ဗုဒၶအလုိက် ေနထုိင္ျခင္း


ေယာ ဓမၼံ ပႆတိ၊ ေသာ မံ ပႆတိ။
တရားကုိ ျမင္ေသာသူသည္၊ ဘုရားကုိ ျမင္၏။

ဤစကားသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္မွ ဝကၠလိမေထရ္အား မိန္႔ေတာ္မူေသာ စကားေတာ္ ျဖစ္၏။ ဝကၠလိမေထရ္သည္ ဘုရားရွင္အေပၚ ခ်စ္ၾကည္ညိဳသည့္ ပုဂၢိဳလ္ေရး သံေယာဇဥ္ျဖင့္ သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ ဝင္ေရာက္လာသူျဖစ္ၿပီး ရဟန္းျဖစ္ၿပီးေနာက္တြင္လည္း ရဟန္းတရားကုိ အားမထတ္ဘဲ ဘုရားရွင္အားသာ အနီးကပ္ၾကည္ရႈ ဖူးေျမာ္ေနသူျဖစ္၏။ အခ်ိန္တန္သည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဝကၠလိမေထရ္ကုိ မိမိအနားမွ ႏွင္ထုတ္လုိက္၏။ ဘုရားရွင္က မိမိအား လက္မခံသျဖင့္ ဝကၠလိမေထရ္ စိတ္ဓာတ္က်ကာ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ေတာင္ေပၚသုိ႔ တက္သြားၿပီး ခုန္ခ်မည္ အျပဳတြင္ ျမတ္ဗုဒၶမွ တန္ခုိးေတာ္ျဖင့္ တရားေဟာကာ တရားရေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့၏။ ခ်စ္သား ဝကၠလိ အပုတ္ေကာင္ျဖစ္ေသာ ငါဘုရား၏ ခႏၶာကုိယ္အေပၚ တြယ္တာေနျခင္းျဖင့္ သင့္အားအက်ိဳးတစ္စုံတရာမရွိ၊ စင္စစ္အားျဖင့္ ငါဘုရားကုိ ျမင္လုိပါက ငါဘုရားေဟာသည့္ တရားေတာ္ကုိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ငါဘုရားတရားေတာ္အတုိင္း က်င့္သုံးမွသာ ငါဘုရားကုိ ျမင္ႏုိင္ေပ၏။ စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူခဲျခင္း ျဖစ္၏။

မွန္၏။ တရားကုိျမင္မွ ဘုရားကုိ ျမင္၏ဟူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ စကားေတာ္သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအဖုိ႔ အထူးသတိျပဳရမည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ကုိ ကုိးကြယ္ရာအျဖစ္ ဆည္းကပ္ပါ၏ဟု သရဏဂုံကုိယ္ ခံယူးထားသည့္ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္သည္ စကားအေနျဖင့္သာ ဆည္းကပ္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႔မွာလည္း ဘုရားရွင္ျမတ္ ေဟာေတာ္မူအပ္သည့္ အဆုံးအမတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးႏုိင္မွသာ စစ္မွန္သည့္ ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ မွတ္ေက်ာက္တင္ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ဗုဒၶဘုရား ေဟာညြန္ထားသည့္အတုိင္း ေနထုိင္ႏုိင္မွသာ ဗုဒၶအလုိက် ေနထုိင္မႈမ်ိဳး ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ 

ဗုဒၶဘုရား ေဟာေတာ္မူသည့္ အတုိင္းဟု ဆုိရာတြင္လည္း ဘုရားရွင္တုိင္း ညြန္ၾကားေတာ္မူသည့္ စကားေတာ္မွာ သုံးခြန္းသာ ရွိ၏။ () အလုံးစုံေသာ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳရန္ (သဗၺ ပါပႆ အကရဏံ)()  ေကာင္းမႈမွန္သမွ် စြမ္းႏုိင္သမွ် ျဖည့္ဆည္းၾကရန္ (ကုသလႆ ဥပသမၸဒံ)ႏွင့္ () မိမိစိတ္ကုိ ျဖဴစင္စြာထားရန္ (သစိတၱ ပရိေယာဒါပနံ)ဟူသည့္ အခ်က္သုံးခ်က္သည္ ဘုရားရွင္အားလုံး မိန္႔မွာသုံးသည့္ အဓိက အခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္၏။ အေျခအေန အခ်ိန္အခါအရ ေဟာေတာ္မူထားသည့္ ဓမၼကၡႏၶာ တရားေတာ္မ်ား ေျမာက္မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း ထုိတရားေတာ္မ်ား ေဟာညြန္ၾကားရျခင္း၏ ဦးတည္ခ်က္မွာ မေကာင္းမႈ မလုပ္ရန္၊ ေကာင္းမႈလုပ္ရန္ႏွင့္ စိတ္ျဖဴေစရန္တုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။ 

ပုိၿပီးေလးနက္စြာ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါက 
၁။ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ အခ်က္
၂။ က်င့္သုံးရမည့္ အခ်က္ႏွင့္
၃။ သုတ္သင္ရမည့္ အခ်က္ဟူေသာ အခ်က္သုံးခ်က္ကုိ ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္၏။ 
ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း ေရွးဦးစြာ ျပဳလုပ္သင့္သည့္ အခ်က္သည္ မေကာင္းမႈကုိ မလုပ္ျဖစ္ေရးပင္ ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအခ်က္မွာ ေကာင္းက်ိဳးရရွိေစရန္ ေကာင္းမႈကုိ စုေဆာင္းမႈျဖစ္ကာ တတိယအခ်က္မွာ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းစဥ္သုိ႔ သြားႏုိင္ရန္အတြက္ ပညာတရား ရရွိမႈကုိ ျဖစ္ေစမည့္ စိတ္ႏွလုံးကုိ ျဖဴစင္စြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္မႈပင္ ျဖစ္၏။ ဤအခ်က္ ()ခ်က္ကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးႏုိင္ပါက ဗုဒၶအလုိက် ဘဝကုိ ေနထုိင္ႏုိင္ၾကသူမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ 

ဤ၌ မေကာင္းမႈမွန္ မွန္သမွ် မလုပ္ၾကရန္ တုိက္တြန္းရာတြင္ အထူးသျဖင့္ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားအား မလုပ္မိေစရန္ ပုိၿပီးအေလးျပဳၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ဒုစရုိက္အမႈ အကုသုိလ္ မေကာင္းမႈမ်ားသည္ ျပဳလုပ္ပါက အျပစ္ႏွင့္တကြျဖစ္ၿပီး မေကာင္းက်ိဳးကုိ ဧကန္မုခ် ခံစားရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေရးထက္ မေကာင္းက်ိဳးမရေရးကုိ ေရွးဦးစြာ အေလးေပးေစျခင္းျဖစ္၏။ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားဟူသည္မွာလည္း ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ျဖစ္သည့္ အလုပ္မ်ားပင္ျဖစ္ၿပီး 
ကာယကံမႈ အကုသုိလ္ အစုမ်ားအျဖစ္ 
၁။ သူတပါးအသက္ကုိ သတ္ျဖတ္ျခင္း
၂။ သူတပါးဥစၥာကုိ ခုိးယူျခင္း
၃။ သူတပါး သားမယားအေပၚ ေဖာက္ျပန္က်ဴးလြန္ျခင္း အမႈမ်ားကုိ ညြန္းဆုိေတာ္မူ၏။ 
ဝစီကံမႈ အကုသုိလ္အစုမ်ားအျဖစ္
၁။ လိမ္ညာေျပာဆုိျခင္း
၂။ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္ျခင္း
၃။ ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္း
၄။ အက်ိဳးမရွိ၊ အခ်ည္းႏွီး ၿပိန္ဖ်င္းေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္း အမႈမ်ားကုိ ညြန္းဆုိေတာ္မူ၏။
မေနာကံမႈ အကုသုိလ္အစုမ်ား အျဖစ္ကား
၁။ သူတပါး၏ ပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားအေပၚ မိမိပုိင္ ျဖစ္လုိေရး အလုိဆုိးျဖင့္ ႀကံစည္ျခင္း
၂။ သူတပါး ေသေၾကပ်က္စီးေစရန္ အလုိဆုိးျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္း
၃။ အယူမွားကုိ လက္ခံက်င့္သုံးမိျခင္း အမႈမ်ားကုိ ညႊန္းဆုိေတာ္မူ၏။ 
ဤဆယ္ပါးသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မျပဳလုပ္မိရန္ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္သည့္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္တရားမ်ားပင္ ျဖစ္၏။

ထုိအကုသုိလ္ အမႈမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းသည္ အကုသုိလ္ အက်ိဳးမရရန္ ေရွာင္ၾကဥ္မႈမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ကုသုိလ္အက်ိဳးတရား ရရွိရန္အတြက္ကား ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားကုိ ရသမွ် ဆည္းပူးၾကရမည္ ျဖစ္၏။ အလုပ္တစ္ခုသည္ အျပစ္မရွိျခင္း၊ ေကာင္းသည့္အက်ိဳးကို ေပးျခင္းသေဘာ ရွိေနလွ်င္ ထုိအလုပ္ကုိ ကုသုိလ္အလုပ္ဟု ဆုိထားသည္ျဖစ္ရာ မိမိလုပ္သည့္ အလုပ္မ်ားသည္ မိမိအတြက္၊ အမ်ားအတြက္ အျပစ္မရွိ၊ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္မည့္ အလုပ္မ်ားျဖစ္ရန္ လုိအပ္လွေပ၏။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား အေနျဖင့္ ကုသုိလ္အလုပ္ ဆယ္မ်ိဳးကုိ လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း သိရွိထားႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ထုိဆယ္မ်ိဳးကုိ စည္းပြားခ်မ္းသာ၏ တည္ရာျပဳထုိက္သည့္ ကုသုိလ္ဆယ္မ်ိဳး၊ စာေပအေခၚအားျဖင့္ ပုညၾကိယာ ဝတၳဳဆယ္မ်ိဳးဟု ေခၚ၏။ ယင္းဆယ္မ်ိဳးမွာ
၁။ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲလွဴဒါန္းျခင္း (ဒါန)
၂။ ငါးပါး၊ ရွစ္ပါးစသည့္ အက်င့္သီလမ်ားကုိ ေစာင့္ထိန္းျခင္း (သီလ)
၃။ သမထ၊ ဝိပႆနာ ဘာဝနာ တရားမ်ား ပြားမ်ားအားထုတ္ျခင္း (ဘာဝနာ)
၄။ အသက္သိကၡာ ဂုဏ္ဝါႀကီးသူမ်ားအား အ႐ုိအေသေပးျခင္း (အပစာယန)
၅။ ကုသုိလ္ကိစၥမ်ားတြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြတ္ေပးျခင္း (ေဝယ်ာဝစၥ)
၆။ မိမိ၏ ကုသုိလ္အဖုိ႔ကုိ အမွ်အတမ္းေပးေဝျခင္း (ပတၱိဒါန)
၇။ သူတပါး၏ ကုသုိလ္အဖုိ႔ကုိ ဝမ္းေျမာက္ႏုေမာ္ သာဓုေခၚျခင္း (ပတၱာႏုေမာဒန)
၈။ တရားစကား နာယူမွတ္သားျခင္း (ဓမၼႆဝန)
၉။ တရားဓမၼ ျပန္လည္မွ်ေဝျပသ ေဟာေျပာျခင္း (ဓမၼေဒသနာ)
၁၀။ အယူဝါဒ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္ျခင္း (ဒိ႒ိဇုကမၼ) တုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။
ဤကုသုိလ္မ်ားမွ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အရယူႏုိင္ျခင္းသည္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ေဆာင္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ဟူသည္ က်င့္သုံးၿပီးမွသာ ရယူရမည့္ အရာျဖစ္သျဖင့္ ဗုဒၶအလုိက် ေနထုိင္သူတစ္ေယာက္သည္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားကုိ ရသမွ် က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ 

