေသးသမွ် သုိ႔မဟုတ္ သစၥာေလးပါးကုိ သိသည့္အရိယာ အျဖစ္သုိ႔ မေရာက္ေသးသမွ် မိမိသိသည္ဟူသည့္ အရာမ်ားမွာ လဲြေနႏုိင္ေသးသည္ကုိ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္လွ၏။ သတၱ၀ါမ်ားအား ဒုကၡအေပးဆုံးအရာကား အစအဆုံးမသိဘဲ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ အနည္းငယ္မွ်သာ သိသည္ဟူသည့္ အရာပင္ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သားဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။ အနည္းငယ္သာ သိသည္ကုိ အမ်ားႀကီးသိသည္ဟူ၍ မာန္မာန၀င္ကာ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနလွ်င္ မိမိသႏၲာန္တြင္လည္း ေနာက္ထပ္အသိတရားမ်ား တုိးလာႏုိင္မည္ မဟုတ္ဘဲ သူတစ္ပါးမ်ားအေပၚတြင္ပါ အထင္ေသးႏိွမ့္ခ်မႈမ်ား တုိးလာတတ္သျဖင့္ မေမ့မေလ်ာ့ၾကရန္ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အကယ္၍ သတိမေဆာင္ မာနေထာင္ကာ အနည္းငယ္သိရွိမႈအေပၚ တစ္လဲြအထင္ႀကီးမိပါက အမွန္လမ္းေပ်ာက္ၿပီး အမွားလမ္းေလွ်ာက္မိသျဖင့္ အပါယ္အထိပင္ က်ေရာက္ေစတတ္သည္ကုိ အၿမဲႏွလုံးသြားထားရန္လုိေၾကာင္း ဆုံးမေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ အသိေနာက္ကုိ အက်င့္လုိက္ရန္ အထူးလုိအပ္လွ၏။ သိၿပီး မက်င့္လွ်င္ကား မိမိသိထားသမွ်သည္ အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္၏။ စာတတ္ေပတတ္ က်မ္းဂန္တတ္လည္း လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံ အားထုတ္ႏုိင္မွသာ အမွန္လမ္းကုိ ေရာက္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ လက္ေတြ႕ အားထုတ္သူသည္လည္း မွန္ကန္သည့္အားထုတ္မႈျဖင့္ လမ္းဆုံးအထိ သြားႏုိင္မွသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိႏုိင္၏။ ပရိယတ္ေဆာင္ျဖစ္ေစ၊ ပဋိပတ္ေဆာင္ျဖစ္ေစ မည္သူမဆုိ အသိေရာ အက်င့္ပါ ရွိရန္လုိအပ္ေပ၏။ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ အနည္းငယ္သာ သိရွိၿပီး စာတတ္လည္းမဟုတ္၊ အက်င့္ျမတ္လည္း မဟုတ္လွ်င္ကား မိမိတုိ႔၏ စာအသိ၊ အက်င့္အသိအနည္းငယ္ အေပၚတြင္ မာန၀င္ကာ တစ္လဲြျမင္တတ္ေပ၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ပုိင္းတစ္စ အသိမွ်ျဖင့္ စာႏွင့္အက်င့္ဟူေသာ ပိဋကတ္အေပၚ အသိဉာဏ္ေခ်ာ္ပါလွ်င္ အေခၚအေ၀ၚမွအစ အေတာ္ဟန္ မက်လွသည္ကုိ သတိျပဳသင့္ေပ၏။

ဗုဒၶလက္ထက္က ပရိယတ္ေဆာင္ အရွင္ႏွင့္ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္တုိ႔ရွိခဲ့ဖူးရာ ပရိယတ္ေဆာင္ အရွင္သည္ စာသမားျဖစ္သျဖင့္ စာႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီး အက်င့္ပုိင္းတြင္ အားမထုတ္ျဖစ္ဘဲ လဲြမွားေနခဲ့ဖူး၏။ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္သည္ကား အက်င့္ပိုင္းတြင္ အမွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ အဆုံးတုိင္ေအာင္ သြားခဲ့သျဖင့္ ခရီးေပါက္ခဲ့၏။ ထုိႏွစ္ပါးအနက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပိဋကတ္ အစြယ္ေထာင္ခဲ့သည့္ ပရိယတ္အရွင္ကုိ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ပိဋကတ္ အစြယ္မေထာင္ဘဲ အက်င့္မွန္ကုိသာ မွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ ခရီးေပါက္ေအာင္ က်င့္ေတာ္မူခဲ့သည့္ ပဋိပတ္ေဆာင္ အရွင္ကုိကား ခ်ီးက်ဴးသာဓု ေခၚေတာ္မူခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က
“ႏြားရွင္တုိ႔အား ႏြားတုိ႔ကုိ ေရတြက္အပ္ႏွင္းလုိက္ရေသာ ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ႏြားႏုိ႔အရသာကုိ မခံစားလုိက္ရသကဲ့သုိ႔ နိဗၺာန္ေရာက္သည္အထိ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္စပ္ေသာ ပိဋကတ္သုံးပုံဟူေသာ ဘုရားစကားေတာ္ကုိ မ်ားစြာေဟာေျပာေနေသာ္လည္း မက်င့္မႀကံ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့တန္ ေနသူသည္ ျပဳထုိက္သည္ကုိ ျပဳသည္မမည္။ မဂ္ဖုိလ္အရသာကုိ မခံစားရ။” “နိဗၺာန္ေရာက္သည္အထိ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္စပ္ေသာ ပိဋကတ္သုံးပုံတည္းဟူေသာ ဘုရားစကားေတာ္ကုိ အနည္းငယ္မွ်ပင္ ေဟာေျပာေနပါေသာ္လည္း တရားအားေလွ်ာ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ေလ့ရွိသူ ျဖစ္ခဲ့မူကား ရာဂ၊ေဒါသ၊ေမာဟကုိ ပယ္ၿပီးလွ်င္ ေကာင္းစြာအျပားအားျဖင့္ သိသည္ျဖစ္၍ ဤေလာက၌ လည္းေကာင္း၊ တမလြန္ေလာက၌ လည္းေကာင္း စဲြလန္းမႈ မရွိေတာ့ၿပီ။ ထုိသူသည္သာ မဂ္ဖုိလ္အရသာကုိ ခံစားရ၏။” (ဓမၼပဒ၊ ေဒြသဟာယက ဘိကၡဳ၀တၳဳ) ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဘုရားရွင္၏ အထက္ပါ မိန္႔ဆုိခ်က္တြင္ ပိဋကတ္အစြယ္ မေထာင္ၾကရန္ႏွင့္ အသိေနာက္ အက်င့္လုိက္ၾကရန္ မိန္႔ေတာ္မူလုိရင္း ျဖစ္၏။ အက်င့္က်င့္ရာတြင္လည္း တစ္ပုိင္းတစ္စမဟုတ္ဘဲ အမွန္လမ္းျဖင့္ အဆုံးထိေအာင္ လုိက္နာက်င့္ႀကံကာ မဂ္ဖုိလ္ရသည္အထိသြားရန္ ဆုိလုိရင္းျဖစ္၏။ စင္စစ္ စာေပအားသန္သူျဖစ္ေစ၊ အက်င့္အားသန္သူျဖစ္ေစ မာနမေထာင္ၾကဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ခရီးဆုံးေအာင္ အမွန္လမ္းသုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရန္သာ လုိရင္းျဖစ္ပါ၏။ အသိႏွင့္အက်င့္ကုိ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသုံးခ်ရန္သာ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ စာသမားသည္လည္း မိမိသိသမွ် အနည္းငယ္ကုိ ကုိင္စဲြ၍လည္းေကာင္း၊ အက်င့္သမားသည္လည္း မိမိက်င့္သည့္ အနည္းကုိ ကုိင္စဲြ၍လည္းေကာင္း ေဟာေျပာပုိ႔ခ် ျငင္းခုံၾကလွ်င္ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးျဖင့္ နိဗၺာန္ႏွင့္ေ၀းကာ အပါယ္ေဘးသာ ေရြးေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အသိႏွင့္အက်င့္ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစဟု ဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ေပ၏။