အေရးႀကီးဆုံး အခ်က္ျဖစ္သည့္ မိမိစိတ္ကုိ စင္ၾကယ္ေအာင္ ထားျခင္း၊ သုတ္သင္ျခင္းကုိလည္း ဗုဒၶဝါဒီမ်ား အေနျဖင့္ ဗုဒၶေဟာညြန္သည့္အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶအလုိက် ေနထုိင္ျပရန္ လုိအပ္လွ၏။ စိတ္ျဖဴစင္ရန္အတြက္ကား မိမိစိတ္တြင္ သတိကပ္ေနရန္ပင္ ျဖစ္၏။ သတိရွိေနသည့္ စိတ္သည္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေနသည့္ စိတ္ပင္ျဖစ္သျဖင့္ သတိတရား လက္ကုိင္ထားရန္ အထူးလုိအပ္လွေပ၏။ သတိရွိရန္အတြက္ကား သမထအက်င့္၊ ဝိပႆနာအက်င့္ တစ္ခုခုကုိ က်င့္သုံးၾကရန္ လုိအပ္ေပ၏။ သီလကုိ အေျခခံသည့္ စိတ္သည္ သမာဓိျဖစ္ရန္ လြယ္ကူေနၿပီး သမာဓိရွိလွ်င္ ပညာျဖစ္ရန္လည္း လြယ္ကူလွကာ ပညာျဖင့္  ေနလွ်င္ စိတ္အစဥ္သည္ အသိယွဥ္ေနမည္ ျဖစ္၏။ အသိရွိေနလွ်င္ စိတ္အစဥ္သည္ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေနမည္သာ ျဖစ္၏။ 

စင္စစ္အားျဖင့္ သတိရွိေနသူသည္ အကုသုိလ္ကုိ ေရွာင္ေနႏုိင္ၿပီး ကုသုိလ္ကုိလည္း ေဆာင္ေနႏုိင္သည့္အျပင္ မိမိစိတ္ကုိလည္း ျဖဴစင္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္သူျဖစ္သျဖင့္ သတိတရားမွာ သတၱဝါအားလုံးအတြက္ အပိုမရွိ၊ အခ်ိန္ျပည့္လုိေန႔သည့္ တရားပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိစိတ္ကုိ ျဖဴစင္ေစလုိသူမ်ားသည္ အပၸမာဒတရား လက္ကုိင္ထားရန္ လုိေၾကာင္းဆုိျခင္း ျဖစ္၏။

အခ်ဳပ္ဆုိရေသာ္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အျဖစ္ကုိ ခံယူထားသည့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား အေနျဖင့္ ဗုဒၶအလုိက် ေနထုိင္က်င့္သုံးၾကရာတြင္ ဘုရားရွင္မ်ား ေဟာေတာ္မူသည့္အတုိင္း ေရွးဦးစြာ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္မ်ားကုိ မလုပ္မိရန္ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ထုိမွေနာက္၌ ကုသုိလ္တရားမ်ားကုိ ရႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားဆည္းပူးကာ အေရးႀကီးဆုံး အခ်က္ျဖစ္သည့္ မိမိစိတ္ကုိ ျဖဴစင္ေအာင္ ထားႏုိင္ေရး အေလးေပးကာ လုိက္နာက်င့္သုံးရမည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ က်င့္သံုးရာတြင္ ဒုစရုိက္ကုိေရွာင္ၿပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ စသည့္ ကုသုိလ္တရားမ်ားကုိ စြမ္းႏုိင္သမွ် ရယူကာ သတိတရား မပ်က္ပြားႏုိင္ေစရန္ သမထအက်င့္၊ ဝိပႆနာ အက်င့္မ်ားကုိ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိကာ က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးလုိရင္း ျဖစ္၏။ 

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ ခံယူထားသည့္ ဗုဒၶဝါဒီမ်ားသည္ အမည္ခံ ဗုဒၶဘာသာမွ အႏွစ္သာရရွိသည့္ ဗုဒၶဘာသာမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ဗုဒၶညြန္ျပသည့္အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ရခဲသည့္ လူ႔ဘဝကုိ ရရွိထားသည့္ တန္ဘုိးရွိသည့္သူအျဖစ္ အဆင့္ျမင့္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။ 

အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

ဆုံႏုိင္ခြင့္ (သုိ႔) ပါရမီျဖည့္ဖက္ (၂)



ဒီဘဝမွာ အဲဒီလုိ နားလည္မႈေတြနဲ႔ အေကာင္းဆုံး ဆုံႏုိင္ခြင့္ကုိ တည္ေဆာက္ၿပီးၿပီဆုိရင္ ေနာင္ဘဝအဆက္ဆက္ ဆုံႏုိင္ခြင့္အတြက္ကေတာ့ ျမတ္စြာဗုဒၶေဟာညြန္ျပတဲ့ လမ္းစဥ္ဟာ အေကာင္းဆုံးနဲ႔ လက္ေတြ႕က်င့္သုံးဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက သတၱဝါတုိင္း၊ သတၱဝါတုိင္း ဘဝတုိင္းမွာ အတူဆုံႏုိင္မယ့္ ဆုံႏုိင္ခြင့္အတြက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လုံးက 
၁။ သမသဒၶါ 
တူညီတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္
၂။ သမသီလ
တူညီတဲ့ အက်င့္သိကၡာ
၃။ သမစာဂ
တူညီတဲ့ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲမႈနဲ႔
၄။ သမပညာ
တူညီတဲ့ အသိဉာဏ္ပညာ ဆုိတဲ့ အခ်က္ေလးခ်က္နဲ႔ ျပည့္စုံမႈရွိၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဒီလမ္းညြန္ခ်က္ကုိ ျမတ္ဗုဒၶက နကုလာမာတာ၊ နကုလပီတာ ဆုိတဲ့ ပုဏၰားအုိႀကီး ႏွစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႕ဆုံခ်ိန္မွာ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အခါတစ္ပါး ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ ဘဂၢတုိင္း၊ သုသုမာရဂိရၿမိဳ႕ ေဘသကဠေတာမွာ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူခ်ိန္က ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ နံနက္ေစာေစာ သကၤန္းကုိ ျပင္ဝတ္၊ သပိတ္ကုိ ယူေတာ္မူၿပီး နကုလပိတာသူၾကြယ္အိမ္ကုိ ၾကြေတာ္မူကာ ခင္းထားတဲ့ေနရာမွာ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နကုလပိတာသူၾကြယ္နဲ႔ နကုလမာတာ သူၾကြယ္မတုိ႔ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ ရွိခုိးၿပီး သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ ထုိင္ေနရင္း နကုလပိတသူၾကြယ္က 

“အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳသူ နကုလမာတာကုိ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ ယူေဆာင္ခဲ့ခ်ိန္ကစလုိ႔ စိတ္နဲ႔ေတာင္မွ နကုလမာတာကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီး တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ အေပၚမွာ ျပစ္မွားဖူးခဲ့ျခင္း မရွိသလုိ ကုိယ္နဲ႔ကေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိေအာင္ ေစာင့္ထိန္းက်င့္ႀကံခဲ့ပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဟာ ဒီဘဝမွာလည္းပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး ႐ႈျမင္ျခင္းကုိ လုိလားၾကသလုိ ေနာင္ဘဝဘဝေတြမွာလည္း တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး ရႈျမင္ျခင္းကုိ လုိလားၿပီး အဲဒီဆုံႏုိင္ခြင့္ကုိ ဘဝဆက္တုိင္း ရရွိလုိပါတယ္ဘုရား” လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနီးမွာ ရွိေနတဲ့ နကုလမာတာ သူၾကြယ္မကလည္း
“အရွင္ဘုရား နကုလပိတာ သူၾကြယ္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက တပည့္ေတာ္မကုိ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ ယူေဆာင္ခ်ိန္ကစလုိ႔ တပည့္ေတာ္မ အေနနဲ႔လည္း နကုလပိတာကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီး တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ အေပၚမွာ ျပစ္မွားဖူးခဲ့ျခင္း မရွိသလုိ ကုိယ္နဲ႔ကေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိေအာင္ ေစာင့္ထိန္းက်င့္ႀကံခဲ့ပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဟာ ဒီဘဝမွာလည္းပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး ႐ႈျမင္ျခင္းကုိ လုိလားၾကသလုိ ေနာင္ဘဝဘဝေတြမွာလည္း တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး ရႈျမင္ျခင္းကုိ လုိလားၿပီး အဲဒီဆုံႏုိင္ခြင့္ကုိ ဘဝဆက္တုိင္း ရရွိလုိပါတယ္ဘုရား” လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ အားက်မခံ ထပ္မံေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက “ဒကာ၊ ဒကာမတို႔ လင္မယားႏွစ္ဦးလံုးတို႔သည္ ယခုဘဝ၌လည္း အခ်င္းခ်င္း ႐ႈျမင္ၾကရန္ တမလြန္ ဘဝ၌လည္း အခ်င္းခ်င္း ႐ႈျမင္ၾကရန္ အကယ္၍ အလိုရွိကုန္အံ့၊ ႏွစ္ဦးလံုးတို႔သည္ တူမွ်ေသာ သဒၶါတရား ရွိကုန္ရာ၏၊ တူမွ်ေသာ သီလရွိကုန္ရာ၏၊ တူမွ်ေသာ စြန္႔ၾကဲမႈ 'စာဂ' ရွိကုန္ရာ၏၊ တူမွ်ေသာ ပညာ ရွိကုန္ရာ၏၊ ယင္းသို႔ျဖစ္ေသာ္ ထိုလင္မယားႏွစ္ဦးတို႔သည္ ယခုဘဝ၌လည္း အခ်င္းခ်င္း ႐ႈျမင္ၾကရကုန္၏၊ ေနာင္တမလြန္ ဘဝ၌လည္း အခ်င္းခ်င္း ႐ႈျမင္ၾကရကုန္လတၱံ႔”လုိ႔ တရားစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။

“- လင္မယားႏွစ္ဦးလံုးတို႔ပင္ သဒၶါတရားႏွင့္လည္း ျပည့္စံုကုန္၏၊ အလွဴခံတို႔၏ စကားအဓိပၸါယ္ကိုလည္း သိကုန္၏၊ ကိုယ္ ႏႈတ္ ႏွလံုးကို ေစာင့္စည္းၾကကုန္၏၊ ထို လင္မယားႏွစ္ဦးလံုးတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုၾကကုန္လ်က္တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးၾကကုန္၏။
- တူမွ်ေသာ သီလရွိကုန္ေသာ လင္မယား ႏွစ္ဦးလံုးတို႔အား အက်ဳိးစီးပြါးတို႔သည္ မ်ားျပားကုန္၏၊ ခ်မ္းသာစြာ ေနရျခင္းသည္လည္း ျဖစ္၏၊ ရန္သူတို႔ ႏွလံုးမသာဖြယ္ ျဖစ္ကုန္၏။ တူမွ်ေသာ သီလရွိကုန္ေသာ လင္မယား ႏွစ္ဦးလံုးတို႔သည္ ဤလူ႕ဘဝ၌တရားကို က်င့္ၾကကုန္၍ နတ္ျပည္ ေလာက၌ အလံုးစံုေသာ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံတို႔ကို လိုတိုင္းရကုန္လ်က္ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ေမြ႔ေလ်ာ္ရကုန္ သတည္း။” (ပဌမ သမဇီဝီသုတ္၊ ပညာဘိသႏၵဝဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္) 

ဒီအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဘဝဆက္တုိင္း ဆုံႏုိင္ခြင့္ ပုိင္ဆုိင္လုိၾကတဲ့ ပါရမီဖက္မ်ားအတြက္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ လမ္းညြန္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ ဒီဆုံႏုိင္ခြင့္ လမ္းညြန္ေလးခ်က္ကုိၾကည့္ရင္ ဘဝတုိင္း ဆုံခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ လုိက္နာက်င့္သုံးသင့္တဲ အခ်က္ေတြဆုိတာ ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ဘယ္သူမဆုိ ဘဝတုိင္းမွာ ဆုံခ်င္ၾကရင္ ယံုၾကည္ခ်က္တူေအာင္၊ အက်င့္သိကၡာတူေအာင္၊ စြန္႔လႊတ္မႈတူေအာင္၊ အသိပညာတူေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္လုိ႔ လမ္းညြန္ေပးထားခ်က္ဟာ လက္ေတြ႕ပုိင္းမွာ အေတာ္ယုတိၱက်တဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဆုံႏုိင္ခြင့္ဆုိတာဟာ တစ္ဦးတည္းနဲ႔ လုပ္ယူလုိ႔ ရတဲ့အရာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဆုံႏုိင္ဖုိ႔ ႏွစ္ဦးစလုံး တူညီမႈေတြ ရယူႏုိင္မွ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သဘာဝက်တဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္မႈ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီအေၾကာင္းကုိ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးတစ္ခုမွာ ဘုန္းဘုန္းေဟာေပးဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ပါစပ္ၿပီး ရွင္းလင္းေဟာေျပာေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ ဒီေနရာမွာ အလ်ဥ္းသင့္တုန္း ျပန္လည္မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

ယုံၾကည္ခ်က္တူ
အက်င့္တူ၍
အလွဴလည္းမွ်
အသိမွ်မူ
တူမွ်အျပား
ဤေလးပါးက
အမွ်တူသူ
မ်ားထုိသူကုိ
အခုလည္းဆုံ
ေနာင္လည္းဆုံ၍
သံသရာတစ္ေလွ်ာက္
အတူေလွ်ာက္ရန္
အေထာက္အမွန္
အေၾကာင္းဖန္၏။ ။ 

ဒီကဗ်ာထဲက အတုိင္းပါပဲ။ ဘယ္သူမဆုိ ဘဝမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏုိင္ေသးဘဲ ဘဝတုိင္းမွာ အတူဆုံၾကဖုိ႔နဲ႔ တစ္ဦးရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ကုိ တစ္ဦးက ျဖည့္ဆည္းေပး၊ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေလးေတြမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ပါရမီေလးေတြ ျဖည့္ေပးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ယုံၾကည္ခ်က္လည္းတူ၊ အက်င့္သီလလည္းတူ၊ ေပးကမ္း လွဴဒါန္းတာလည္းတူ၊ အသိပညာလည္း တူၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း သံသရာခရီးမွာ အတူဆုံႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဆက္ရန္ ….

Read more »

သတိျပဳဆင္ျခင္ပါ



အေကာင္းအဆုိး ဆုိတာ
အေၾကာင္းအက်ိဳးဆုံရင္ ႀကဳံလာၾကတာပဲ။
အေကာင္းေတြဆုံလုိ႔လည္း မေကာင္းေတြ ကုန္ၿပီလုိ႔ မေတြးနဲ႔။
မေကာင္းေတြဆုံလုိ႔လည္း အေကာင္းေတြ မႀကဳံေတာ့ဘူးလုိ႔ မတြက္နဲ႔။
ကုန္ခ်ိန္တန္ကုန္၊ ဆုံခ်ိန္တန္ဆုံ၊ ႀကဳံခ်င္တန္ ႀကဳံေနၾကမွာပဲ။
ႀကဳံဆုံလာတဲ့ အခါမွာသာ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ပါ။
ေကာင္းလုိ႔လည္း စိတ္ဓာတ္ေတြ မေျပာင္းမိေစနဲ႔။
မေကာင္းလုိ႔လဲ မေကာင္းတာေတြမွာ မေပါင္းမိေစနဲ႔။
အေကာင္းေရာက္တဲ့အခါ သတိမေပ်ာက္ေစနဲ႔။
မေကာင္းေရာက္တဲ့အခါ အေကာင္းမေပ်ာက္ေစနဲ႔။
ေကာင္းရင္သတိထား အဆုိးလာတတ္တယ္။
ဆုိးရင္ကုသုိလ္ပြား အက်ိဳးမ်ားလိမ့္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးႀကီးဆုံးက သတိမေပ်ာက္ဖုိ႔နဲ႔ ကုသုိလ္မပ်က္ဖုိ႔ပဲဆုိတာ
မေမ့ပါနဲ႔။

ေမတၱာျဖင့္ 
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

ဆုံႏုိင္ခြင့္ (သုိ႔) ပါရမီျဖည့္ဖက္ (၁)



“ပါရမီျဖည့္ဖက္
အသာတၾကည္ေထြးဖက္
သံသရာခရီးတစ္ေလွ်ာက္
ဆုံႏုိင္ခြင့္ေဖာက္ရင္း
နိဗၺာန္ေရႊျပည္အေရာက္
အတူေလွ်ာက္ၾကစုိ႔”

“ဆုံႏုိင္ခြင့္ (သုိ႔) ပါရမီျဖည့္ဖက္”ဆုိတဲ့ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးက ေခတ္ဆန္ေနၿပီး သီခ်င္းေခါင္းစဥ္လုိလုိ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေခတ္လူငယ္တစ္ေယာက္က ေမးလာတဲ့ အေမးေလးအေပၚမူတည္ၿပီး မွတ္မိလြယ္ေအာင္ ဒီလုိအမည္ေလး ေပးလုိက္တာပါ။ ၾကာပါၿပီ ဒကာေလးတစ္ေယာက္ ေမးထားဖူးတဲ့ ေမးခြန္းေလးတစ္ခုပါ။ သူက “အရွင္ဘုရား နားနဲ႔မနာ ဖဝါးနဲ႔ နာပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္မွာ ခ်စ္သူရွိပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္လည္း သူ႔ကုိအရမ္းခ်စ္သလုိ၊ သူကလည္း တပည့္ေတာ္ကုိ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဘုရား၊ ႐ုိးသားစြာ ဝန္ခံရရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီဘဝမွာ နိဗၺာန္အထိ ေရာက္ဖုိ႔ဆႏၵမရွိေသးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သံသရာခရီးမွာေတာ့ ဘဝတုိင္းအတူဆုံၿပီး တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ နားလည္မႈနဲ႔ ပါရမီေတြ ရသေလာက္ျဖည့္ခ်င္ပါေသးတယ္၊ အဲဒါ တပည့္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဘဝတုိင္းမွာ အတူဆုံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လုိက်င့္သုံး ေနထုိင္ၿပီး ဘယ္လုိကုသုိလ္မ်ိဳးေတြ လုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ လမ္းညႊန္ေပးေတာ္မူပါဘုရား” လုိ႔ ေမးေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူ႔အေမးအတုိင္း ဒီဘဝအတြက္ေရာ ေနာင္သံသရာ အတြက္ပါ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ ဆုံႏုိင္ခြင့္ ရေစမယ့္ အေၾကာင္းေလးေတြကုိ ေဟာေျပာေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလုိ အလားတူ ေမးခြန္းမ်ိဳးေလးတစ္ခု ေမးထားတာရွိလုိ႔ ဒီစာစုေလးေရးၿပီး အေျဖေပးလုိက္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီေမးခြန္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေျဖေပးဖုိ႔ အေျဖေရးရင္း ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ သုေမဓာ ရွင္ရေသ့ဘဝက ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားထံမွာ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ ခံယူေနတဲ့အခ်ိန္ ရွင္ရေသ့ေဘးမွာ ရွင္ရေသ့နဲ႔အတူ ဘဝဆက္တုိင္း ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ အတူဆုံၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ နိဗၺာန္ကုိ အတူဝင္ပါရေစဆုိကာ ဆုပန္ခဲ့တဲ့ ယေသာ္ဓရာ အေလာင္းေတာ္ သုမိတၱအမည္ရတဲ့ ပုဏၰားပ်ိဳမေလးရဲ႕ ပုံရိပ္ကုိ သတိျပဳမိျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ စကၤာပူမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဒကာမေလး တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ဘဝမွာ အဲဒီသုေမဓာ ရွင္ရေသ့ေဘးက ၾကားပန္းေလးေတြကုိင္ၿပီး ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ သုမိတၱာလုိ အမ်ိဳးသမီးေလးကုိ အားက်ေၾကာင္း အဲဒီလုိပဲ ပါရမီ ျဖည့္ဖက္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားဖူးပါတယ္။ 

မွန္ပါတယ္။ ဘုရားေလာင္း သုေမဓာ ရွင္ရေသ့ဘဝကေန ပါရမီျဖည့္လာခဲ့တဲ့ သုမိတၱာ ပုေဏၰးမေလးဟာ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ေနာက္ဆုံးဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူမယ့္ သိဒၶတၱမင္းသားဘဝမွာလည္း ယေသာ္ဓရာအမည္နဲ႔ ဘဝတုိင္းအတူဆုံကာ ပါရမီျဖည့္ဖက္ေကာင္းအျဖစ္ နိဗၺာန္ကုိ ဝင္စံသြားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘဝတုိင္းဆုံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ပါရမီေကာင္းေတြျဖည့္ဆည္းၿပီး ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့ေလးမ်ားကုိ အတူတူစုိက္ပ်ိဳးရင္း အဲဒီမ်ိဳးေစ့ရဲ႕ အသီးအပြင့္အျဖစ္ ဆုံႏုိင္ခြင့္တစ္ခုကုိ ရယူခဲ့ၾကတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးမ်ားရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းေလးေတြကုိ အားက်ကာ တစ္ခ်ိဳ႕က အဲဒီလုိ ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ ဆုံႏုိင္ခြင့္ ဆက္လုိၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ကေတာ့ ဒီဘဝမွာ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္စံျမန္းေရးထက္ သံသရာခရီအတြက္ အတူခရီးဆက္ၿပီး ဆုံႏုိင္ခြင့္နဲ႔ အတူလက္တဲြၾကဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးေကာင္း ႀကီးေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း သူတုိ႔ေလးေတြရ႕ဲ ကုိယ္ပုိင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သံသရာရွည္ေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကုိ မျဖတ္ခ်င္ေသးတဲ့ သူတုိ႔အတြက္ကေတာ့ ဒီလုိဆုံႏုိင္ခြင့္မ်ိဳးကုိ ေတာင့္တတာဟာ အျပစ္ေျပာစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အနာဂတ္ဘဝဟာ ဘာမွမေသခ်ာေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၿပီး ဆုံႏုိင္ခြင့္အတြက္ တဲြလက္ဆက္ဖုိ႔ဆုိတာဟာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညြတ္ရင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ ဆုံႏုိင္ခြင့္ ရေစဖုိ႔ ပါရမီျဖည့္ၾကတယ္ဆိုတာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ စတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကုသုိလ္ အစြမ္းေတြ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ျပည့္လာေအာင္၊ အဲဒီ ကုသုိလ္အစြမ္းေတြနဲ႔ ကုိယ့္အက်ိဳး၊ သူ႔အက်ိဳးကုိ ေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ကုသုိလ္အလုပ္ေတြ အားထုတ္တဲ့အခါ တစ္ဦးတည္း လုပ္ၾကသလုိ စိတ္တူကုိယ္တူ ဝါသနာ တူတဲ့သူေတြနဲ႔ အတူလုပ္ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ဦးတည္းလုပ္ၿပီး ဒီအစြမ္းေတြနဲ႔ သံသရာမွသည္ နိဗၺာန္အထိ ခရီးဆက္ၾကသူေတြ ရွိသလုိ ႏွစ္ဦးသုံးဦးမွသည္ အစုအဖဲြ႔လုိက္ အတူတကြ ျပဳလုပ္ၾကရင္း ဘဝတုိင္း ေကာင္းစားေရးအတြက္ အားျဖည့္ၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ စတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေလးေတြ လုပ္ကာ ပါရမီျဖည့္ၾကသူေတြ အေနနဲ႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းလည္း သံသရာ ခရီးကုိ ေလွ်ာက္ႏိုင္ၾကသလုိ ႏွစ္ဦးသေဘာတူလည္း သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ဆုံႏုိင္ခြင့္ေဖာက္ရင္း နိဗၺာန္အထိ ေလွ်ာက္ႏုိင္ၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘဝတုိင္း အတူဆုံခ်င္တဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကို အတူဆည္းပူးၿပီး ပါရမီျဖည့္ဖက္မ်ားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလုိ ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ ဆုံႏုိင္ခြင့္တည္ေဆာက္တဲ့ အခါမွာ အတိတ္ဘဝရဲ႕ အက်ိဳးေပးေတြကုိ အေၾကာင္းခံ၊ ဒီဘဝမွာ တစ္ဦးအက်ိဳးကုိ တစ္ဦးကေဆာင္ရင္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ညီညြတ္မႈကုိ တည္ေဆာက္ၿပီး ေစတနာေကာင္းနဲ႔ အက်င့္ေကာင္းကုိ အေျခခံကာ အေျဖမွန္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္သံသရာမွာ ဆုံႏုိင္ခြင့္ရဖုိ႔အတြက္ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ ဘဝမွာလည္း လက္ခ်င္းဆက္ႏုိင္ဖုိ႔ဟာ အေရးႀကီးလွတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘဝမွာ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ၿမဲေနႏုိင္မွ ေနာင္သံသရာအထိလည္း အတူတြဲေနႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝတုိင္းဆုံခ်င္ေပမယ့္ လက္ရွိဘဝမွာ ကတုံကယင္နဲ႔ဆုိရင္ ဆုံႏုိင္ခြင့္ဟာ ေဝးလြင့္ေနမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဗုဒၶစာေပ အဖြင့္ေတြမွာေတာ့ သတၱဝါေတြ လက္ရွိဘဝမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ေနထုိင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္း(၂)ခ်က္ ရွိေၾကာင္းဖြင့္ဆုိျပပါတယ္။ 
“ပုေဗၺဝ သႏၷိဝါေသန၊ ပစၥဳပၸႏၷ ဟိေတနဝါ။
ဧဝံ တံ ဇာယေတ ေပမံ၊ ဥပၸလံဝ ယေထာဒေက။ (ဝိ၊ ႒၊ ၁၊ ပ၊ ၃၅။)
  • - ေရွးဘဝ မ်ားစြာက အတူတကြ ေနထုိင္ စားေသာက္ခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊
  • - ယခုဘဝ၌ အက်ိဳးကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း 
ဤအေၾကာင္းတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သတၱဝါတုိ႔သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကသည္”တဲ့။ ဒါက စာေပအဖြင့္ေတြမွာ လာတဲ့ သတၱဝါေတြ လက္ရွိဘဝမွာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္း တစ္စိပ္တစ္ေဒသပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီအေၾကာင္းတရားအျပင္ ဘဝတုိင္းဆုံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ လက္ရွိဘဝေလးမွာ အဖုအထစ္ေတြမရွိ အတူညွိႏုိင္ဖုိ႔ကလည္း လုိအပ္လွတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အတူလက္တဲြေဖာ္ေတြၾကားမွာ နားလည္မႈ ရွိေနဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ”Love is understanding- အခ်စ္ဆုိတာ နားလည္ျခင္းပဲ”လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈ ရွိေနၾကရင္ ခ်စ္စကုိရွည္ေစၿပီး မုန္းစကုိ တုိေနေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ နားလည္မႈ ရွိေနမွ သံသယေတြ ေပ်ာက္ေနမွာျဖစ္ၿပီး သံသယေတြ မရွိမွလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဖုအထစ္မရွိ လက္တဲြႏုိင္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေရးႀကီးဆုံက နားလည္မႈ ရွိၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကားမွာ နားလည္မႈလဲြလာၿပီဆုိရင္ သံသယေတြ တုိးလာတတ္ၿပီး အဲဒီသံသယေတြကပဲ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ၊ အလုိမက်မႈေတြ၊ အစာမေၾကတာေတြ စသျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာကာ ေနာက္ဆုံေပါက္ကဲြတဲ့ အဆင့္အထိ ေရာက္သြားၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအဆင့္ ေရာက္သြားၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဘဝလက္တြဲေဖာ္ အျဖစ္ဟာ အေတာ္ကုိ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ယူမွ ရႏုိင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းစစ္ေတာ့ နားလည္မႈလဲြရာကေန စခဲ့ၾကတဲ့ အခ်စ္ျပယ္မႈဟာ ေနာင္ဘဝမေျပာနဲ႔ ဒီဘဝမွာကုိပဲ မဆုံခ်င္ၾကတဲ့အထိ သက္ေရာက္သြားႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္ဘဝဆက္တုိင္း ဆုံႏုိင္ခြင့္ဟာ လက္ရွိဘဝရဲ႕ ဆုံမွတ္အေပၚမွာ အဓိက မူတည္ေနတယ္ဆုိတာ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝတုိင္း ဆုံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ လက္ရွိဘဝမွာပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး နာလည္မႈကုိ အေျခခံတဲ့ တဲြလက္ညီတဲ့ ဆုံႏုိင္ခြင့္ကုိ အရင္ဆုံး ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Read more »