စာေရးသူတုိ႔ ငယ္စဥ္ စာသင္သားဘ၀က ဆြမ္းခံၾကြသည့္ အိမ္တစ္အိမ္တြင္ ဒကာႀကီး တစ္ေယာက္ကုိ အထူးသတိျပဳခဲ့ဖူး၏။ သတိျပဳသည္ဆုိသည္ထက္ သူႏွင့္မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ခဲ့ျခင္းဆုိက ပုိမွန္မည္ျဖစ္၏။ ထုိဒကာႀကီးသည္ ပညာတတ္၊ စာတတ္ေပတတ္ ျဖစ္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ပညာအားေကာင္းၿပီး သဒၶါအားနည္းသူ ျဖစ္ႏုိင္၏။ အိမ္ဆြမ္းခံၾကြသည့္ စာသင္သားငယ္ေလးမ်ားကုိ ရွိခုိးျခင္းမရွိ ဆြမ္းေလာင္းျခင္း မရွိသည့္အျပင္ သူသိသမွ် ပိဋကတ္မ်ား၊ ေလာကီစာေပမ်ားျဖင့္သာ စာေရးသူတုိ႔ကဲ့သုိ႔ စာေပသင္ၾကားစဲ စာသင္သားငယ္မ်ားအား ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကုိ ေမးေလ့ရွိ၏။ သူ႔စိတ္တြင္ မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိသည္ကုိ မသိႏုိင္ေသာ္လည္း စာေရးသူတုိ႔ စာသင္းသားငယ္မ်ားကား တျဖည္းျဖည္း သူ႔ကုိေၾကာက္လာ၏။ သူႏွင့္မေတြ႕ရေအာင္ ေရွာင္ေနမိၾက၏။ ေလ့လာသင္ယူခါစ စာသင္ငယ္မ်ားအတြက္ သူ႔ေမးခြန္းမ်ားသည္ ျခိမ္းေျခာက္သကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိဒကာႀကီးကုိ ေၾကာက္သျဖင့္ ၎အိမ္သုိ႔ ဆြမ္းခံပင္ မၾကြျဖစ္ေတာ့ေပ။ ယခု ျပန္စဥ္းစားမိသည့္အခါ ဒကာႀကီးသည္ စာတတ္ေပတတ္ က်မ္းဂန္တတ္ေသာ္လည္း က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈအပုိင္း မရွိသည္ကုိ စဥ္းစားမိ၏။ သိၿပီးအက်င့္မပါလွ်င္ သဒၶါတရားပါ ေခါင္းပါးသြားတတ္၏။ သဒၶါေခါင္းပါးၿပီး ပညာအားေကာင္းလွ်င္ စဥ္းလဲေကာက္က်စ္တတ္၏ဟု ဆုိသကဲ့သုိ႔ပင္ ထုိဒကာႀကီးသည္ တစ္ပါးသူမ်ားအေပၚတြင္ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးစမ္းကာ ဒုကၡေပးတတ္ေၾကာင္းကုိ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္ခဲ့မိေတာ့၏။

တစ္ခါ ဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္ကုိလည္း ႀကဳံဖူးပါ၏။ ဒကာမႀကီးသည္ ရိပ္သာတရားစခန္းမ်ားကုိ အၿမဲမျပတ္၀င္ေနသူ ျဖစ္၏။ စာသင္သားဘ၀ စာေရးသူကုိေတြ႕တုိင္း ရိပ္သာ၀င္ရန္သာ ေျပာေျပာေနတတ္၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ဒကာမႀကီးက “အရွင္ဘုရား စာေတြႀကီးပဲ သင္မေနနဲ႔ တရားလည္းအားထုတ္ဦး အရွင္ဘုရားတုိ႔ စာဘယ္ေလာက္ပဲတတ္တတ္ တရားအားမထုတ္ရင္ အလကားပဲ…” စသည္ျဖင့္ ေျပာတတ္၏။ ဒကာမႀကီးစကားသည္ မွန္ပါ၏။ စာလည္းတတ္ အက်င့္ပါျမတ္လွ်င္ကား အထူးေျပာစရာမရွိ ျပည့္စုံေနပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိစကားေျပာေသာ ဒကာမႀကီးကုိယ္တုိင္ကား “ရိပ္သာသာ ၀င္ေနေသာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ကား အေျပာၾကမ္း၊ ႏႈတ္ၾကမ္းျဖင့္ အမူအရာက ႏူးညံ့မႈမရွိေၾကာင္း၊ ရိပ္သာသြားတာလည္း သြားတာပဲ ရွိၿပီး ျပန္လာလွ်င္ ဘယ္ေယာဂီက ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ဆရာေတာ္က ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ဓမၼကထိကက ဘယ္လုိ၊ ဘယ္ကုိယ္ေတာ္က ဘယ္လုိအသံေကာင္းတာ၊ ဘယ္ကုိယ္ေတာ္က အေနအထုိင္ ဘယ္လုိျဖစ္တာ စသည္ျဖင့္ အတင္းေပါင္းစုံကုိသာ ေျပာေနတတ္ေၾကာင္း” မိသားစု၀င္မ်ားက စာေရးသူကုိ ျပန္ေျပာျပ၏။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အက်င့္အားသန္သည့္ ထုိဒကာမႀကီးသည္ အနည္းငယ္ လဲြေနေပ၏။ အက်င့္ကုိ ပညာသိျဖင့္ သိေနမႈမွ အနည္းငယ္ ေသြဖီေန၏။ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံမႈသည္ အလြန္အေရးပါေသာ္လည္း ထုိက်င့္ႀကံမႈကုိ အမွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ ခရီးဆုံးေအာင္ မသြားႏုိင္လွ်င္ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ရိပ္သာမသြားခင္ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ ရိပ္သာမွျပန္လာသည့္ အမူအက်င့္မ်ားသည္ ကြာျခားႏူးည့ံေနသင့္ေသာ္လည္း ဒကာမႀကီးကား ဒုံရင္းဒုံရင္းသာ ျဖစ္ေနသည့္အျပင္ မိမိ၏အနည္းငယ္သိမႈကုိ အားလုံးသိေနသေယာင္ မာန္ေထာင္ေနသကဲ့သုိ႔ ရွိေပ၏။ ထုိသုိ႔ အနည္းငယ္သိမႈမ်ားျဖင့္သာ ပဋိပတ္အက်င့္ မာန္ေထာင္ေနလွ်င္ အပါယ္ေဘာင္ကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရန္မွာ ခက္ခဲႏုိင္ေပ၏။

အခ်ဳပ္ဆုိရေသာ္ သညာသိႏွင့္ ပညာသိ၊ သုိ႔မဟုတ္ စာအသိႏွင့္ အက်င့္အသိ၊ သုိ႔မဟုတ္ ေလ့လာသိႏွင့္ က်င့္ႀကံသိမ်ားသည္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ သိထားရန္ လုိအပ္၏။ ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ေလာကီပညာရပ္မ်ားကုိ ေကာင္းစြာသိရွိေန႐ုံမွ်ျဖင့္ မလုံေလာက္ဘဲ ထုိအသိေနာက္ကို အက်င့္ပါလုိက္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ အက်င့္အားသန္သျဖင့္ အက်င့္ကုိသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာတြင္လည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ အက်င့္မွန္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ တစ္ပုိင္းတစ္စ အက်င့္မွ်ျဖင့္ မွန္ၿပီဟု ယူဆကာ အဟုတ္မထင္ရန္ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္လွ၏။ ထုိသုိ႔ မဟုတ္လွ်င္ စာသမားလည္း အက်င့္မပါလွ်င္ မာန္ေထာင္မိတတ္သကဲ့သုိ႔ အက်င့္သမားသည္လည္း စာအသိမရွိ၊ အက်င့္မမွန္လွ်င္ အဆုံးမေရာက္ဘဲ တလဲြမာန ၀င္တတ္လွ၏။ ထုိသုိ႔ အသိေရာအက်င့္ပါ အနည္းငယ္ သိက်င့္သည္ေလးမ်ားျဖင့္ အဟုတ္ထင္ကာ မာန၀င္မိပါက အမွန္မနီး အခ်ည္းႏွီးျဖင့္ ဆင္းရဲအတိ ျဖစ္ကာ အပါယ္အထိပင္ သက္ဆင္းႏုိင္တတ္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပိဋကတ္အစြယ္ မေထာင္ဘဲ အပါယ္ေဘာင္မွ ေရွာင္ႏုိင္ၾကေစရန္ အသိႏွင့္အက်င့္ ထပ္တူဆင့္ရန္ က်င့္ႀကံအပ္ပါေၾကာင္း…

Read more »

အရွင္ရာဟုလာႏွင့္ ဆပဥၥက…

ရာဟုလာဆုိတဲ့ အမည္ကုိ ဗုဒၶဘာသာအမ်ား ရင္းႏွီးၿပီး ျဖစ္ၾကမွာပါ။ သားေတာ္ရာဟုလာလုိ႔လည္း သိေနၾကပါတယ္။ ရာဟုလာ (၇)ႏွစ္သားအရြယ္မွာ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ခုိင္းေစမႈနဲ႔ အဖဘုရားထံမွာ ေလာကီအေမြ လာေတာင္းတာကုိ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶက ေလာကီအေမြ မေပးဘဲ ေလာကုတၱရာအေမြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ကုိ ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳကာ ရွင္သာမေဏ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ သားေတာ္ရာဟုလာကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိ ဆုံးမၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ရာဟုလာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဟာၾကားခ်က္မ်ား၊ ဆုံးမၾသ၀ါဒမ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနၿပီး ဒီအထဲက အထင္ရွားဆုံးကေတာ့ ရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ျပည့္လုိ႔ ရဟန္းငယ္ဘ၀ကုိ ရရွိလာတဲ့အခါမွာလည္း ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာကုိ ဆုံးမၾသ၀ါဒေပးကာ သင္ၾကားေဟာေျပာ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ထုိေဟာေျပာမႈေတြထဲမွာ စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ကေတာ့ အရွင္ရာဟုလာကုိ အာသာေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာအျဖစ္ကုိ ေရာက္ေစခဲ့တဲ့ သုတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အရွင္ရာဟုလာကုိ ဆပဥၥကနည္းျဖင့္ ႏွလုံးသြင္းႏုိင္ေအာင္ သြန္သင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာကုိ အေမးအေျဖသေဘာနဲ႔ တရားအႏွစ္ကုိ ထုတ္ျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရဟုလာ… စကၡဳပသာဒလုိ႔ေခၚတဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ဟာ ျမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား..

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… ႐ူပလုိ႔ေခၚတဲ့ ႐ုပ္အဆင္းဟာ ၿမဲကုန္သေလာ…၊ မၿမဲကုန္သေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲကုန္ပါ ျမတ္စြာဘုရား..
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ အဆင္း႐ုပ္ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အဆင္း႐ုပ္ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ =
မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… စကၡဳ၀ိညာဏလုိ႔ ေခၚတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ ၀ိညာဏ္ အျမင္ဓာတ္သေဘာဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ…စကၡဳသမၹႆေခၚ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕ကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ျမတ္ဗုဒၶ = ခ်စ္သား ရာဟုလာ… မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာသမွ်ေသာ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာသေဘာ၊ မွတ္သားမႈ သညာသေဘာ၊ ျပဳျပင္စီရင္မႈ သခၤါရသေဘာ၊ အထူးသိမႈ ၀ိညာဏ္သေဘာ လုိ႔ေခၚတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုဟာ ၿမဲသေလာ…၊ မၿမဲသေလာ…
ရာဟုလာ = မၿမဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲတဲ့ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုဟာ ဆင္းရဲသေလာ…၊ ခ်မ္းသာသေလာ…
ရာဟုလာ = ဆင္းရဲပါ ျမတ္စြာဘုရား…
ျမတ္ဗုဒၶ = ဒီမၿမဲဆင္းရဲ ေဖာက္လဲြေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္တဲ့ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုကုိ ငါ့ဥစၥာဟု တဏွာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါဟု မာနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ငါ့အတၱလိပ္ျပာဟု ဒိ႒ိျဖင့္လည္းေကာင္း အလဲြလဲြ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႐ႈေမွ်ာ္သင့္သေလာ…၊ မသင့္သေလာ…
ရာဟုလာ = မသင့္ပါ ျမတ္စြာဘုရား…