ရတာမလုိ လုိတာမရ ဤေလာက


“ယမၸိစၧံ နလဘတိ တမၸိ ဒုကၡံ= အလုိရွိသည့္အရာကုိ မရျခင္းသည္လည္း ဒုကၡ“ လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ လုိေနတာကုိက ဒုကၡျဖစ္ေနတာပါလုိတဲ့အတြက္ ရခ်င္တယ္။ ရခ်င္တဲ့အတြက္ ရေအာင္လုပ္တယ္။ ရလာျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီအေပၚမွာ ၿငီးေငြ႔လာျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခု ထပ္လုိခ်င္ျပန္ပါတယ္။ မေရးေသးတာကုိရခ်င္၊ ရေတာ့လည္း တစ္ျခားဟာ လုိခ်င္၊ တစ္ျခားဟာလုိခ်င္လာတဲ့ အတြက္ လက္ရွိရထားတာကုိ မလုိခ်င္ျပန္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လာလဲဆုိေတာ့ ရခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး၊ ရေနတာက တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ကုိယ္ရတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ အလုိမျပည့္ႏုိင္ျဖစ္႐ုံမက သူမ်ားရတာကုိပါ လုိခ်င္လာျပန္ပါတယ္။ သူမ်ားကလည္း သူ႔ရွိတဲ့အရာကုိ မလုိခ်င္ပဲ ကုိယ့္ကုိၾကည့္ၿပီး ကုိယ္ဆီကအရာကုိ လုိခ်င္ေနၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကုိ အားက်ၿပီး ကုိယ့္ရွိတဲ့အရာကုိ အလုိမက် သူ႔ဆီကအရာကုိ ေတာင့္တၾကျပန္ပါတယ္။ ရခ်င္တာကတစ္မ်ိဳး ရေနတာက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း “ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးပါလား“ လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ အာသေ၀ါကုန္ခမ္းၿပီး ရဟႏၲာအျဖစ္ကုိ မရေသးသမွ် ဘယ္သူမွ အလုိျပည့္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုတစ္မ်ိဳးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္လည္း ခုလုိခ်င္ေပမယ့္ ေနာင္မလုိခ်င္ ျဖစ္တတ္သလုိ အခုရေနတာကုိလည္း မရခ်င္ျဖစ္လာ၊ စိတ္ကုန္လာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ရထားတာကုိ အလုိမျပည့္ႏုိင္ပဲ သူမ်ားရေနတာကုိ လုိခ်င္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ မေက်နပ္ႏုိင္ဘဲ သူမ်ားဘ၀ကုိ အားက်ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ လူေတြက ဘုန္းႀကီးေတြဘ၀ကုိ အားက်လုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးအခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ လူ႔ဘ၀အားက်ကာ လူထြက္ျဖစ္တတ္ၾက တာေတြလည္း ရွိျပန္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း နာမည္ႀကီးေနတဲ့သူေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသူတုိ႔ဘ၀ေလးကုိ အားက်လုိ႔ သူတုိ႔လုိျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ သူေတြကလည္း သူတုိ႔ဘ၀ရဲ႕ ဒုကၡနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ မရွိတာေတြေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ႐ုိး႐ုိးေအးေအးေလးပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သာမန္လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကုိ အားက်ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ကုိယ္ေနရတဲ့ လက္ရွိဘ၀အေျခအေနနဲ႔ လက္ရွိေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံေၾကာင့္ တုိးတက္ၿပီး ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးေတြကုိ ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကသလုိ တုိးတက္ၿပီး ႏုိင္ငံမွာရွိေနတဲ့ သူေတြက်ျပန္ေတာ့ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဆင္းရဲ႕ေပမယ့္ ေအးခ်မ္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ထင္တဲ့ ႏုိင္ငံေလးေတြကုိ ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားၾကျပန္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလုံးဟာ ကုိယ္ရဲ႕လက္ရွိ အေျခအေနေတြေပၚမွာ အလုိမက်ျဖစ္ၿပီး တစ္ျခားအရာေတြေပၚမွာ ေတာင့္တလုိခ်င္မႈေတြ၊ ရတာကုိမလုိခ်င္ဘဲ လုိတာကုိ ရခ်င္တာေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ရွိတာေလးနဲ႔ မေရာင့္ရဲႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔လည္း နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေျပာဆုိဖူးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ညဥ္းသံေလးေတြ ၾကားရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆုိဆုံးမဖူးပါတယ္။ “အရွင္ဘုရားတုိ႔… ဘုန္းမႀကီးၾကေစနဲ႔၊ နာမည္မႀကီးၾကေစနဲ႔၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔လည္း ငယ္တုန္းက ဒီစိတ္ေလးေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ၾကလုိ႔ ခုဒီဘ၀ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီလုိေနရတဲ့ဘ၀ကုိ ၿငီးေငြ႕လာတယ္၊ ဒကာဒကာမေတြနဲ႔ ေျပာဆုိဆက္ဆံရမွာကုိ စိတ္ကုန္လာတယ္..၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမွမျဖစ္တဲ့ ဘ၀၊ ႐ုိးရွင္းတဲ့ဘ၀ေလးကုိပဲ ျပန္လုိခ်င္ေနမိတယ္၊ စိတ္ကလည္း ခက္သား ရတာကုိေတာ့ မလုိခ်င္ဘူး မရတာက်ေတာ့ လုိခ်င္ျပန္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားတုိ႔လည္း သိပ္ၿပီးမလုိခ်င္ၾကနဲ႔၊ ရွိတဲ့အတုိင္းအတာေလး အေပၚမွာပဲ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက…“ စသျဖင့္ ၾသ၀ါဒ ေပးတာေလးေတြကုိ မွတ္သားရဖူးပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေလ ဒုကၡေရာက္ေလဆုိတဲ့ ဒီစကား သိပ္မွန္ပါတယ္။ တစ္ေလာက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေထ႐ုပၸတၱိေလးကုိ ဖတ္မိေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြထဲမွာ တိပိဋကျဖစ္ၿပီးေနာက္ နာမည္ႀကီးၿပီး ပူေဇာ္မႈေတြမ်ား၊ ဒကာဒကာမေတြမ်ား လာတဲ့အခါ သိပ္ပင္ပန္းရတဲ့ အေၾကာင္း ညဥ္းထားတာေလး ဖတ္ရေတာ့ “ေၾသာ္… ဆရာေတာ္တုိ႔ ဒုကၡကလည္း မေသးပါလား“လုိ႔ အပင္ပန္းခံ၊ ဒုကၡခံၿပီး အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာအတြက္ ႀကိဳးစားေဆာက္ရြက္ေတာ္ မူခဲ့တဲ့အေပၚ ၾကည္ညိဳေလးစားမိရင္း တစ္ဘက္ကလည္း ဒီလုိဒုကၡေတြေၾကာင့္ ပင္ပန္းရတဲ့အေၾကာင္း ညဥ္းထားတဲ့ ညဥ္းခ်င္းေလးဖတ္ရေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ သနားမိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ဆုိလည္း ျဖစ္ခ်င္စရာပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ညဥ္းခ်င္းေလးက သိပ္ၿပီးရသေျမာက္ေနတာကုိး။ ဆရာေတာ္ႀကီးက…
“တိပိဋကဓရ ျဖစ္ရတဲ့အာနိသင္၊
ဒီကုိယ္ေတာ္ ဖတ္ဖတ္ေမာေပါ့ကြယ့္ ေျပာမျပခ်င္။
ကိုယ့္ေက်ာင္းႏွင့္ကုိယ့္ရပ္တြင္ ေနခ်င္လွ်က္ မေနရ။
အပူအေအး ယွက္ေထြးကာ ဒဏ္ခံလို႔ စုန္အဆန္ ျမန္းရတဲ့ခရီးမွာကြယ့္ ၾကီးတဲ့ဒုကၡ။
မျငင္းသာတဲ့ မဆန္သာ ႏိုင္ငံေတာ္သာသနာေရးေပမို႔ကြယ္ ေျပးမလြတ္ပါ၊
သူတကာခ်မ္းသာလို႔ ထင္ျမင္ၾက
သို႔ကတဲ့... စိတ္ထဲမွာ သံေ၀ယူလို႔ ကံေမြဟူ ဤအျဖစ္ကိုကြယ္ ႏွစ္လို႔ခံရ။ (ညည္းခ်င္းသျဖန္) လုိ႔ စပ္ဆုိေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဒီညဥ္းခ်င္းေလးဟာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အလုိမျပည့္မႈေတြ၊ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြဟာ ထင္သလုိ မရဘူးဆုိတာေတြကုိ အသိေပးေန၊ သံေ၀ဂေပးေနသလုိ ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ၿပီးနာမည္ႀကီးလာ ဘုန္းႀကီးလာၿပီဆုိရင္ ဒုကၡပါႀကီးလာပါေတာ့တယ္။ ဒါကုိမသိတဲ့အခါ ဒီဒဏ္ကုိ မခံဖူးသူေတြက အားက်မိၾကမွာ၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္အတုိင္း ျဖစ္ခ်င္မိၾကမွာ ဓမၼတာပါ။ ကုိယ့္မွာမရွိတဲ့အရာ၊ ကုိယ္မႀကံဳဖူးတဲ့အရာ၊ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ မျဖစ္တဲ့အရာေတြ သူမ်ားမွာျဖစ္ေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူေတြက ဒုကၡလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာေျပာ ကုိယ္ကျဖစ္ခ်င္ေန၊ ရခ်င္ေနတဲ့အတြက္ ဒီဒုကၡဆုိတဲ့အရာကုိပဲ လုိလုိခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ၾကားဖူးတာေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ ရယ္စရလို႔ ဆုိေပမယ့္ ၾကည့္သူရဲ႕ အျမင္ေပၚလုိက္ၿပီး ျခားနားေၾကာင္းကုိ ဒီအေၾကာင္းေလးက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ေရွးတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးဟာ ကပၸိယသာဂိဆုိတဲ့ ကေလးနဲ႔ အတူေနပါတယ္။ သာဂိေလးဟာ ဆရာေတာ့္အနားမွာ အၿမဲေနေပးရပါတယ္။ ဆရာေတာ္လုိတာကုိ လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဆြမ္းစားရင္လည္း အၿမဲအနားမွာ ရွိေပးရပါတယ္။ အၿမဲအနားမွာ ေနေနေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေနထုိင္ေျပာဆုိ က်င့္ႀကံတာေတြကုိလည္း သိခြင့္ရေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ လကၡဏာေရးသုံးပါးကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ျဖစ္ေတာ့ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဘာပဲစားစား အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱစသည္ ဆင္ျခင္ေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ ဆြမ္းစားခ်ိန္ ဆင္ျခင္ေနက်အတုိင္း ဟင္းဆယ္တဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ အသားတုံးကုိ ဘုဥ္းေပးတဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ ၾကက္သားတုံးကုိ ဆယ္ထည့္တဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ ၀က္သားတုံးထည့္လည္း ဒုကၡဒုကၡ..စသည္ျဖင့္ ႏႈတ္မွထြက္ၿပီး ဆင္ျခင္ပါတယ္။ ဒါကုိ အနားမွာ ယက္ခပ္ေပးေနတဲ့ သာဂိက ၾကက္သားတုံး ၀က္သားတုံးေတြကုိ ၾကည့္ကာ အားမလုိအားမရျဖစ္ၿပီး “အင္း… ဒါမ်ိဳးဒုကၡကေတာ့ သာဂိတုိ႔လည္း ခံစားခ်င္ပါရဲ႕“လုိ႔ ႏႈတ္က ေရရြတ္မိပါတယ္တဲ့။ ဒီအေၾကာင္းေလးဟာ ဟာသရသျဖစ္စရာ ဆုိေပမယ့္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ခံယူခ်က္နဲ႔ သာဂိရဲ႕ အျမင္မတူ ျဖစ္စဥ္ေလးပါ။ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ ဒီလုိရသမ်ိဳး ေန႔စဥ္ဘုဥ္းေပးေနရတဲ့အတြက္ ၿငီးေငြ႔ၿပီး ဒုကၡလုိ႔ထင္ကာ ဆင္ျခင္ေနေပမယ့္ သာဂိအတြက္ကေတာ့ သုချဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သတၱ၀ါေတြဟာ ကုိယ့္အေနအထားကုိ အလုိမက်ျဖစ္ၿပီး သူမ်ားကုိအားက်မႈ ျဖစ္တတ္ၾကျခင္းပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္အေျခအေနအရ ရွိတဲ့အတုိင္းအတာေလးကုိ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ေနရတဲ့ခုိက္မွာ သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သေဘာက်စရာေကာင္းတဲ့ စကားေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။ “ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲပါ“တဲ့။ ဒီစကားေလးက သိပ္တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ “တု႒ီ သုခါ ယာ ဣတေရန= ရသမွ်၊ ရွိသမွ်နဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏုိင္ျခင္းဟာ ခ်မ္းသာ၏“ လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ရတာေလးအေပၚမွာ မေရာင့္ရဲႏုိင္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ပုိၿပီးရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ပုိၿပီးလုိခ်င္ ပုိၿပီးရခ်င္ေတာ့ တရားတာေရာ မတရားတာေရာ မသိေတာ့ဘဲ ရဖုိ႔တစ္ခုတည္းၾကည့္ၿပီး လုပ္မိၾကရာက ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ ဒုကၡျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ရခ်င္တဲ့ လုိခ်င္တဲ့ ေလာဘဆုိတာ အကန္႔ေလးနဲ႔ တားေပးရပါတယ္။ အဲဒါကုိ တု႒ီ (ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏုိင္ျခင္း)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အကန္႔မထားရင္ ရၿပီးရင္းရခ်င္၊ လုိၿပီးရင္လုိခ်င္ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ရျပန္ေတာ့လည္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ ေနာက္တစ္ခုကုိ ရဖုိ႔အားထုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလုိမက်မႈေတြနဲ႔သာ လည္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