ဒီအေမးအေျဖ ေဟာၾကားခ်က္ဟာ စကၡဳဆုိတဲ့ မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာအား မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္ကုိ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆုိတဲ့ လကၡဏာေရးသုံးပါး တင္ကာ ထပ္ကာထပ္ကာ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ဒီလုိ ငါးမ်ိဳးငါးခ်က္တင္ၿပီး ေဟာၾကားေပးတာကုိ ပဥၥကနည္းလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ပတ္သက္တာျဖစ္လုိ႔ စကၡဳပဥၥကလုိ႔ သီးသန္႔အမည္ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေဟာၾကားခ်က္အရ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ တစ္ခုဟာ အဆင္းကုိ ျမင္ႏုိင္တဲ့ စကၡဳပသာဒေခၚ မ်က္စိအၾကည္ဓာတ္ရယ္၊ ပစၥဳပၸန္ ႐ူပါ႐ုံလုိ႔ ေခၚတဲ့ မ်က္ေမွာက္ေရွ႕တဲ့တဲ့မွာ ရွိေနတဲ့ ႐ုပ္အဆင္းရယ္ ေပါင္းစုံမိမွပဲ စကၡဳ၀ိညာဏ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ျမင္သိစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမွာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးက ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရင္ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ မ်က္စိအျမင္ခ်ိဳ႕တဲ့လု႔ိ မ်က္စိ မျမင္တဲ့အခါ၊ ျမင္ႏုိင္ေပမယ့္ ျမင္စရာ အဆင္းမရွိတဲ့အခါ ေတြမွာ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းႏွစ္ပါးစုံလုိ႔ ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ျမင္တဲ့အခုိက္မွာ ျမင္တယ္ဆုိတာ သိေနရင္ အဲဒီျမင္မႈအေပၚမွာ လွတယ္၊ မလွဘူးစတဲ့ အစဲြတရား မျဖစ္ႏုိင္တာကုိ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ၾကားတာ၊ နံတာစတာေတြမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ပသာဒနဲ႔ အာ႐ံုေပါင္းစုံမိမွ ၀ိညာဏ္ျဖစ္လာတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ဆက္လက္ၿပီး ျမတ္ဗုဒၶက ေသာတပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ေသာတပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ နားအၾကည္႐ုပ္၊ သဒၵလုိ႔ေခၚတဲ့ အသံ၊ ေသာတ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ နားမွာမွီေနတဲ့ အျမင္ဓာတ္သေဘာ၊ နားမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ နားအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါးတရားအစု တုိ႔ကုိလည္း မၿမဲျခင္း အနိစၥ၊ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡ၊ အစုိးမရျခင္းအနတၱ သုံးခ်က္ျဖင့္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေမးေျဖကာ ေဟာၾကားေပးေတာ္မူပါတယ္။ ဃာနပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဃာနပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ ႏွာေခါင္းအၾကည္႐ုပ္၊ ဂႏၶဆုိတဲ့ အနံ႔၊ ဃာန၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏွာေခါင္းမွာမီွေနတဲ့ နံျခင္းဓာတ္သေဘာ၊ ႏွာေခါင္းမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိလည္း အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆုိတဲ့ လကၡဏာေရး သုံးမ်ိဳးျဖင့္ ေမးေျဖေဟာၾကားပါတယ္။ ဇိ၀ွါပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ဇိ၀ွါပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ လွ်ာအၾကည္႐ုပ္၊ ရသဆုိတဲ့ အရသာ၊ ဇိ၀ွါ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ လွ်ာမွာမွီေနတဲ့ အရသာကုိ ခံစားတဲ့ဓာတ္သေဘာ၊ လွ်ာမွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ လွ်ာအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိလည္း လကၡဏာေရး သုံးခ်က္ျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ကာယပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ကာယပသာဒလုိ႔ ေခၚတဲ့ ကုိယ္အၾကည္႐ုပ္၊ ေဗာ႒ဗၺလုိ႔ေခၚတဲ့ အေတြ႕၊ ကာယ၀ိညာဏ္လုိ႔ ေခၚတဲ့့ ကုိယ္မွာမွီေနတဲ့ ထိေတြ႕မႈဓာတ္သေဘာ၊ ကုိယ္မွာမွီေနတဲ့ အေတြ႕၊ ကုိယ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိ လကၡဏာေရးသုံးမ်ိဳးျဖင့္ ေဟာျပေပးပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး မေနာပဥၥကနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း မေနာလုိ႔ေခၚတဲ့ စိတ္အၾကည္၊ ဓမၼာ႐ုံလုိ႔ေခၚတဲ့ ႐ုပ္နာမ္၊ မေနာ၀ိညာဏ္လုိ႔ေခၚတဲ့ အထူးသိမႈသေဘာ၊ စိတ္မွာမွီတဲ့ အေတြ႕၊ စိတ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစုတုိ႔ကုိ မၿမဲျခင္း အနိစၥ၊ ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡ၊ အစုိးမရျခင္း အနတၱသုံးခ်က္ျဖင့္ အရွင္ရာဟုလာအား ေမးရင္း ေျဖေစရင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေဟာၾကားေပးေတာ္ မူပါတယ္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶက “ခ်စ္သားရာဟုလာ… အၾကားအျမင္မ်ားတဲ့ ငါဘုရား၏ တပည့္သာ၀ကသည္ ဤနည္းအတုိင္း ႐ႈျမင္သည္ရွိေသာ္ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ မေနာအၾကည္တုိ႔၌ ၿငိီးေငြ႕၏။ အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕၊ ႐ုပ္နာမ္အစု ဓမၼာရုံတုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ စကၡဳ၀ိညာဏ္၊ ေသာတ၀ိညာဏ္၊ ဃာန၀ိညာဏ္၊ ဇိ၀ွါ၀ိညာဏ္၊ ကာယ၀ိညာဏ္၊ မေနာ၀ိညာဏ္တုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ မ်က္စိအေတြ႕၊ နားအေတြ႕၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕၊ လွ်ာအေတြ႕၊ ကုိယ္အေတြ႕၊ စိတ္အေတြ႕တုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ မ်က္စိအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶာေလးပါး တရားအစု၊ နားအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ ႏွာေခါင္းအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ လွ်ာအေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ ကုိယ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစု၊ စိတ္အေတြ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ နာမ္ခႏၶေလးပါး တရားအစုတုိ႔၌ ၿငီးေငြ႕၏။ ၿငီးေငြ႕သည္ရွိေသာ္ တပ္မက္ျခင္းကင္း၏။ တပ္မက္ျခင္း ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ကိေလသာမွလြတ္၏။ ကိေလသာမွ လြတ္ၿပီးေသာ္ ဒီလြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဆင္ျခင္ျခင္း ပစၥေ၀ကၡဏာဉာဏ္ျဖစ္၏။ “ပဋိသေႏၶေနရမႈ ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္သုံးၿပီးၿပီ၊ ျပဳဖြယ္မဂ္ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေနာက္ထပ္ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ”ဟု အထပ္ထပ္ ဆင္ျခင္ေသာ ပစၥေ၀ကၡဏဉာဏ္ျဖင့္ သိ၏။”ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ အရွင္ရာဟုလာ မေထရ္သည္ ကိေလသာကုန္ခမ္း ရဟႏၲာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိေတာ္မူခဲ့ေလ၏။