သတၱ၀ါေတြဟာ ရေနတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ မတင္းတိမ္ႏုိင္ျဖစ္တတ္ၿပီး မရေသးတာကုိ လုိခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ျဖစ္ေပမယ့္ ရွိသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ရသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ကံေပးသမွ် အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ေတာ့ ေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိမွ မေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ရင္ ရခ်င္မႈ၊ လုိခ်င္မႈ၊ ရသမွ်ကုိ အလုိမက်ႏုိင္မႈ၊ ရၿပီးေတာ့လည္း ထပ္ရခ်င္မႈ၊ သူ႔ရွိတာကုိ အားက်မႈ စတာေတြေၾကာင့္ ဒီဟာေတြေနာက္ကုိ လုိက္ရင္းလုိက္ရင္း မဆုံးႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ္ကဘယ္လုိပဲ လုိခ်င္ရခ်င္ေနေပမယ့္ ေလာကႀကီးဟာ သူ႔သေဘာအတုိင္းသာ ျဖစ္ေနေတာ့ လုိခ်င္တာကုိ ရခ်င္မွလည္း ရႏုိင္မွာ၊ ရတဲ့ဟာလည္း ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ဟာ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ရခ်င္မႈေနာက္ေတြပဲ လုိက္မေနၾကပဲ ရသမွ် ရွိသမွ်အေပၚမွာသာ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္၊ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါေၾကာင္း..။

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

ေန႔စဥ္မျပတ္ ကုသုိလ္ဆက္ ဝတ္စဥ္မပ်က္ ၿမဲပါေစ


ေန႔စဥ္ ေကာင္းမႈေလးတစ္ခုခုကုိ ဝတ္တစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ပါ။ အႀကီးႀကီး၊ အၾကာႀကီး၊ အကုန္အက်အမ်ားႀကီး၊ အရင္းအႏွီးအမ်ားႀကီး ေပးၿပီးလုပ္ဖုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းနည္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ မျပတ္လုပ္ၾကည့္ဖုိ႔ပါပဲ။ 

ဆုိၾကပါစုိ႔။ ေန႔စဥ္ မနက္အိပ္ရာက ႏုိးတာနဲ႔ နေမာ တႆ ()ေခါက္၊ သရဏဂုံ ()ေခါက္၊ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႔  လုံးစုံမ်ားစြာ သတၱဝါ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ၿမဲပါေစ၊ ဥပါဒ္ရန္ေဘး ကင္းစင္ေဝးၿငိမ္းေအးၾကပါေစ စသျဖင့္ မတၱာသုတ္လာ ေမတၱာေလးကုိ အစအဆုံး တစ္ေခါက္ေလာက္ ေစတနာပါပါေလးနဲ႔ အ႐ုံျပဳၿပီး လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးေလးေတြေပါ့။ ဒီလုိ ကုသုိလ္မ်ိဳးေလးကို မနက္အိပ္ရာထတစ္ႀကိမ္ ညအိပ္ရာဝင္ တစ္ႀကိမ္ လုပ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ပါ။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မွ ကုန္သြားတာမဟုတ္၊ အရင္းအႏွီးေတြ ဘယ္ေလာက္မွ ရင္းႏွီးလုိက္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိကကေတာ့ မပ်က္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ပါပဲ။ ဒါဆုိ ကုိယ့္အတြက္က ေန႔တုိင္း ကုသုိလ္ဝတ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ 

အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္မအားလုိ႔၊ ေန႔ညမတူလုိ႔၊ ခရီးသြားေနရလုိ႔ စသျဖင့္ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ေျပာႏုိင္ေပမယ့္ အလုပ္လုပ္ရင္းလည္း ဒါေလးကေတာ့ လုပ္ႏုိင္တာပါပဲ။ ကားစီးရင္း၊ ရထားစီးရင္းလည္း လုပ္ႏုိင္တာပါပဲ။ မပ်က္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ အဓိ႒ာန္နဲ႔သာ လုပ္မယ္ဆုိရင္ ေနရာတုိင္းမွာ၊ လူတုိင္းမွာ၊ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ကုသုိလ္ရွိေနတာပါပဲ။ 

အဲဒီကုသုိလ္ေလးဟာ ဘာမွမဟုတ္ရဘူး ထင္ေပမယ့္ ေန႔စဥ္လုပ္ပါမ်ားရင္ ဝတ္တစ္ခုျဖစ္သြားၿပီး ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကုသုိလ္အားႀကီးလာကာ ကုိယ့္ဘဝအတြက္ တကယ့္ကုိ ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္အရြယ္ကစၿပီး ဒီဝတ္ကုသုိလ္ကုိ လုပ္လာခဲ့တာ ခုခ်ိန္ထိန္ မပ်က္ေသးဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ျပင္ဆင္ျခင္ၾကည့္ရင္ ကုသုိလ္ရဲ့အားနဲ႔ အခက္အခဲရွိရင္ သစၥာပါထားၿပီး ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ အေသးေလးဆုိေပမယ့္ အထင္မေသးဘဲ မပ်က္ေအာင္ ဝတ္ကေလးတစ္ခု အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ တုိက္တြန္းရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ 

ကုသုိလ္တစ္ခု ေန႔စဥ္ျပဳ
ႀကီးသည္ေသးသည္ ေရြးမစီဘဲ
ကုသုိလ္တစ္ခု ေန႔စဥ္ျပဳက
ျပဳဖန္ပါမ်ား ထုိကံမ်ားကား
ကုသုိလ္ျပဳသူ မ်ားထုိသူကုိ
အခုခ်မ္းသာ ေနာင္ခ်မ္းသာေအာင္
ေကာင္းမႈအစြမ္း အံ့မခမ္းျဖင့္
အေၾကာင္းအစု အေကာင္းျပဳမည္
မုခ်အမွန္ မလဲြတည္း။ ။

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

အားငယ္သူအတြက္ ေဆးတစ္ခြက္


သိပ္ေတာ္ၿပီး သိပ္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ဒကာတစ္ေယာက္။ အတိတ္ကံဝဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ သူ႔ဘဝေလး ဒုကၡိတ ဘဝေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အားမပ်က္ဖုိ႔၊ အားမေလ်ာ့ဖုိ႔၊ ဘဝကုိ အ႐ံႈ့းမေပးဖုိ႔ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ သတိေပးေနရတယ္။ 

သူဘက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း ဒီဝဋ္ေၾကြးႀကီးနဲ႔အသက္ရွင္ေနရတာကုိ မႏွစ္ၿမိဳ့လွေပဘူးေပါ့။ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလည္း ဘုရားရဟႏၲာေတြေတာင္မွပဲ ဝဋ္ေၾကြြးေတာ္ကုိ တန္ခုိးေတာ္နဲ႔ မတွန္းလွန္ခဲ့ဘူး။ ေပးဆပ္ဖုိ႔လုိရင္ေတာ့ ေပးဆပ္ၾကရမွာပဲေပါ့။