သူေတာ္ေကာင္းမ်ား အေနနဲ႔ ဒီစူဠရာဟုေလာ၀ါဒ သုတ္ေတာ္လာ ျမတ္ဗုဒၶက အရွင္ရာဟုလာအား အရဟတၱဖုိလ္ကုိ ဆုိက္ေစတဲ့ ဆပဥၥကနည္းကုိ ေကာင္းစြာနာယူ မွတ္သားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ အရွင္ရာဟုလာမွမဟုတ္ ဘယ္သူမဆုိ လုိက္နာက်င့္သုံးႏုိင္တဲ့ နည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္နဲ႔၊ ခႏၶာ ၿပီးေတာ့ အာ႐ုံအေတြ႕မွန္သမွ်ကုိ သတိတရား လက္ကုိင္ထားလုိ႔ ဒီနည္းကုိ အသုံးျပဳကာ ေလ့က်င့္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီဆပဥၥကနည္းကုိပဲ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက လုိက္နာက်င့္သုံးသူမ်ား အလြယ္တကူ သိရွိနားလည္ႏုိင္ဖုိ႔ ျမန္မာဘာသာ ဓမၼလကၤာျဖင့္ သီကုံးေပးထားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဒီဓမၼလကၤာကုိလည္း အလုိရွိသူမ်ား က်က္မွတ္ေဆာင္ထား ႏွလုံးသြင္းႏုိင္ရန္ ေအာက္ပါအတုိင္း တင္ျပေပးလုိက္ရပါေတာ့ေၾကာင္း…

စကၡဳပဥၥက
(က) မ်က္စိတြင္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ခ) အဆင္းတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ဂ) မ်က္စိ၌မွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(ဃ) မ်က္စိ၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
(င) မ်က္စိအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ၊ ေ၀ဒနာႏွင့္၊ သညာသခၤါရ၊ ၀ိညာဏဟု၊ အစုေလးမည္၊ ခႏၶာသည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။
ေသာတပဥၥက
(က) နားဟုတြင္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အသံတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) နား၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) နား၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) နား၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ဃာနပဥၥက
(က) ႏွာေခါင္းတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အနံ႔တြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) ႏွာေခါင္း၌မွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) ႏွာေခါင္း၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) ႏွာေခါင္းအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ဇိ၀ွါပဥၥက
(က) လွ်ာဟုတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) ရသာတြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) လွ်ာ၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) လွ်ာ၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) လွ်ာ၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
ကာယပဥၥက
(က) ကုိယ္ဟုတြင္္မည္၊ ႐ုပ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) အေတြ႕တြင္မည္၊ ႐ုပ္ထုိဤလည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) ကုိယ္၌စဲြမွီ၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) ကုိယ္၌စဲြမွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) ကုိယ္၌အေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ….
မေနာပဥၥက
(က) မေနာတြင္္မည္၊ စိတ္အၾကည္ကား၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ခ) ဓမၼတြင္မည္၊ ႐ုပ္နာမ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဂ) မေနာတြင္မည္၊ ၀ိညာဏ္သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ….
(ဃ) မေနာ၌မွီ၊ အေတြ႕သည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတထပဲ….
(င) မေနာအေတြ႕၊ ေၾကာင္းျပဳ၍လွ်င္၊ ျဖစ္ေလ့မ်ားစြာ၊ ေ၀ဒနာႏွင့္၊ သညာသခၤါရ၊ ၀ိညာဏဟု၊ အစုေလးမည္၊ ခႏၶာသည္လည္း၊ ျမင့္ရွည္ကာလ၊ မတည္ထပဲ၊ ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏။ ျဖစ္ပ်က္ႏွစ္တန္၊ ႏွိပ္စက္ဒဏ္ျဖင့္၊ တရံမစဲ၊ လြန္ဆင္းရဲ၏။ ခုိင္ၿမဲေက်ာမာ၊ ႏွစ္မပါဘူး။ ပညာစကၡဳ၊ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈေသာ္၊ သူ႔သဘာ၀၊ အနိစၥသည္၊ ဒုကၡ အနတၱပါတကား…။

Read more »

ခလုပ္ထိမွ အမိတၾကမယ္ဆုိရင္…

ခလုပ္ထိမွ အမိတ ေနသူမ်ားကုိ ေတြ႕ရတုိင္း ခလုပ္မထိခင္ တ,ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔ ကေလးကလား အေတြးပြားမိပါတယ္။ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀အတုိင္း သတၱ၀ါေတြဟာ ဆင္းရဲဒုကၡ မေရာက္ေသးရင္၊ ေဘးဒုကၡမႀကဳံေသးရင္ အားကုိးရာကုိ မရွာတတ္ၾကေသးပါဘူး။ ဒုကၡေတြႀကဳံ ဆင္းရဲေတြစုံမွပဲ ကယ္တင္ရွင္ကုိ ရွာတတ္ၾကပါတယ္။ အရွင္းေျပာရရင္ ေသေဘးနဲ႔ႀကဳံကာ ေသရေတာ့မယ္ဆုိမွ အေသေကာင္းေအာင္ လုပ္ခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ အားရွိေနတုန္း၊ အခ်ိန္ရွိတုန္း၊ လုပ္ႏုိင္ေနတုန္း ႀကိဳးစားရေဖြရမွာကုိ ေဘးဒုကၡႀကဳံမွ ရွာေနၾကေတာ့ အားအင္ကုန္ခမ္းၿပီး အားကုိရာက မစြမ္းျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ မရေတာ့မွ အားကုိးရွာေတာ့ ရွာသလုိ မရ၊ တ,သလုိမရ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွာတယ္၊ တ,တယ္ဆုိတာကလည္း ရွာလုိ႔ရခ်ိန္၊ တ,လုိ႔ရခ်ိန္၊ ရွာႏုိင္တ,ႏုိင္ခ်ိန္မွာ ရွာတာ၊ တ,တာေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားပုံအတုိင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ခလုပ္ထိမွ အမိတမေနဘဲ ခလုပ္မထိခင္ အမိတတာက ပုိေကာင္းပါတယ္ေပါ့။

“သတၱ၀ါေတြဟာ ေဘးျဖစ္မွပဲ ကုိးကြယ္ရာကုိ ရွာတတ္ၾကတယ္”လုိ႔ ဆုိသလုိပဲ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ေသေဘးနဲ႔ မႀကဳံေသးရင္ မေၾကာက္တတ္ၾကပါဘူး။ တကယ့္ကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေသရေတာ့မယ္ဆုိတာကုိ မသိေသးရင္ ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆုံးမဆုံးမ မလုိက္နာၾက၊ မဆင္ျခင္ၾကပါဘူး။ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား၊ အေတြ႕အႀကဳံရွိသူမ်ားက မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္မ်ား၊ မေကာင္းတဲ့ အေနအထုိင္၊ အေျပာအဆုိမ်ားကုိ ဆင္ျခင္ကာ ေကာင္းတာေတြနဲ႔ေနဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာေျပာ၊ ဘ၀ရဲ႕ အားကုိရာကုိရွာဖုိ႔ ဘယ္လုိပဲ ဆုံးမဆုံးမ တကယ္လက္ေတြ႕ ေသရေလာက္မယ့္ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ မႀကဳံေသးရင္ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ အေပၚမွာ မေရွာင္ၾကဥ္ၾက၊ မဆင္ျခင္ၾကေသးပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္လည္း အေသာက္အစား၊ အေလာင္းအစား လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕တုိင္း မလုပ္ၾကဖုိ႔၊ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကဖုိ႔ ေျပာျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကေတာ့ ေသလုေမ်ာပါး မျဖစ္ေသးလုိ႔လား မသိဘူး ေသာက္ၿမဲ ကစားေနၾကၿမဲပါပဲ။ သူတုိ႔ေရွ႕မွာ ဒီအေသာက္အစား၊ အေလာင္းအစားေတြေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူေတြကုိ ေတြ႕ေနရေပမယ့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အဆုိးဆုံး မျဖစ္ေသးလုိ႔နဲ႔တူတယ္ မေရွာင္ၾကဥ္ၾကပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ့္ကုိယ္တုိင္ေတာင္ သူတုိ႔ေတြကုိ ေျပာဆုိဆုံးမေပးဖုိ႔ အားေလ်ာ့လာပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ မေရွာင္ၾကေတာ့ ၾကာရင္ေျပာတဲ့သူေတာင္ အျပစ္ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္အျပစ္ျဖစ္တာထက္ သူတုိ႔ပါ အျပစ္ျဖစ္လာမွာကုိ စုိးမိပါတယ္။ ကြယ္ရာမွာ ေနာက္သလုိ ေျပာင္သလုိေျပာၾကရင္း ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ အျပစ္ေတြ ျဖစ္မွာစုိးမိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရသေလာက္ေတာ့ ေျပာဆုိဆုံးမၾကည့္ရမွာပါပဲလုိ႔ အားတင္းထားရပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ပုထုဇင္ေတြဟာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္ေနက်င့္ေနတယ္ဆုိတာ သိၾကေပမယ့္ ဒီလုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္တဲ့အထိ ဆင္းရဲဒုကၡ မေတြ႕ၾကေသးရင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခဲရင္းတယ္ ဆုိတဲ့အခ်က္ပါပဲ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေသရမယ့္အထိ ခလုပ္မထိေသးရင္ ဘ၀ရဲ႕ အမိသဖြယ္ျဖစ္တဲ့ အားကုိရာအမွန္ကုိ မရွာၾက၊ မတ,ၾကေသးဘူးဆုိတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေသရေတာ့မယ္ဆုိတာသိလုိ႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ၊ တရားဘာ၀နာ အားထုတ္မႈေတြ လုပ္ေနတဲ့သူေတြေတာင္ တရားအရွိန္ေၾကာင့္ အခုခ်က္ခ်င္း မေသေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အခါ “ငါမေသႏုိင္ေသးပါဘူး”ဆုိၿပီး အားထုတ္ၿမဲအက်င့္၊ ျပဳလုပ္ၿမဲ အလုပ္ေတြကုိ ေလ်ာ့ပစ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ပဲ ေနရေတာ့မယ့္ ေရာဂါကုိ ခံစားရမွပဲ အားကုိရာ ဘာသာတရားကုိ ဖိလုပ္ျဖစ္ရာမွ ဒီေရာဂါက သက္သာလာၿပီး ထင္သလုိ သတ္မွတ္ခ်ိန္မွာ မေသေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အခါ ဘာသာတရား အားထုတ္မႈကုိ ေလ်ာ့ခ်တတ္ၾကပါတယ္။

အသိဒကာမေလး တစ္ေယာက္က သူ႔ကုိယ္ေတြ႕ကို ေျပာဖူးပါတယ္။ သူ႔မွာ ေသရေတာ့မယ့္ ကင္ဆာေရာဂါ တစ္ခုျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေသရမယ္ဆုိတာသိေတာ့ အရမ္းကုိ ေၾကာက္သြားၿပီး ရိပ္သာမွာ ႀကိဳးစားပမ္းစား တရားအလုပ္ အားထုတ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီကင္ဆာ ေရာဂါဟာ ေဆးအရွိန္ေတြေရာ တရားအရွိန္ေတြေၾကာင့္ ထင္ပါတယ္ မျပန္႔ပြားေတာ့ပဲ ဒီကင္ဆာေၾကာင့္ မေသရေတာ့ဘူးဆုိတာ သိရေတာ့ လုပ္ေနၾက တရားအလုပ္အေပၚ စိတ္မပါျဖစ္လာၿပီး အရွိန္ေတြ ေလ်ာ့လာဖူးေၾကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေသရေတာ့မလုိ ျဖစ္တုန္းက ဘာသာတရားအလုပ္ကုိ အားကုိးတႀကီးနဲ႔ ရွာခဲ့ေပမယ့္ ဒီေရာဂါက ဆက္ၿပီးမျပန္႔ ပြားေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ တရားအားထုတ္မႈမွာ အားေလ်ာ့လာၿပီး ေသရမွာကုိ ေမ့လာမိေၾကာင္း စသျဖင့္ သူ႔ရဲ႕ကုိယ္ေတြ႔ခံစားခ်က္ကုိ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ စိတ္အစဥ္ဟာ ဒီလုိပါပဲ တကယ္ ေသလုေမ်ာပါး မျဖစ္ေသးရင္ မေၾကာက္ၾကေသးပါဘူး။