တစ္ခု သတိျပဳရမွာက စိတ္ဆုိတာက တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိေနတဲ့အခါ၊ ဖိအားေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ၊ သိပ္ပင္ပန္း ဆင္းရဲလာတဲ့အခါ ထြက္ေပါက္ေတြကုိ ရွာႀကံေတြးေနတတ္ပါတယ္။ ရွာႀကံေတြးတဲ့အခါမွာလည္း ေကာင္းတဲ့အေတြးေတြက အျဖစ္နည္းတတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့အေတြးေတြပဲ အျဖစ္မ်ားေနတတ္တယ္။ ဆုိးလုိက္တဲ့ ငါ့ဘဝ ေသတာပဲ ေကာင္းတယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသဖို႔အထိ စဥ္းစားတတ္ပါတယ္။ တရားအသိ၊ တရားနဲ႔ မညွိမိရင္ အဲဒီအေတြးကုိ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ ေဖာ္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ 

တကယ္လုိ႔မ်ား ေသၿပီးတာပဲဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔သာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အဆုံးစီရင္တဲ့အထိ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲဒီလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့ဘဝမွာ ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒီဘဝဒီခႏၶာ ျပတ္ရင္ၿပီးတာပဲ ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္မႈဟာ အယူလဲြမွားတဲ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိ အယူအဆပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအယူအဆဟာ သတၱဝါေတြကုိ အပါယ္လားေစတတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ 

အမွန္ေတာ့ ဝဋ္ေၾကြးေတြနဲ႔ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ သူေတြရဲ႔ ဘဝမွာ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႔နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ ေဖးမမႈေတြကုိ ရယူဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွတာ ျဖစ္ပါတယ္။ နာက်င္ေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးအတြက္ ခံစားခ်က္ကုိ တရားအသိ၊ ပညာအသိ၊ အပၸမာဒ သတိတရားေတြနဲ႔ ႐ႈပြားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ထြက္ေပါက္ကုိ စာဖတ္၊ စာေရး၊ တရားနာ၊ တရားမွတ္၊ ေမတၱာပြား၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတဲ့ အလုပ္ေတြနဲ႔ ကုိယ့္စိတ္ကုိ စိတ္႐ုိင္းေတြ မဝင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။

တုိးတက္ပြင့္လင္းလာတဲ့ ဒီေန႔လုိ ေခတ္ႀကီးမွာ အင္တာနက္ကေန တရားနာ၊ တရားစာဖတ္၊ အေထြေထြ ဗဟုသုတေတြ ရွာႀကံဖတ္ၿပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ေျဖလုိ႔လည္း ရႏုိင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္စားေနတဲ့ ေဖ့စ္ဘုက္လုိ လူမႈကြန္ယက္မ်ိဳးကုိ အသုံးျပဳၿပီးလည္း ကုိယ့္စိတ္ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာလုိ႔ရႏုိင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖ့စ္ဘုက္ခ္မွာက ေကာင္းက်ိဳးျပဳတာေတြ ရွိသလုိ မေကာင္းတာေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ တင္သမွ်စာေတြ၊ တက္သမွ်ပုိ႔စ္ေတြကုိ လုိက္ဖတ္လုိက္ခံစားၿပီး ေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႔ပုိ႔စ္ေတြက စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ျဖစ္ဖုိ႔ထက္ စိတ္႐ုိင္းေတြသာ ဝင္သြားေစတတ္တာက ပုိမ်ားတတ္ပါတယ္။ 

အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႔ဟာ ပုဂၢိဳလ္ေရးတုိက္ခုိက္မႈေတြ၊ အျပစ္တင္မႈေတြကုိ အကာအကြယ္မရွိ လုပ္ေနၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီလုိ စာမ်က္ႏွာေတြကမ်ား ကုိယ္ေလးစား႐တဲ့ သူ၊ ကုိယ္ျမတ္ႏုိးရတဲ့သူ၊ ကုိယ္ၾကည္ညိဳရတဲ့ သူတစ္ဦးဦးကုိ အျပစ္ေျပာ ေဝဘန္ပုတ္ခတ္လာတဲ့အခါ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ၿပီး ျပန္လည္တုန္႔ျပန္မိရာက ကုိယ္ပါအဲဒီ ေရာဂါေတြ ကူးစက္ခံရကာ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီအေတြးေတြနဲ႔ ေလးလံေနေစတဲ့အျပင္ ဒီဒဏ္ေတြကလည္း ဒုကၡိတဘဝနဲ႔ အေၾကြးေတြကုိ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ ကုိယ့္ဘဝအတြက္ အားမျဖစ္ဘဲ အျပစ္ျဖစ္ေစတတ္တာကုိ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အဓိကကေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႔ ခံယူမႈနဲ႔ စိတ္သေဘာထားအေပၚ မူတည္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အေကာင္းအဆုိးဆုိတာ အၿမဲဒြန္တဲြေနတာ ျဖစ္တ့ဲအတြက္ ဘယ္လုိအရာမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္အေျခအေနနဲ႔ ခ်ိန္ထုိးၿပီး ကုိယ့္အတြက္ေကာင္းမယ့္ဟာကုိသာ ယူၿပီး ကုိယ့္အတြက္ အက်ိဳးမရွိမယ့္ အရာေတြဆုိ မယူမိဖုိ႔၊ မခံစားမိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ခံစားရင္ အမွန္တရားလည္း မမွန္မ်ားတတ္ၿပီး ကုိယ္သာ အခံမ်ားတတ္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳဖုိ႔လုိပါတယ္။ 

ေျပာခ်င္တာက သိပ္ေတာ္တဲ့ ကုိယ့္ဒကာနဲ႔ ကုိယ့္ဒကာလုိ အားငယ္ေနတဲ့သူေတြ အေနနဲ႔ ဘဝရဲ့ ဝဋ္ေၾကြးေတြကုိ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိတ္ဓာတ္ေရာ၊ ပ့ံပုိးမႈေတြမွာပါ အားရွိေနေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔လုိေၾကာင္း။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ အားျဖစ္ေစမယ့္ တရားေတြ၊ စာေတြနဲ႔ ပံ့ပုိးဖုိ႔လုိသလုိ၊ အားမျဖစ္ေစမယ့္၊ စိတ္ကုိ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစမယ့္၊ စိတ္မွာ ဘဝင္မက်မႈေတြ တုိးေစမယ့္ စာေတြ၊ အျပဳအမူ အေျပာအဆုိ စတာေတြကုိ လုိက္ခံစားၿပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိ ပင္ပန္းေအာင္ မလုပ္ဖုိ႔နဲ႔ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ ကုိယ့္ဘဝကုိ ဆုိးလွခ်ည္လားဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အားငယ္စိတ္ပ်က္မႈေတြ မျဖစ္ေစဘဲ ကံေၾကြးပါလုိ႔ ေပးဆပ္ေနရတယ္လုိ႔ သေဘာထားၿပီး အျပစ္ေတြ ထပ္မတုိးေအာင္သာ သတိတရားနဲ႔ ႀကိဳးစားေနထုိင္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အားနည္းေနတဲ့ ကုိယ့္ဘဝမွာ အားေတြျဖစ္ေစဖုိ႔ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ျဖစ္ေစမယ့္ ဓမၼအသိ၊ ဘဝအသိမ်ားနဲ႔ ညွိကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိနဲ႔သာ ဆင္ျခင္ၿပီး ေနထုိင္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း အားငယ္သူမ်ားအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္အျဖစ္ အသိတစ္ခု အမွ်ျပုလုိက္ပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္

မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

မင္းအိမ္


ျမန္မာႏုိင္ငံသား အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အဆုိးအျမင္ေတြနဲ႔ ကုိယ့္ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း ၊ ကုိယ့္လူမ်ိဳးအေၾကာင္း ဟုိေျပာဒီေျပာ သိပ္မေျပာၾကပါနဲ႔။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလုိ ေျပာေနတာ ကုိယ့္အိမ္ကုိ ကုိယ္ျပန္ၿပီး အဆုိးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြဘာပဲ ေျပာေျပာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးရဲ့ ကုိယ္ပုိင္အိမ္ပါပဲ။ ကုိယ့္အိမ္ေကာင္းရင္ ကုိယ္ဂုဏ္ရွိမယ္။ ကုိယ့္အိမ္ဆုိးရင္ ကုိယ္ညွိဳးငယ္မယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္အိမ္ကုိ အဆုိးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ့္အစား ကုိယ္စြမ္းႏုိင္တဲ့ဘက္က အေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ဝုိင္းျပင္ၾကတာေပါ့။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႔ မင္းအိမ္ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ျပင္သင့္တာျပင္ၾကပါစုိ႔။





မင္းအိမ္
-----
မေကာင္းမင္းအိမ္
ေကာင္းမင္းအိမ္တည္း
မင္းအိမ္ရဲႊစုိ အမုိးယိုေသာ္
မၿငိဳးသင့္ပါ မင္းတက္ဖာေပါ့။

အကာအခင္း ပ်က္ယုိယြင္းေသာ္
မျငင္းေစခ်င္ မင္းဆက္ျပင္ေပါ့။

အခြင္အနဲ႔ အရြဲ႔အေစာင္း
မေကာင္းမေျပ ေဟာင္းေထြေထြကုိ
အေျခႏွင့္မွ် ဉာဏ္ျဖင့္ဆ၍
လု႔ံလသက္သြင္း သစ္ေစမင္း။ ။

(ဆရာေဇာ္ဂ်ီ)

Read more »

ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေပးပါ

ဒါနဆုိတာ ေပးကမ္းျခင္းကုိ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ သဒၶါတရား အားနည္းလုိ႔ မေပးလုိမကမ္းလုိတဲ့ လူေတြရွိတတ္ေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ရွိရင္ေပးတတ္ၾကတဲ့ သူေတြမ်ားပါတယ္။ သူမ်ားေတြကုိ ေပးဖုိ႔သေဘာမက်တဲ့ သူေတြျဖစ္ေစဦးေတာ့ ကုိယ့္မိဘ၊ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးစတ့ဲသူေတြ အေပၚမွာေတာ့ လုိအပ္ရင္ လုိအပ္သလုိ၊ ရွိရင္ရွိသလုိ ေပးတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေပးတဲ့အခါ သဒၶါတရားေကာင္းလုိ႔ ေစတနာျပတ္ၿပီး ေပးလုိက္ၾကတဲ့ အေပၚမွာ အေထြအထူး ေျပာစရာမရွိေပမယ့္ မျဖစ္မေန ေပးေနရတဲ့အေပၚ၊ ဝတၱရားအရ ေပးေနရတဲ့အေပၚ၊ င့ါမိဘ၊ ငါ့မိသားစုဆုိတဲ့ အသိေတြေၾကာင့္ ေပးေနရတဲ့ အေပၚေတြမွာ ေျပာစရာေလးေတြက ရွိလာပါတယ္။ ေပးခ်င္လုိ႔ ေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တာဝန္ဝတၱရား အရေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သဒၶါေပါက္လုိ႔ ေပးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိပဲ ေပးေပး ေပးတယ္ဆုိတာ ဒါနကုသုိလ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေပးတဲ့အေပၚမွာ ေပးတဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး ဒါနေျမာက္၊ မေျမာက္ေတာ့ ကြာျခားပါတယ္။ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ေပးရင္ ကုသုိလ္ရေပမယ့္ ေပးတဲ့အေပၚမွာ တဏွာနဲ႔ မေပးမိၾကဖုိ႔ေတာ့ အထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ တဏွာမကပ္တဲ့ ဒါနသက္သက္ေပးျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင့္ပါတယ္။