ဒကာမေလးရဲ႕ ကုိယ္ေတြ႕ေလးကုိ နားေထာင္ၿပီး ေသျခင္းတရားရဲ႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းပုံကုိ ေကာင္းေကာင္းသေဘာ ေပါက္သြားၿပီး လြတ္ေျမာက္ရာကုိ ရွာသြားခဲ့သူ၊ ခလုပ္မထိခင္ အမိတသြားခဲ့သူ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သတိရမိလုိက္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ သမုိင္းမွာ အလြန္ထင္ရွားတဲ့ အေသာကေခၚ သိရီဓမၼာေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ ညီေတာ္ တိႆပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီေတာ္တိႆဟာ အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ သာသနာအေပၚ ခ်ီးေျမွာက္မႈေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ လုိေလေသးမရွိ လွဴဒါန္းေထာက္ပံ့မႈေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး “အင္း… သံဃာေတာ္မ်ားနယ္ တယ္ဇိမ္က်လွပါလား၊ စာဖုိ႔းေသာက္ဖုိ႔ ၀တ္ဖုိ႔အတြက္ မပူရတဲ့အျပင္ အေကာင္းစားေတြပဲ သုံးေဆာင္ေနရေတာ့ စည္းစိမ္ယဇ္ေနၾကမွာပဲ…” စသျဖင့္ မၾကားတၾကား ရြဲ႕သလုိ ေစာင္းသလုိ ေရရြတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီစကားကုိ အေသာက မင္းႀကီးၾကားေတာ့ သူ႔ညီကုိ ေခၚၿပီး “ကဲ…ညီေတာ္ မင္းကုိ ဒီေန႔ကစၿပီး ရွင္ဘုရင္ ရာထူး (၇)ရက္ေပးမယ္၊ ဘုရင္အျဖစ္နဲ႔ မင္းႀကိဳက္သလုိ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး မင္းစည္းစိမ္ကုိ ခံစားပါ၊ ဒါေပမယ့္ (၇)ရက္ျပည့္ၿပီးရင္ေတာ့ မင္းကုိသတ္မယ္…”ဆုိၿပီး မင္းရာထူး၊ စည္းစိမ္ကုိ ေပးလုိက္ပါတယ္။ ညီေတာ္ တိႆဟာ ရွင္ဘုရင္အျဖစ္နဲ႔ မင္းစည္းစိမ္ေတြကုိ ရရွိခံစားေနရေပမယ့္ (၇) ရက္ျပည့္ၿပီးရင္ သတ္မယ္ဆုိတဲ့ ေသျခင္းတရားက ရွိေနေလေတာ့ ဒီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အေပၚမွာ မခံစားႏုိင္၊ မေပ်ာ္ပုိက္ႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ တစ္ရက္ကုန္မွာကုိ ေၾကာက္ေနပါေတာ့တယ္တဲ့။ ေသရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အသိက သူ႔ကုိအေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ လႊမ္းမုိးထားတဲ့အတြက္ ဘာကုိမွ မခံစားခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ဒီေတာ့မွ အေသာကမင္းႀကီးက သူ႔ညီကုိ “လြတ္ေျမာက္ရာ၊ ေသျခင္းကင္းရာကုိ ရွာေနၾကတဲ့ ဒီသာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဆုိတာ ေသျခင္းတရားကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ေနတဲ့အတြက္ မင္းေျပာသလုိ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြမွာ ဇိမ္မယဇ္ႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း” ေျပာဆုိဆုံးမလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ညီေတာ္တိႆဟာ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြ ပစ္ၿပီး သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အၿပီး၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ မွန္ပါတယ္။ ညီေတာ္တိႆရဲ႕ အျဖစ္ဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိ ေသရမယ္ဆုိတဲ့ အသိကရွိေနေတာ့ မေပ်ာ္ႏုိင္မပါးႏုိင္တဲ့ အျဖစ္ပါ။ သူဟာ ေသျခင္းတရားကုိ ေကာင္းစြာသေဘာ ေပါက္သြားသူ၊ ခလုပ္မထိခင္ အမိတသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သူပါ။

တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ ဆင္ျခင္ၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ပုထုဇင္မွန္သမွ် ေသရမွာ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသိမႈ အ၀ိဇၨာအားႀကီးတဲ့ သူေတြကေတာ့ ဒီေသျခင္းတရားကုိ ေမ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေန႔စဥ္သြားလာ လႈပ္ရွားေနေပမယ့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မေသေတာ့မယ့္ သူေတြလုိပါပဲ။ ေပါ့ေပ့ါေန ေပါ့ေပါ့စားကုိ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဆုိးတာက တုိးတက္လွတဲ့ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေနာက္ကုိလုိက္ၿပီး စိတ္အလုိ လုိက္မိေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္က်င့္တရားေတြ ပ်က္ျပားၿပီး မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကုိ လက္ေတြ႕မခံစားရေသးေတာ့ ေသရမွာကုိေမ့ၿပီး ျဖစ္သမွ်အေျခအေနနဲ႔ ရသမွ် အေနအထားေလးေတြမွာ နစ္မြန္းေနပါတယ္။ ဒီလုိေနရင္း ႐ုတ္တရက္ ေသရမယ့္ ေဘးနဲ႔ႀကဳံတဲ့အခါက်ေတာ့မွ ဟုိတဒီတ ဟုိအားကုိးရွာ ဒီအားကုိးရွာေတြ လုပ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ရွိတုန္း၊ လုပ္အားရွိတုန္း၊ လုပ္ႏုိင္ေနတုန္း အားကုိးရာကုိ မရွာမိဘဲ အားအင္ကုန္ခမ္း ေသးမယ့္လမ္းေရာက္မွ ရွာၾကေတာ့ ေနာက္က်ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ အမိတတယ္ဆုိရင္လည္း ခလုပ္ထိမွ တမေနဘဲ ခလုပ္မထိခင္ တမွ အက်ိဳးရွိၿပီး အားျပည့္အင္ျပည့္ ကယ္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာလုိတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသိ၀င္ၾကဖုိ႔ပါ။ ခလုပ္ထိေအာင္ ေစာင့္မေနၾကဘဲ ခလုပ္မထိခင္ ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ပါ။ အမိတ,ခ်င္ရင္ အမိက မ,ႏုိင္ခ်ိန္မွာ တ,ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ပါ။ ခလုပ္ဆုိတာ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔လည္း အသြားမေတာ္ရင္ အခ်ိန္မေရြး ထိႏုိင္တဲ့အတြက္ သြားရင္းသြားရင္း အမိမကယ္ႏုိင္တဲ့ အေ၀းေရာက္မွ ခလုပ္ထိလုိ႔ အမိတ,မယ္ဆုိရင္ အမိလည္း မမ,ႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ္ထူကုိယ္ထ ဆုိသလုိ ကုိယ္ထူၿပီး ကုိယ္ထမွ ျဖစ္မွာပါ။ အဓိကကေတာ့ ထိမွတ,တာထက္ မထိခင္ ႀကိဳတင္ၿပီး မထိေအာင္ သတိျပဳဆင္ျခင္တာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ သတိထားၿပီးေနလုိ႔မွ ခလုပ္ထိလာရင္လည္း ကုိယ္က ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ကုသလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ လူ႔ေလာကမွာ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ ေလာကသမ်ားအေနနဲ႔ ခလုပ္ဆုိတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ၊ ေဘးဒုကၡ၊ ေသျခင္းဒုကၡေရာက္လာမွ အားကုိးရာကုိ ရွာၾကတၾကတာထက္ ဒီအရာေတြ မေရာက္လာခင္ ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပင္ဆင္တဲ့အေနနဲ႔ မေကာင္းတဲ့အက်င့္စ႐ုိက္ေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေကာင္းတာေတြနဲ႔ ကာကြယ္ျပင္ဆင္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာက ပုိၿပီးေကာင္းပါတယ္။ ေဘးဒုကၡႀကဳံ၊ ေသျခင္းနဲ႔ႀကဳံမွ ကုိးကြယ္ရာကုိ ရွာတာထက္ မလာခင္ ဆင္ျခင္တာက ပုိၿပီးလက္ေတြ႕က်ကာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိပါတယ္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ေလ့က်င့္ထားခ်ိန္မွာ ေရာက္လာလည္းပဲ အဆင္သင့္ ခုခံကာကြယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကုိ ရဲရဲ႕ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ရခဲတဲ့ဘ၀ကုိ ရရွိထားၾကတဲ့ အျမင့္ဆုံး လူသားမ်ားအေနနဲ႔ အသက္ရွင္စဲအခုိက္မွာ ေနခ်င္သလုိေန ျဖစ္ခ်င္သလုိ ျဖစ္ၿပီး ေသခါနီးမွ သံသရာ ဘ၀ကူးေကာင္းေရးအတြက္ အားကုိးရာကုိ ရွာသလုိမ်ိဳး၊ ေလာကစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ခလုပ္ထိမွ အမိတတာမ်ိဳး မျဖစ္ၾကေစဘဲ ဒီဒုကၡဆင္းရဲေတြ ေရာက္မလာခင္၊ ခလုပ္မထိခင္ ကုိယ္ထူကုိယ္ထတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္စ႐ုိက္မ်ားကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ကာ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ စ႐ုိက္မ်ားနဲ႔သာ အခ်ိန္ရွိတုန္း၊ အခြင့္သာတုန္း၊ လုပ္ႏုိင္ေနတုန္း ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔၊ ခလုပ္ထိမွ အမိမတၾကဘဲ ခလုပ္မထိခင္ အမိအရ အသိရွိၾကဖုိ႔၊ ခလုပ္ထိတဲ့အခါလည္း မေၾကာက္မရြံ႕ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ျပင္ဆင္ထားၾကဖုိ႔ အထူးတုိက္တြန္းလုိက္ရ ပါေတာ့တယ္…။ အားလုံး ခလုပ္ထိမွ အမိတၾကတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးမွ ကင္းလႊတ္ၾကပါေစ…

Read more »

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၃)...

ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ…
လဲြေနတာေလးေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခု ေျပာစရာ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ေစတီပုထုိးမ်ားနဲ႔ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားတယ္၊ ဘုရားသြားတယ္နဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားအာ႐ုံျပဳ ရွိခုိးၾကတာထက္ ဘုရားေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿဂိဳဟ္တုိင္လုိက္ရွာ ေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္ေမြးတဲ့ ေမြးေန႔အလုိက္ လုပ္ထားတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုိင္ေတြမွာ သြားၿပီးဘုရားကုိ ေရသြားပက္ၾကတာ၊ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းေပးၾကတာ၊ အေမြးတုိင္း၊ ဖေယာင္တုိင္းအစည္းလုိက္ မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဘုရားကုိ မီးတုိက္ၾကတာေတြဟာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္တဲ့ဘုရားက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ သက္ရွိသူတစ္ေယာက္သာ ဆုိရင္ ထ႐ုိက္လုိက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေက်ာင္းက အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရား၀င္းထဲမွာ ရွိေတာ့ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ေတြ႕႐ုံတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဖဲြ႕ေပးထားတဲ့ ဗုဒၶဟူး၀တ္အသင္းက ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္တုိင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အသင္း၀င္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တုိင္နားက မခြါႏုိင္တာေတြကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တံျမက္လွဲ၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ရင္ျပင္သန္႔ရွင္းေရးေတြ အားလုံးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္ၿဂိဳဟ္တုိင္ ကုိယ္သြားကာ ေဆာင္းတြင္းမနက္ ေစာေစာစီးစီး ဘုရားကုိ ေခါင္းေပၚကေနေလာင္းလုိ႔ သက္ေစ့ေရပက္ ေနတာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပရပါေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔…။ လဲြေနတာေတြပါ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာစတဲ့ ဆုိင္ရာေန႔နံေတြကုိ အေရာက္သြားကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မွာရွိတဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေအာက္က နဂါး၊ ဂဠဳံ၊ က်ားစတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ အဓိကသြားၿပီး သက္ေစ့ေရေလာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ပါရင္ပါေနၾကမွာပါ။ ေျပာေတာ့ ဘုရားကုိ သက္ေစ့ေရလွဴတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစကားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနၾကတာေတြပါ။ ဘုရားကုိ ေရလွဴခ်င္တယ္၊ ေရသပ္ပယ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ေပါ့။ ေန႔နံေတြ ဘာေတြေရြး မေနနဲ႔ေပါ့။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္ၿပီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳလုိ႔ အပူအေအး သင့္ျမတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္သင့္တာေပါ့။ မီးပူေဇာ္တာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘုရားမီးပူေဇာ္တယ္ ဆုိရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ မီးၿမိဳက္သလုိ မျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကေပါ့။ မီးပူေဇာ္တယ္ဆုိတာ အေမွာင္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားကုိ အလင္းရေအာင္ ညဘက္ပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလည္း ဘုရားေရွ႕နားမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ သက္ေစ့ထြန္းၿပီး လွဴထားတာဟာ မီးပူေဇာ္တာနဲ႔ မတူဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘုရားကုိ မီးတုိက္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မီးအပူခံၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘုရားေပ်ာက္ေနၾကတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

ဟုတ္သင့္သေလာက္လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားသြားၿပီး ဘုရားေစတီမွာ ဌပနာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံေတာ္ဓာတ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၊ ဘုရားဂုဏ္ကုိ ႏွလုံးသားမွာတည္ကာ ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ရမယ့္အစား ၿဂိဳဟ္တုိင္သြားၿပီး ေရေလာင္း၊ မီးတုိက္ေနၾကေတာ့ ဘုရားသြားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ကာ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားမျမင္ၾကတဲ့ သူေတြလုိ႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဘုရားသြားဖူးတာ မဟုတ္ဘဲ ဘုရားကုိ အလည္သြားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေစတီ သြားရင္လည္း သင့္ေလ်ာ္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္၊ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေစတီေတာ္ကုိ မွန္းကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ လႊမ္းၿခံၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ တရားထုိင္တာေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဘုရားကုိ ေရပူေဇာ္ခ်င္တယ္၊ မီးပူေဇာ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အပူအေအးမွ်တဲ့အခါ၊ အေမွာင္ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ေရသပ္ပယ္ေပးေနသလုိ၊ ညအေမွာင္မွာ ဘုရားရွင္ကုိ အလင္းဓာတ္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေအာင္ အေမြးတုိင္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳစုပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ ေလာကီေရးေတြနဲ႔ မေရာယွက္ရေအာင္ ေလာကီဆရာေတြ အလုိက် လုပ္မိေနတတ္တဲ့ “ဘုရားအေၾကာင္းျပကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားမွာ သြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ေရေလာင္းတာတုိ႔၊ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဘုရားရွင္ကုိ မီးတုိက္တာတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ပုံေတာ္ကုိမွန္း ဂုဏ္ေတာ္လႊမ္းကာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ အပူအေအးကင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေရသပၸါယ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ အေမွာင္ကုိခြင္းဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မီးထြန္းပူေဇာ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ျပဳျခင္းျဖင့္သာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါၿပီး ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ သင့္ပါေၾကာင္း” အလဲြေလးမ်ားကုိ ေထာက္ျပရင္း အမွန္းလမ္းကုိ ေကာက္ျပလုိက္ပါတယ္။

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား

အမွတ္တရ ပုံရိပ္မ်ား