လူဆုိတာက ငါစဲြေလးေတြ မကင္းေသးေတာ့ ေပးတာခ်င္းအတူတူ ငါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူေတြကုိပဲ ေပးခ်င္တတ္ၾကတာ သဘာဝပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါ့အေဖအတြက္၊ ငါ့အေမအတြက္၊ ငါ့မိသားစုအတြက္၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳးအတြက္ စသျဖင့္ ငါေလးေတြ ဦးစီးၿပီး ေပးတတ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေပးတာလည္း ဒါနရဲ႕ေပးကမ္းျခင္း သေဘာပဲ ျဖစ္ေပမယ့္ ေပးတဲ့အေပၚမွာ ငါဆုိတဲ့ တဏွာက ဦးစီးထားတာဆုိေတာ့ ဒါနေျမာက္မႈထက္ တဏွာရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈေနာက္ကုိ ေရာက္သြားတတ္တဲ့ သေဘာက ပုိမ်ားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တစ္ခါတေလ ငါဒီေလာက္ေပးေနတာေတာင္ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကြက္မႈေတြ၊ ငါေပးထားတာေတြကုိ ဘာလုပ္ျပစ္တယ္၊ ညာလုပ္ျပစ္တယ္ ဆုိတာေတြ ျဖစ္လာၿပီး ေပးတာကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာနဲ႔၊ စိတ္အခန္႔မသင့္ ျဖစ္ရတာနဲ႔၊ မေပးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ေစတနာ ပ်က္မႈေတြ ျဖစ္ရတာနဲ႔ စသျဖင့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ၾကရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးေပမယ့္ ေစတနာမျပတ္တာရယ္၊ ငါဆုိတဲ့ တဏွာေလးေတြက ကပ္ေနတာေတြရယ္ေၾကာင့္ ေပးျခင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ အျပစ္ေလးေတြ ေရာက္သြားတတ္တာေလးေတြ ရွိတတ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးစတာေတြဟာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္ရင္ ေပးခ်င္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝတၱရားအရပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပးတာေတာ့ ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ေပးတဲ့အခါမွာေတာ့ ငါစဲြေလးေတြကုိျဖဳတ္ၿပီး ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ တဏွာမကပ္ဘဲ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္ ကုန္သြားတာခ်င္း အတူတူ ဒါနအားက အမ်ားႀကီး တာသြားတာကုိ သတိျပဳမိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အေပးတတ္ရင္ သားသမီးဝတၱရားကုိ ျဖည့္ေနရင္း၊ မိဘဝတၱရားကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးရင္းနဲ႔ကုိပဲ ဒါနေျမာက္ေနတယ္ဆုိတာ မေမ့ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ အေဖတုိ႔အေမတုိ႔ကုိ ေပးတာ၊ မိသားစုကုိေကၽြးတာ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ ေထာက္ပံ့တာ စတာေတြဟာ အေပးတတ္ရင္ ဒါနလုပ္ေနၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါစဲြေလးေတြကပ္ထားတဲ့ တဏွာေလးေတြကုိ ခြါၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာေလးေတြနဲ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးႏုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ သားသမီးဝတၱရားကုိ ျဖည့္ရင္း၊ မိဘဝတၱရားအရ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရင္းနဲ႔ကုိပဲ အေထြအထူး အလွဴပဲြႀကီး မလုပ္ရဘဲ ဒါနေျမာက္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား မိဘမိသားစု စတာေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္း ေနတာေတြဟာ ကုသိုလ္မရဘူးလားဆုိေတာ့ ရပါတယ္။ ရေပမယ့္ ငါေလးေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ၊ ေစတနာ မျပတ္တာေလးေတြက ပါေနတတ္ၾကေတာ့ ေပးေပမယ့္ ဒါနရဲ႕အားေတြ၊ ဒါနေျမာက္မႈေတြ၊ ဒါနရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈသေဘာေလးေတြ တစ္ခါတေလ ေပ်ာက္ေနတတ္တဲ့ အျဖစ္ေလးေတြကုိ သတိျပဳမိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ေပးတယ္ဆုိတာ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ေစတနာျပတ္ၿပီး တဏွာမကပ္ရင္ ဒါနေတြ ေျမာက္ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဝတၱရားအရ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပုိလွ်ံေနလုိ႔ ေပးရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေပးၾကတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိပဲ ေပးေပး ေပးလုိ႔ကုန္သြားတာခ်င္း အတူတူငါမုိလုိ႔ ေပးႏုိင္တာ၊ ငါ့မိဘ၊ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ေဆြးမ်ိဳးစတာေတြ ျဖစ္လုိ႔ ငါေပးတာ၊ ငါေပးတဲ့အရာေတြကုိ ငါျဖစ္ေစခ်င္သလုိ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမွာစတဲ့ ေပးကမ္းမႈေနာက္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ တဏွာေလးေတြ၊ ေစတနာမျပတ္မႈေလးေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာေလးေတြကုိ ခြာၿပီး ျပတ္သားတဲ့ သဒၶါတရားနဲ႔ ေစတနာအျပည့္ထားကာ ဒါနေျမာက္ေအာင္ ေပးၾကည့္ၾကဖုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိငါေတြကုိခြာၿပီး တဏွာမပါဘူးဆုိရင္ မိဘကုိေပးေနတာ၊ မိသားစုကုိ ေကၽြးေနတာ၊ ေဆြးမ်ိဳးေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေနတာ စတာေတြဟာ နည္းတာမ်ားတာ ပဓာနမက်ဘဲ ဒါနေလးေတြ ေျမာက္ေနၾကတယ္ဆုိတာ သိေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေပးတာခ်င္းအတူတူ အေပးမတတ္ရင္ တဏွာကပ္တတ္ၿပီး အေပးတတ္ရင္ ဒါနအျမတ္ေတြ ျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ေပးေပး၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ေပးတဲ့အခါမွာ ငါေလးေတြ၊ တဏွာေလးေတြကုိ ခြာၿပီး အားႀကီးတဲ့ သဒၶါ၊ ျပတ္သားတဲ့ ေစတနာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ ဘာဝနာေတြနဲ႔ ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ေပးလုိက္ရတဲ့အေလ်ာက္ ဒါနေျမာက္ေအာင္သာ ေပးၾကဖုိ႔ အသိေပးတုိက္တြန္း လုိက္ရပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္

မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

ေဝဒနာႏွင့္ အၿပိဳင္


ေဝဒနာဆုိတဲ့ ဒီပါဠိေဝါဟာရ စကားလုံးဟာ ခံစားျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ခံစားျခင္းမွန္သမွ် ေကာင္းတဲ့ခံစားျခင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆုိးတဲ့ခံစားျခင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေကာင္းလည္းမဟုတ္၊ အဆုိးလည္းမဟုတ္တဲ့ ခံစားျခင္းမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိခံစားမႈမ်ိဳးကုိမဆုိ အလြယ္ေျပာဆုိၾကရမယ္ဆုိရင္ အားလုံးဟာ ေဝဒနာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဘယ္သူေၾကာင့္ပဲ ခံစားခံစား၊ ဘာေၾကာင့္ပဲ ခံစားခံစား၊ ဘယ္လုိမ်ိဳးပဲ ခံစားခံစား စိတ္မွာျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားမႈ သေဘာမွန္သမွ် အားလုံးေဝဒနာလုိ႔ပဲ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားျခင္းသေဘာဟာ ျဖစ္ေပၚရာ အာ႐ုံကုိ အမွီျပဳၿပီး စိတ္မွာသိမွတ္ ခံစားတဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းဆုိလည္း ခံစားမွာျဖစ္ၿပီး အဆုိးဆုိလည္း ခံစားမွာျဖစ္ကာ မဆုိးမေကာင္းဆုိလည္း ခံစားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိသိရွိခံစားတာကုိပဲ စာလုိေျပာေတာ့ ေဝဒနာ ျဖစ္ေပၚတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ပုထုဇဥ္အေတာ္မ်ားမ်ားက ေဝဒနာလုိ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈလုိ႔ပဲ နားလည္သေဘာေပါက္ လက္ခံထားတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူေတာ့ ဘာေဝဒနာ ခံစားေနရလုိ႔၊ ဘယ္သူေတာ့ ဘယ္သူေၾကာင့္ ဘယ္လုိေဝဒနာေတြ ျဖစ္ေနလုိ႔၊ ဘယ္သူေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိေဝဒနာမ်ိဳးကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရလုိ႔ စသျဖင့္ ေရာဂါတစ္ခုခုေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ ခံစားမႈ သေဘာကုိပဲ ေဝဒနာလုိ႔ ေျပာဆုိ သုံးႏႈန္းတတ္ၾကပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ခံစားမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ခံစားမႈ၊ ဝမ္းေျမာက္တဲ့ ခံစားမႈစတဲ့ ေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈမ်ားကုိေတာ့ ေဝဒနာလုိ႔ ေျပာဆုိျခင္း မရွိၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ မသိၾကဘဲ အခုိက္အတန္႔ ခ်မ္းသာေနတဲ့ ခံစားမႈေတြ ေနာက္ကုိလုိက္ကာ ဆင္းရဲတဲ့ ခံစားမႈေတြ ေရာက္လာမွပဲ ေဝဒနာျဖစ္ၿပီလုိ႔ သတ္မွတ္ရင္း ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္ သြားတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာရဲ႕ သဘာဝကုိ မသိတဲ့အတြက္ မေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈကုိ လက္မခံႏုိင္ဘဲ ေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေတြမွာသာ အၿပိဳင္လုိက္ကာ ခံစားေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တဒဂၤခံစားမႈမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ခံစားမႈကုိ လုိလားေတာင့္တရင္း မေကာင္းတဲ့ ေဝဒနာေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ ျဖစ္ေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးရွိေနသမွ် သတၱဝါအားလုံးဟာ ခံစားေနၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းတာေတြလည္း ခံစားရမွာ ျဖစ္သလုိ မေကာင္းတာေတြလည္း ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ေကာင္းတာလည္းမဟုတ္၊ မေကာင္းတာလည္း မဟုတ္တဲ့ ခံစားမႈေတြကုိလည္း ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႐ုပ္နာမ္ရွိလုိ႔ ေဝဒနာရွိတဲ့ သေဘာမွာ ခံစားျခင္း ေဝဒနာရဲ႕ အျဖစ္မွန္ကုိ မသိၾကေတာ့ သူ႔က်ေတာ့ ေကာင္းတာေတြကုိ ေတြ႕ႀကဳံခံစားရတယ္၊ ငါ့က်ေတာ့ မေကာင္းတာေတြပဲ ေတြ႕ႀကဳံခံစားရတယ္၊ င့ါက်မွ ဒီလုိေဝဒနာျဖစ္တယ္၊ သူ႔က်ေတာ့ ဒီလုိေဝဒနာ မျဖစ္ဘူး စသျဖင့္ ေတြးထင္ကာ ကုိယ္ျဖစ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈမ်ားကုိပဲ ေဝဒနာလုိ႔ ထင္ေနတတ္ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ ႐ုပ္နဲ႔စိတ္ကုိ အမွီျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ မသိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြယ္တကူ ခံစားတတ္ၾကပါတယ္။ ထစ္ခနဲဆုိ ခံစားလုိက္၊ ထစ္ခနဲဆုိ ခံစားလုိက္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း ေဝဒနာကုိ ေဝဒနာလုိ႔ မျမင္ႏုိင္ဘဲ အေကာင္းအဆုိး ခံစားမႈေတြနဲ႔ ေကာင္းရင္ေက်နပ္လုိက္၊ မေကာင္းရင္ မေက်နပ္လုိက္ ျဖစ္ေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈ ေဝဒနာေတြ ခံစားလာရတဲ့အခါမွာ စိတ္မွာမထိန္းႏုိင္ မသိမ္းႏုိင္ျဖစ္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔ တုန္လႈပ္ၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ေဝဒနာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ခံစားျခင္းရဲ႕ သေဘာသဘာဝကုိ မသိလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားျခင္းရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ သိလာၾကမယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေဝဒနာမ်ိဳးပဲလာလာ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္မွာ မဟုတ္သလုိ ဒီခံစားမႈေတြကုိလည္း လုိခ်င္ေတာင့္တၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ဒီအေကာင္းအဆုိး ခံစားမႈ ေဝဒနာေတြက ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာေတြ မလုိခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ေဝဒနာေတြကေန ႐ုန္းထြက္ခ်င္ၾကတယ္ဆုိရင္ အေကာင္းအဆုိး စတဲ့ ေဝဒနာေတြကေန ခြာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာကုိ ခြာႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဒီအေကာင္းအဆုိး စတဲ့ ခံစားမႈေတြမွာ တပ္မက္ေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကုိ ခြါႏုိင္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေဝဒနာအေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဒီသံေယာဇဥ္ေတြကုိ ခြါႏုိင္ဖုိ႔အတြက္လည္း ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိသိၿပီး ေဝဒနာရဲ႕ ျဖစ္စဲျဖစ္ခုိက္ ေပၚစဲေပၚခုိက္ကုိ သတိတရားနဲ႔ သူႏိုင္ကုိယ္ႏုိင္ အၿပိဳင္မွတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ ဒီလုိခံစားမႈ ေဝဒနာေတြရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာကုိ ေဝဒနာလုိ႔ အမွန္အတုိင္း ျမင္ႏုိင္ေအာင္ စိတ္အစဥ္ကုိ ေလ့က်င့္ေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာကလည္း သတိဝိရီယ တရားေတြနဲ႔ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွ အမွန္ကုိ သိလာႏုိင္မွာ ျဖစ္ၿပီး ဒီေဝဒနာအေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကုိ ျဖတ္ေတာက္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေလ့အက်င့္နည္းၿပီး သတိဝိရီယနည္းတဲ့ သူေတြဆုိရင္ ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ သိဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ဒီခံစားျခင္း ေဝဒနာရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈေနာက္ေတာင္ သိသိခ်ည္းနဲ႔ လုိက္ေနမိတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလ တရားအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီေတြမွာေတာင္ ဒီခံစားမႈ ေဝဒနာေတြေၾကာင့္ တရားက ေရွ႕မတက္ဘဲ ျဖစ္ေနတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတတ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေယာဂီေတြ အေနနဲ႔ ခံစားရတဲ့ နာက်င္ကုိက္ခဲ ပူေအးစတဲ့ မေကာင္းတဲ့ ေဝဒနာေတြကုိ သည္းမခံႏုိင္၊ အဲဒီေဝဒနာေတြကုိ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ေအာင္ မမွတ္ႏုိင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီေဝဒနာေတြမွာပဲ အခ်ိန္ေတြၾကာေနကာ တရားက ေရွ႕မတက္ဘဲ ျဖစ္ေနတာေတြ ရွိတတ္သလုိ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ တရားအားထုတ္ရင္း သမာဓိနိမိတ္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ၿငိမ္းေအးျခင္း၊ ေပါ့ပါးျခင္း၊ သာယာျခင္း၊ ႏူးည့့ံျခင္းစတဲ့ေကာင္းတဲ့ ေဝဒနာေတြအေပၚမွာ သာယာႏွစ္သက္ေနၿပီး မွတ္ပစ္ရမယ့္ ေဝဒနာကုိ မမွတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ တရားက ေရွ႕မတက္တာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈေတြ အေပၚမွာ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဝိရိယ ခႏၲီ တရားေတြနဲ႔ အႏုိင္မယူႏုိင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သလုိ ေကာင္းတဲ့ခံစားျခင္းေတြ အေပၚမွာလည္း သတိတရား၊ ဝိရီယတရားေတြနဲ႔ မျဖတ္ေတာက္ႏုိင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားျခင္းဆုိတဲ့ ေဝဒနာဟာ သည္းခံျခင္းတရား၊ သတိ၊ ဝိရီယ၊ သမာဓိတရားေတြနဲ႔ မျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ေသးသမွ် ဒီေဝဒနာရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈေၾကာင့္ ေဝဒနာနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီခံစားျခင္း ဆုိတဲ့ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး သတိဝိရီယ စတဲ့တရားေတြနဲ႔ အၿပိဳင္အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီေတြမွာ ဒီလုိအေကာင္းအဆုိး ခံစားခ်က္ ေဝဒနာေတြေၾကာင့္ တရားမတက္ႏုိင္ျဖစ္ကာ ေဝဒနာကေန ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ဘဲ ရွိေနၾကသလုိ သာမန္ေန႔စဥ္ ဘဝမွာ စာဝတ္ေနေရး က်န္းမာေရးအတြက္ လႈပ္ရွားက်င္လည္ ေနရသူေတြမွာလည္း ဒီလုိခံစားမႈေတြေၾကာင့္ ေဝဒနာနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ခုနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ သတၱဝါတုိင္းမွာ ေတြ႕ႀကဳံရတတ္တဲ့ ေဝဒနာေတြက ႐ုပ္ေဖာက္ျပန္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာနဲ႔ စိတ္ေဖာက္ျပန္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာရယ္လုိ႔ ႏွစ္မ်ိဳးရွိေနတတ္ၾကရာမွာ ႐ုပ္ေဖာက္ျပန္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ ေဝဒနာက အမ်ားအားျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ ေဝဒနာေတြ ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ ေဝဒနာကေတာ့ သတၱဝါတစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကုိလုိက္ၿပီး အေကာင္းအဆုိး ခံစားမႈ ကဲြျပားတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ကြဲျပားကဲြျပား အရင္းစစ္ေတာ့ အားလုံးဟာ ေဝဒနာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ႐ုပ္နာမ္ေဝဒနာေတြဟာ ပုထုဇဥ္ေတြ အေပၚတြယ္တာမႈေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီး ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ေအာင္လည္း အားေပးထိန္းခ်ဳပ္ ထားတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ဆုိ ဒီေဝဒနာေတြေၾကာင့္ ဘဝကုိ အ႐ႈံးေပးတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္သလုိ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိလည္း သတိလက္လြတ္ျဖစ္ကာ အ႐ူးတစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္သြားၾကတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ႐ုပ္မွာျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္၊ စိတ္မွာျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေကာင္းလုိက္ဆုိးလုိက္နဲ႔ ဘဝမွာ ၿငိမ္သက္တယ္ဆုိတာ တစ္ခါမွ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ အလြယ္တကူ ခံစားတတ္တဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈရယ္၊ ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာအမွန္ကုိ မသိမႈေတြရယ္ေၾကာင့္လည္း သတၱဝါေတြဟာ ေဝဒနာရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လုိက္ေနမိကာ ေဝဒနာနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ေသးသမွ် ခံစားမႈေတြေနာက္လုိက္ရင္း သတၱဝါတုိင္းဟာ ဒုကၡကုိယ္စီ ရွိေနၾကမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ဒုကၡေတြ ရွိေနတတ္ၾကတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းေတြက ေဝဒနာကေန ခြါႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ တုိက္တြန္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာကေန ခြာႏုိင္ေအာင္ ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာသဘာဝကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ခံစားျခင္းကုိ ခံစားျခင္းလုိ႔ပဲ အရွိအတုိင္းျမင္ကာ အေကာင္းအဆုိး မခဲြျခားဘဲ ခႏၲီတရား၊ သတိဝိရီယ တရားမ်ားနဲ႔ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကဖုိ႔ သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ေဝဒနာနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ခံစားျခင္းလုိ႔ဆုိတဲ့ ေဝဒနာဟာ သတၱဝါေတြကုိ အေကာင္းအဆုိး မေကာင္းမဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အလြယ္တကူ ခံစားေစကာ ဒုကၡကုိယ္စီ ျဖစ္ေနေစတတ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိခံစားမႈမ်ိဳးပဲလာလာ ဒါဟာ ေဝဒနာရဲ႕ သေဘာပဲလုိ႔ အမွန္အတုိင္း သိရွိကာ ခံစားျခင္းအေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ တြယ္တာမႈ သံေယာဇဥ္ေတြကေန ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဒနာဆုိတာ ခံစားျခင္းကုိပဲ ဆုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိေဝဒနာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းရင္လည္း ေကာင္းတဲ့သေဘာ၊ မေကာင္းရင္လည္း မေကာင္းတဲ့သေဘာ၊ ေကာင္းတာလည္းမဟုတ္ မေကာင္းတာလည္း မဟုတ္ရင္လည္း ေကာင္းမေကာင္းတဲ့ သေဘာေတြကုိ အရွိအတုိင္း သိႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး သည္းခံျခင္းတရား၊ သတိတရား၊ ဝိရီယတရား စတာေတြနဲ႔ ေဝဒနာကုိ အန္တုလုိ႔ အၿပိဳင္ျပဳႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပဲခံစားခံစား၊ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ခံစားခံစား၊ ဘယ္လုိမ်ိဳးပဲ ခံစားခံစား ခံစားျခင္းမွန္သမွ်ဟာ ေဝဒနာေတြပဲလုိ႔ အမွန္သိကာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြယ္တကူ ခံစားမႈေနာက္ကုိ မလုိက္ျဖစ္ေအာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ အၿပိဳင္ခံစားတတ္တဲ့ သေဘာေတြကလည္း သူသူကုိယ္ကုိယ္ အတူတူ ရွိေနတတ္ၾကၿပီး ခံစားျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ ဒုကၡေတြကလည္း ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္သမွ် ရွိေနၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီဒုကၡေတြကေန လြတ္ၿငိမ္းလုိၾကသူမ်ား အေနနဲ႔ အလြယ္တကူ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ ခံစားမႈ ေဝဒနာေတြမွာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင္၊ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေပၚျဖစ္ေပၚ ျဖစ္ေပၚသမွ် ခံစားမႈသေဘာကုိ အရွိအတုိင္း သိေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ဒီခံစားမႈအေပၚမွာ ကပ္ၿငိေနတတ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ကုိ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဝိရီယ၊ ပညာ၊ ခႏၲီစတဲ့ တရားေတြနဲ႔သာ က်င့္ႀကံအားထုတ္ရင္း ေဝဒနာနဲ႔အၿပိဳင္ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ေအာင္ တစတစေလ့က်င့္ၾကဖုိ႔ အေလးဂ႐ု တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။
အားလုံး… ေဝဒနာကုိ ခြါႏုိင္ၾကပါေစ…။

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »

မေက်နပ္ခ်က္ကုိ ေလ်ာ့ခ်ၾကည့္ျခင္း


လူအေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တည့္ေနတုန္းကေတာ့ ဘာအျပစ္မွ မျမင္ၾကဘူး။ မတည့္လုိ႔ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေကာင္းကုိ မျမင္ၾကေတာ့တာပါ။ အရင္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့ေကာင္းခဲ့ တစ္ခ်က္ေလာက္မ်ား မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲဒီ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြဟာ အလုိလုိကုိ ေပ်ာက္ကုန္ၾကေတာ့တာပါ။ 

အမွန္ေတာ့ အဲဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ လူတုိင္းမွားတတ္တဲ့ သေဘာေလးကုိ နားလည္ၿပီး သူ႔ေနရာက ျဖည့္ၿပီးေတြးၾကည့္ ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားက ကုိယ့္ကုိမုန္းသြားမွာ အထင္လဲြသြားမွာ ေၾကာက္ၾကတာပါပဲ။ ဒီအမုန္းႀကီးကုိေတာ့ သီးသန္႔လုပ္ယူၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္နဲ႔အယူအဆ မတူၾကလုိ႔သာ မႀကိဳက္တာေတြ၊ မေက်နပ္တာေတြ၊ အမုန္းတရားေတြ ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာပါပဲ။ 

တစ္ခ်ိဳ႔ကိစၥေတြမွာ “ဒါဟာ သူ႔ပုံစံပဲ၊ သူ႔အက်င့္ပဲ၊ သူက ဒီလုိေျပာဆုိျပဳမူတတ္တယ္၊ သူတမင္လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး” စသျဖင့္ ေျဖေတြးၿပီး ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးႏုိင္ရင္ သူ႔အေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ့အလုိမက်မႈဟာ ေျပေလ်ာ့သြားႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေလး ေျပသြားတာနဲ႔ အရင္ဆုံး သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတာလည္း ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ကုိယ္ကသူမ်ားအေပၚ မေက်နပ္သလုိ သူတုိ႔ကလည္း ကုိယ့္အေပၚ အဲဒီလုိ တုန္ျပန္မႈေတြလည္း ရွိေနတတ္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳၿပီး အခ်င္းခ်င္း နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ 

ဘာမွအၾကာႀကီး မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ နိယာမေလးကုိ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး ေနရတဲ့အခုိက္ေလးမွာ မေက်နပ္ခ်က္ အာဃာတေတြနဲ႔ ေနမယ့္အစား နားလည္မႈေလးေတြ၊ ခြင့္လႊတ္သည္းခံမႈေလးေတြနဲ႔ ေနထုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ အခ်င္းခ်င္း မေက်နပ္ခ်က္ေတြကုိ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္ၾကမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

Read more »


RECENT POSTS

သူတုုိ႔သူတုုိ႔၏ မွတ္ခ်က္မ်ား

အမွတ္တရ ပုံရိပ္မ်ား